Η Επανάσταση της Συνείδησης

 

Η Επανάσταση που Δεν Έγινε Ακόμη

Μετά τον Μαρξ , τον Βανεγκέμ τον Μπωντριγιάρ
Ποια θα μπορούσε να είναι η νέα μεγάλη ιδέα του 21ου αιώνα;

Ο Μαρξ μίλησε για την αλλοτρίωση της εργασίας.

Ο Βανεγκέμ για την αλλοτρίωση της καθημερινής ζωής.

Ο Ντεμπόρ για την αλλοτρίωση της εμπειρίας μέσα από το θέαμα.

Ο Μπωντριγιάρ για έναν κόσμο όπου η εικόνα, το σημείο και η προσομοίωση μπορούν να αρχίσουν να αντικαθιστούν την ίδια την πραγματικότητα.

Και ο Μπέκετ μας έδειξε τον άνθρωπο που περιμένει.

Που λέει:«Πάμε;»

Και απαντά:«Πάμε.»

Αλλά δεν κινείται.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα της εποχής μας να είναι πολύ απλό:

Θα συνεχίσουμε να περιμένουμε;

Ή θα σηκωθούμε;

Ίσως ο Γκοντό να μην έρθει ποτέ.Ίσως δεν υπάρχει σωτήρας.Ίσως δεν υπάρχει τέλεια στιγμή.

Ίσως η ζωή δεν πρόκειται να μας δώσει ποτέ την άδεια να ξεκινήσουμε.

Και τότε μένει μόνο μία επιλογή:

Να αρχίσουμε.

Όχι να αλλάξουμε τα πάντα.Να αλλάξουμε κάτι.

Όχι να φύγουμε από τη ζωή μας.Να επιστρέψουμε σε αυτήν.

Να ξαναβρούμε το σώμα μας, τον χρόνο μας, τους ανθρώπους μας, τη σιωπή μας, την περιέργειά μας, τη δημιουργικότητά μας.

Να ξαναγίνουμε παρόντες.


Δεν είναι ότι οι προηγούμενες γενιές απέτυχαν. Ούτε ότι οι ιδέες τους ήταν λάθος.

Η γενιά του '68 αμφισβήτησε αυθεντίες, διεκδίκησε ελευθερίες και άλλαξε βαθιά τον δυτικό πολιτισμό.

Όμως υπάρχει μια ειρωνεία που αξίζει να κοιτάξουμε κατάματα.

Η γενιά που εξεγέρθηκε εναντίον της κοινωνίας της κατανάλωσης έζησε τελικά την πλήρη ανάπτυξή της.

Και σήμερα;

Ίσως βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα μορφή αλλοτρίωσης:

την αλλοτρίωση της ίδιας της συνείδησης.

Η αντισυμβατικότητα έγινε μόδα.

Η ελευθερία έγινε lifestyle.

Η αυθεντικότητα έγινε προϊόν.

Ακόμη και η επανάσταση έγινε εικόνα.

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα του Μπωντριγιάρ: το σύστημα δεν χρειάζεται πάντα να νικήσει την εξέγερση. Μπορεί απλώς να την αφομοιώσει και να την πουλήσει.

Και τότε προκύπτει ένα νέο ερώτημα:

Πώς μπορεί να υπάρξει μια επανάσταση που δεν θα γίνει κι αυτή προϊόν;

Η νέα μεγάλη ιδέα

Όχι ένας ακόμη «-ισμός».

Όχι μια επιστροφή στον Μαρξ, στον Βανεγκέμ ή στον Μπωντριγιάρ.

Αλλά μια δημιουργική σύνθεση των καλύτερων ερωτημάτων τους για έναν κόσμο που κανείς τους δεν μπορούσε να προβλέψει.

Από τον Μαρξ να κρατήσουμε την κριτική της αλλοτρίωσης.

Από τον Βανεγκέμ την ανάγκη να ξαναπάρουμε πίσω τη ζωή μας.

Από τον Ντεμπόρ την κατανόηση του θεάματος.

Από τον Μπωντριγιάρ την καχυποψία απέναντι στην κατασκευασμένη πραγματικότητα.

Και από τη δική μας εποχή να προσθέσουμε κάτι που αλλάζει τα πάντα:
την τεχνητή νοημοσύνη.

Ίσως η νέα μεγάλη ιδέα να είναι μια Επανάσταση της Συνείδησης.

Όχι μια επανάσταση εναντίον της τεχνολογίας.

Αλλά μια επανάσταση υπέρ της ανθρώπινης αυτονομίας.

Να ξανακερδίσει ο άνθρωπος τον έλεγχο της προσοχής του, της επιθυμίας του, της σκέψης του και της εσωτερικής του ζωής.

Να χρησιμοποιεί την τεχνολογία χωρίς να παραδίδει σε αυτήν την ελευθερία του.

Να έχει περισσότερη γνώση χωρίς να χάνει τη σοφία.

Περισσότερες επιλογές χωρίς να χάνει την κρίση.

Περισσότερη επικοινωνία χωρίς να χάνει την ανθρώπινη σχέση.

Περισσότερη τεχνολογία χωρίς να χάνει τον άνθρωπο.

Ο Βανεγκέμ ζητούσε:

«Να πάρουμε πίσω τη ζωή μας.»

Η νέα εποχή ίσως πρέπει να ζητήσει κάτι ακόμη:

«Να πάρουμε πίσω το μυαλό μας.»

Η νέα μάχη

Γιατί σήμερα η μεγαλύτερη μάχη δεν γίνεται πλέον μόνο για το σώμα μας.

Γίνεται για την προσοχή μας.

Και όποιος ελέγχει την προσοχή μας αποκτά πρόσβαση στην επιθυμία μας.

Και όποιος επηρεάζει την επιθυμία μας μπορεί να επηρεάσει τις επιλογές μας.

Και όποιος επηρεάζει τις επιλογές μας μπορεί να επηρεάσει την ίδια την πραγματικότητα που δημιουργούμε.

Έτσι δημιουργείται μια νέα αλυσίδα:

Προσοχή → Επιθυμία → Επιλογή → Πραγματικότητα.

Ίσως αυτή να είναι η μεγάλη πολιτική και φιλοσοφική αλυσίδα του 21ου αιώνα.

Ο 20ός αιώνας ρώτησε:

«Ποιος ελέγχει την παραγωγή;»

Ο 21ος αιώνας ίσως πρέπει να ρωτήσει:

«Ποιος ελέγχει την προσοχή;»

Γιατί αν κάποτε η εξουσία ήθελε να ελέγξει την εργασία μας, σήμερα μπορεί να διεκδικεί κάτι ακόμη πιο πολύτιμο:

τον χρόνο της συνείδησής μας.

Ένα δευτερόλεπτο προσοχής.Ένα κλικ.Μια αντίδραση.Μια επιθυμία.Ένα συναίσθημα.

Ένας φόβος.Μια αγορά.Μια πολιτική επιλογή.

Η μάχη πλέον δεν είναι μόνο για το τι κάνουμε.

Είναι για το τι σκεφτόμαστε πριν κάνουμε κάτι.

Και εδώ, για πρώτη φορά, η σκέψη του Βανεγκέμ και του Μπωντριγιάρ γίνεται ξανά επίκαιρη.

Ο Βανεγκέμ θα ρωτούσε:

«Ζεις τη ζωή σου;»

Ο Μπωντριγιάρ:

«Ή ζεις την εικόνα της ζωής σου;»

Και ο άνθρωπος του 21ου αιώνα πρέπει να προσθέσει:

«Ή μήπως κάποιος άλλος αποφασίζει τι θα θεωρήσω ζωή;»

Ο άνθρωπος μετά την εργασία

Υπάρχει όμως εδώ και μια ακόμη επαναστατική δυνατότητα.

Αν η τεχνητή νοημοσύνη και η αυτοματοποίηση μπορέσουν κάποτε να μειώσουν δραματικά την ανάγκη για ανθρώπινη εργασία, τότε ίσως, για πρώτη φορά στην ιστορία, ο άνθρωπος βρεθεί μπροστά σε κάτι που ο Βανεγκέμ θα αγαπούσε:τον χρόνο.

Αλλά τότε θα εμφανιστεί ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα.

Τι θα κάνουμε με την ελευθερία μας;

Γιατί η ελευθερία χωρίς νόημα μπορεί να γίνει κενό.

Η κοινωνία του μέλλοντος ίσως δεν χρειάζεται μόνο να απαντήσει:«Πώς θα ζούμε;»

Αλλά:«Γιατί θα ζούμε;»

Και αυτό είναι ένα ερώτημα που καμία τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να απαντήσει για λογαριασμό μας.

Ίσως λοιπόν η νέα μεγάλη ιδέα να είναι η μετάβαση:

Από την κοινωνία της παραγωγής στην κοινωνία της συνείδησης.

Από τον άνθρωπο που παράγει στον άνθρωπο που δημιουργεί.

Από τον άνθρωπο που καταναλώνει στον άνθρωπο που επιλέγει.

Από τον άνθρωπο που πληροφορείται στον άνθρωπο που κατανοεί.

Από τον άνθρωπο που αντιδρά στον άνθρωπο που σκέφτεται.

Από τον άνθρωπο που ακολουθεί αλγόριθμους στον άνθρωπο που χρησιμοποιεί αλγόριθμους χωρίς να παραδίδει σε αυτούς την ελευθερία του.

Μια επανάσταση υπέρ του ανθρώπου

Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη επανάσταση του 21ου αιώνα να μην είναι η επανάσταση εναντίον κάποιου.

Να μην είναι μια επανάσταση εναντίον του κράτους, του κεφαλαίου, της τεχνολογίας ή των μηχανών.

Αλλά μια επανάσταση υπέρ του ανθρώπου.

Μια προσπάθεια να ξαναβρούμε την ικανότητα να είμαστε παρόντες.

Να επιθυμούμε συνειδητά.

Να αγαπάμε χωρίς να καταναλώνουμε.

Να δημιουργούμε χωρίς να επιδεικνυόμαστε.

Να σκεφτόμαστε χωρίς να μας σκέφτονται οι αλγόριθμοι.

Να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία χωρίς να γινόμαστε εξαρτήματά της.

Η τεχνολογία πρέπει να αυξάνει την ανθρώπινη ελευθερία χωρίς να μειώνει την ανθρώπινη αυτονομία.

Αυτό είναι ένα λεπτό όριο.

Γιατί μια μηχανή μπορεί να μας κάνει πιο ικανούς, αλλά ταυτόχρονα λιγότερο ανεξάρτητους.

Μπορεί να μας δώσει περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη σοφία.

Περισσότερες επιλογές, αλλά λιγότερη προσωπική κρίση.

Περισσότερη επικοινωνία, αλλά λιγότερη σχέση.

Περισσότερη πληροφορία, αλλά λιγότερη σκέψη.

Και ίσως το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας είναι αυτό:

Όσο πιο έξυπνες γίνονται οι μηχανές, τόσο πιο σημαντικό γίνεται να μάθουμε τι σημαίνει ανθρώπινη σοφία.

Και ίσως πρέπει να προσθέσουμε κάτι ακόμη:

Όσο περισσότερο οι μηχανές μπορούν να δημιουργούν, τόσο περισσότερο εμείς πρέπει να θυμόμαστε γιατί δημιουργούμε.

Γιατί η ανθρώπινη δημιουργία δεν είναι μόνο παραγωγή αποτελέσματος.

Είναι τρόπος ύπαρξης.

Έξι μικρές επαναστάσεις

Ίσως η Επανάσταση της Συνείδησης να μην αρχίζει με μια μεγάλη διακήρυξη.

Ίσως αρχίζει με έξι μικρές πράξεις:

Πάρε πίσω την προσοχή σου.
Μην αφήνεις όλο τον κόσμο να αποφασίζει τι θα κοιτάξεις.

Πάρε πίσω τον χρόνο σου.
Κάθε μέρα κράτα λίγο χρόνο που δεν ανήκει ούτε στη δουλειά ούτε στην οθόνη.

Πάρε πίσω την επιθυμία σου.
Ρώτα τον εαυτό σου: «Αυτό το θέλω εγώ ή έμαθα να το θέλω;»

Πάρε πίσω το σώμα σου.
Βγες από την ακινησία. Περπάτησε. Κινήσου. Η σκέψη αλλάζει όταν κινείται το σώμα.

Πάρε πίσω τις σχέσεις σου.
Μίλησε πραγματικά με έναν άνθρωπο. Όχι με ένα προφίλ.

Πάρε πίσω τη δημιουργικότητά σου.
Φτιάξε κάτι που δεν έχει σκοπό να πουληθεί, να αξιολογηθεί ή να πάρει likes.

Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τη ζωή σου αύριο.

Χρειάζεται να αλλάξεις κάτι μικρό μέσα στην αυριανή μέρα.

Γιατί η επανάσταση της συνείδησης δεν αρχίζει απαραίτητα από μια πλατεία.

Αρχίζει από τη στιγμή που σηκώνεσαι από τον καναπέ και αποφασίζεις ότι η ζωή σου δεν θα είναι μόνο αυτό που σου συνέβη. Θα είναι και αυτό που θα επιλέξεις να κάνεις.

Σήκω από τον καναπέ.

Όχι για να τρέξεις μακριά από τη ζωή σου.

Σήκω για να πας να τη συναντήσεις.

Ίσως η μεγάλη επανάσταση του 21ου αιώνα να μη χρειάζεται εκατομμύρια ανθρώπους στους δρόμους.

Ίσως χρειάζεται εκατομμύρια ανθρώπους που, ένας ένας, θα αποφασίσουν να ξαναγίνουν παρόντες στη δική τους ζωή.

Ο Γκοντό δεν ήρθε.Το παιχνίδι δεν τελείωσε.

Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η στιγμή που περιμέναμε.

Όχι για να έρθει κάποιος να μας σώσει.

Αλλά για να σηκωθούμε εμείς.

Γιατί μπορεί η ζωή να μην είναι αυτό που περιμέναμε.

Μπορεί όμως ακόμη να γίνει αυτό που θα επιλέξουμε.

Και ίσως αυτό να είναι η πραγματική Επανάσταση της Συνείδησης.

Ο Γκοντό δεν ήρθε.

Το παιχνίδι όμως δεν τελείωσε.

Και τώρα είναι η σειρά μας να σηκωθούμε.

Ο κίων του Πνεύματος

 

ΕΛΛΑΔΑ   Ενδελεχής Λίθος Πέτρα και Φως


Εγχειρίδιον επιβίωσης για σύγχρονους Οδυσσείς στην ποσειδώνεια λαοθάλασσα της Αντίληψης, της Κοσμικής

Το κάθε τι, έχει το Πνεύμα του ή, δεν το έχει.
Κάθε δένδρο,ποταμός, όρος, κάθε τόπος, ειδικά η Ελλάδα που έχει τόπους ΔΥΝΑΜΗΣ πολλούς, κάθε χώρος, άνθρωπος, κάθε λόγος, κάθε κείμενο απλής γραφής, κάθε …εποχής.
Τι είναι όμως Πνεύμα;
Δεν είναι εύκολο να ορίσει κανείς το ΠΝΕΥΜΑ, γιατί ανήκει στο μέρος της γνώσης που δεν μπορεί να γίνει γνωστό με την ανθρώπινη μορφή και ο πολεμιστής, ως πρακτικός άνθρωπος που είναι, δεν ασχολείται με αυτό τον ορισμό για να μη καεί σαν κάρβουνο, παραμένοντας ΔΙΑΜΑΝΤΙ.
Όμως, μέσα απο φευγαλέες ματιές , μπορούμε να πούμε, πως Πνεύμα είναι το τρίτο σημείο της πολωμένης ενέργειας όταν μετατρέπεται σε ύλη. Δεν είναι δηλ πολωμένο,όπως η ενέργεια στην ροή της σε συν+ και πλην- σε αρσενικό και θηλυκο, γιν και γιαγκ, είναι ουδέτερο χωρίς ΠΟΛΟΥΣ, Α- ΠΟΛΛΩΝ, καθαρή ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.
Είναι ουδέτερο, απρόσωπο και φυλακίζεται κατά κάποιο τρόπο στις μορφές της ύλης, κάνοντας όμορφους ανθρώπους, υποκείμενα, αντικείμενα εν τη παρουσία του και άσχημα, εν τη απουσία του.
Δυστυχώς το Πνεύμα ,δεν ακούει τις ικεσίες και τα παρακάλια ανούσιων δειλών ανθρώπων, δούλων και κουτοπόνηρων, που νομίζουν πως θα μπορούσαν να το αγοράσουν και να το εξαγοράσουν με φθηνές κολακίες, λιτανίες, τάματα, γονοκλυσίες και θρησκευτικές λατρείες, μέρος του μεγάλου ρουσφετιού που έχουν συνηθίσει να κάνουν με τους εκπροσώπους της εξουσίας γλύφοντας για κανένα κοκαλάκι εκτός ουσίας.
Ευτυχώς ανταποκρίνεται σε πράξεις μεγαλοθυμίας, αψογοσύνης, ανιδιοτέλειας, γενναιότητος, υπερηφάνειας , δύναμης και αφοβίας, διαύγειας και αρμονίας .
Ο πολεμιστής βλέπει τον Πνεύμα με τα μάτια της ψυχής του, συνδέεται μαζί του μέσω της αψογοσύνης του και το καλεί με το αδυσώπητο του χαρακτήρος του, γνέφοντας του.
Όλες οι πράξεις και οι μη πράξεις του πολεμιστή είναι συνδεδεμένες με το Πνεύμα και από εκεί αντλεί την δύναμη του και το κουράγιο του. Ο, τιδήποτε και να κάνει. Είτε μιλά, είτε σιωπά, είτε γράφει, είτε τραγουδά. Διαποτίζει τον χώρο και τον χρόνο με μια ουσία ΦΑΙΑ.
Ο πολεμιστής πρωτίστως συνδέεται με το Πνεύμα της Εποχής του, συμμαχεί και μπαίνει ΖΩΝΤΑΝΟΣ στη ΡΟΗ του, μοντέρνος και σύγ-χρονος σε συν ΤΟΝΙΣΜΟ με τον ΧΡΟΝΟ και το πνεύμα του.
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ΝΕΚΡΟΙ, περιπατώντες, γιατί η απουσία του πνεύματος είναι πάνω τους εμφανής, όταν δεν είναι πολύ ΠΤΩΧΟΙ, άψυχοι, σε αυτό το θέμα πολύ. Δεν έχουν ΨΥΧΗ.
Ο πολεμιστής είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος ,βαθιά μορφωμένοςκαι καλλιεργημένος,αλλά όχι εκπορνευόμενος διανοούμενος της δεκάρας και παπαγάλος. Ό, τι διαβάζει, ό, τι λέει, ό,τι λέει το κατανοεί βαθιά και το έχει επεξεργαστεί. Είναι ΟΠΛΟ του και έτσι το χρησιμοποιεί.
Ο πολεμιστής είναι άνθρωπος της γνώσης, όχι μαστροπός της. Είναι φορέας του Πνεύματος και όχι δούλος του χρήματος και της εξουσίας.
Ο πολεμιστής δεν είναι ένας στείρος αναχρονιστικός προγονολάτρης σε μια στείρα παράθεση ρητών και αποφθεγμάτων για το τι είπε και έκανε ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Επίκουρος, ο Όμηρος και ο Μιλτιάδης, που θα τον φτύνανε και δικαίως, για αυτή την προγονοκαπηλεία και παπαγαλία.
Ο πολεμιστής είναι στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.
Τι θα έκανε ο Μιλτιάδης ΤΩΡΑ
Τι θα έκανε ο Θεμιστοκλής ΤΩΡΑ
Τι θα έκανε ο Αλέξανδρος ΤΩΡΑ;
Θα πήγαινε περπατώντας με το άλογο του στη Μ. Ασία ή θα εκστράτευε από ένα άλλο πεδίο διαχρονικό ,με την ΕΛΛΟΓΗ ΣΚΕΨΗ του;
Τι θα έκανε ο Οδυσσέας ΤΩΡΑ;
Θα έπαιρνε καμία ξύλινη τριήρη για να πάει στην Ιθάκη με κουπιά ή θα μεταβιβαζόταν με τα ταχύτατα πλοία των Φαιάκων του διαδικτύου που λειτουργούν χωρίς τιμόνι και βλέπουν καλά;
Και όταν φθάσει τι θα κάνει;
Θα πάρει κανένα ξύλινο τόξο ή κανένα Μ16 να πυροβολεί και να σκοτώνει παρανοϊκός τον κόσμο και τον άμαχο πληθυσμό, τον 21ον Αιώνα ή, θα ΤΗΛΕ-ΤΟΞΕΥΕΙ τον χονδρό λαιμό και το συκώτι,των παχυδέρμων της εξουσίας σε νέο ομηρικό αγώνα;


Πως;
Με ΟΠΛΟ τις ΛΕΞΕΙΣ του και το αιχμηρό ΒΕΛΟΣ που κρύβεται στον πυρήνα της κατασκευής τους άμα τη δημιουργία τους, καλώντας τους με τα ΟΝΟΜΑΤΑ τους, ένα- ένα;
Τι είναι λοιπόν ΠΝΕΥΜΑ;
Πνεύμα είναι η ΟΥΣΙΑ του ΕΙΝΑΙ που περικλείεται στη ΜΟΡΦΗ του ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ των Όντων.
Είναι πυρήνας της ύπαρξης του Όντος. Η ΖΩΗ του.
Είναι μια αύρα εσπερινή, που ίσως να μπει από μια χαραμάδα ένα μενεξεδένιο δειλινό ή ακόμη και ένα πρωινό σε μια μίζερη ζωή που σέρνεται και φυτοζωεί για να φωτισθεί.
Είναι ο Άνεμος της Ελευθερίας, η ελεύθερη αναπνοή ,η ΠΝΟΗ.
Ο πολεμιστής συνδέεται μαζί του, με μια κραυγή
ΑΕΡΑ!!!!
Για να αναπνεύσει όλη η ΓΗ!
Είναι του ΑΕΤΟΥ, Η ΦΩΝΗ σε συμ-φωνία με το ΣΥΜΠΑΝ μαγική.
Κάπου στην άκρη του, ο ΔΗΜΟΔΟΚΟΣ με την ΛΥΡΑ του ακόμη τραγουδεί για να μας θυμίσει κάτι που από την ζωή μας και το γκρίζο μαγγανοπήγαδο της, έχει χαθεί.
Την ΟΜΟΡΦΙΑ και τα χρώματα σύνθεσης και ανάλυσης ,ενός ΗΛΙΟΥ μακροσαϊτευτή.
Μη δακρύζεις ΟΔΥΣΣΕΑ πίσω απο μια κόκκινη χλαίνη.
Μπες στο πλοίο που σε περιμένει.
ΟΙ ΦΑΙΑΚΕΣ είναι εδώ και ισχύει ο λόγος και η υπόσχεση ενός Ποιητή.
Είναι μη αναιρέσιμος, άπαξ και έχει δοθεί, όπως έχει εκ ΦΩΝΗΘΕΙ.

Κατάρτια και κίονες στα Ομηρικά Έπη

Οδυσσέας, Φιλέταιρος, ταξιδεύει συνέχεια σε νερό, αγριεμένο θυμικό, στην ποσειδώνια θάλασσα της αντίληψης κατά την επιστροφή και ψάχνει για στερεό νησί,σαν την Λητώ.
Οι σύντροφοι του, αφανίζονται εξ αιτίας των ελαττωμάτων τους, δεν μπορούν να επιβιώσουν σε ένα οργανισμό που άγεται και φέρεται, με 70% στοιχείο υγρό.
Λαγνεία, θυμός, ανυπομονησία, απληστία, αδράνεια, εγωμανία φιλαυτία, διάσπαση προσοχής, έλλειψη αυτογνωσίας, έλλειψη αυτοπειθαρχίας υπερβολές που κολυμπούν σε ένα νερό συνεχές μεταβλητό και νοσηρό.
Ο Ηρακλής αντιμετωπίζει την Ήρα, νερό παρορμητικό και ο Οδυσσέας, τον Ποσειδώνα, νερό μεταβλητό. Ο Ηρακλής, βάλτους και έλη και ο Οδυσσέας, θάλασσα αγριεμένη.
Από που να κρατηθεί ο Οδυσσέας; Από ποια στεριά να πιαστεί;
Κανείς δεν θέλει η Ιθάκη να φανεί , όπως και και η Δήλος να φανερωθεί.
Γιατί;
Γιατί η συνείδηση φωτιά είναι υπόθεση δύσκολη πολύ, καθώς και η γέννηση της και η συντήρηση της. Ο Οδυσσέας, αντιμετωπίζοντας τις Σειρήνες, δένεται σε κατάρτι, ευθύ και στερεό σε πλοίο, του νου, μεταβλητό. Οι Σειρήνες είναι υδάτινες Άρπυιες που τρέφονται με αρρωστημένο θυμικό. Γνωρίζουν τις αδυναμίες και τους φόβους του ανθρώπου και με λόγια γλυκά, του λένε αυτά που θέλει να ακούσει και του χαϊδεύουν τα αυτιά.
Τι του λένε;


Ο άνθρωπος σε ένα εχθρικό σύμπαν ψάχνει για αγάπη , ασφαλές λιμάνι και παρηγοριά. Οι Σειρήνες του μιλούν για αυτά.Του τάζουν, αγάπη, προστασία, ασφάλεια και τον κολακεύουν ύπουλα και υποκριτικά. Οι Σειρήνες έχουν πάντα μια ιησουίτικη συμπεριφορά. Ξέρουν να μιλούν με λόγια μεγάλα και λαοπλάνα και δημαγωγικά, κυρίως, οι εκπρόσωποι της θρησκευτικής και κομματικής προπαγάνδας και χειραγώγησης, του απουσιάζοντος νου.
Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.
Τα κόκαλα, οπαδών και πιστών φαίνονται σε βράχια των σκελετών αιώνες τώρα διαχρονικά.
Η Πηνελόπη κατεβαίνει τις σκάλες του αρχοντικού νου.
Πως να συνομιλήσει με τους μνηστήρες, που είναι επιπέδου χαμηλού;
Οι μνηστήρες βρίσκονται σε γη στεριά, σταθεροί, δεν έχουν φύγει από εκεί.
Υλιστές χυδαίοι, τρώνε και πίνουν σε βάρος του πνεύματος, φωτιά.
Η Πηνελόπη όταν κατεβαίνει, σε ένα στύλο του παλατιού πάντα ακουμπά, σταθερά.Ο στύλος είναι όρθιος ευθύς, γη, στεριά, κάθετη ανύψωση της ύλης σε νησί με λογική και αέρα και πνεύμα φωτιά.
Η Πηνελόπη πάντα στηρίζεται στον περίτεχνο ΚΙΟΝΑ Οδυσσέα, ως σημείο, συντεταγμένες και αναφορά, "κολώνα" ενός γερού οίκου σπιτιού, ΣΤΑΘΜΟ.
Κοντολογίς, θα λέγαμε, πως αν η ύβρις και η ανισορροπία των θεοκρατικών Τρώων, είναι η κλοπή και η αποθησαύριση, η υπερβολή του υλισμού, η ύβρις και η αλαζονεία των πολυεθνικών Μνηστήρων, είναι η εμμονή της ύλης, η κατάχρηση και η υπερβολική ισοπεδωτική γη σε χρηματοπιστωτικά συστήματα αισχροκερδή.
Να θυμόμαστε πως η γη πρέπει να είναι 25% σε νησί με όμορφο, με όρια και μορφή
και 25% το καθαρό νερό, για ένα υγιές θυμικό και καλοτάξιδα πλοία, με νου λογικό.


"Από το υπερώο άκουσε την θεσπέσια ωδή
η κόρη του Ικάριου, η περίφρων Πηνελόπη
και κατέβηκε την υψηλή κλίμακα σκάλα,
όχι μόνη της αλλά με δυο αμφιπόλους
που την ακολουθούσαν.
Όταν έφθασε στους μνηστήρες στάθηκε
κοντά στον στήριγμα κίονα της στέγης τον πυκνοποιητό
έχοντας από μία αμφιπόλο εκατέρωθεν
και στις παρειές της λαμπερά μανδήλια
και είπε στον θεϊκό αοιδό"

Όταν ο Οδυσσέας τον ΤΗΛΕΜΑΧΟ
συναντά
αποκτά ΚΑΡΔΙΑ
και, "βλέπει" με του Τηλέμαχου την καρδιά
τα πεδία τα ενεργειακά.
Όταν ο Οδυσσέας ανεβαίνει στο υπερώο
και στα δώματα τα ψηλά
"βλέπει" απο το κέντρο της σιωπηλής γνώσης
το απέναντι κέντρο της ΛΟΓΙΚΗΣ της Πηνελόπης
και την ορθολογιστική εξήγηση πλευρά.
Όταν ένας άνδρας μια γυναίκα συναντά
και είναι πρότυπα γνώσης και λογικής
ο ΈΡΩΤΑΣ κατεβαίνει με των αγγέλων τα φτερά.
Πες, Μούσα, στον παραμυθά....... και όλα θα αρχίσουν ......απο την αρχή ξανά.... γιατί  στην Ελλάδα χτυπά  της  Γης η καρδιά!!!




Μείνε όρθιος, Οδυσσέα !
Απέναντι … σ¨ένα ανελέητο Ποσειδώνα.
Μείνε όρθιος, Οδυσσέα!
Κι ονειρέψου τον εαυτό σου
Μεγαλόπρεπο βασιλιά Της Ιθάκης ξανά!!!
…από τα βουνά της Ιθάκης… για μία όμορφη πατρίδα με ένα καθαρό γαλανό ουρανό.

Είναι  η υπόσχεση   του ποιητή των Ελλήνων και το “μαγικό” του Δώρο στους Έλληνες και σε όλη την  Ανθρωπότητα.

Είναι η  Οδύσσεια ενός Ομήρου Ομηρικού Λαού!.....

 και η επιστροφή του  Ελληνικού Πνεύματος!!!

Το Πνεύμα

Η δρόμος της Κάλπης

 

κάλπιν ἐχούσῃ.
20
η Οδυσσείας

Από που πάμε για την κάλπη;;;;;;
'Απαξ παρ΄Ομήρω, η λέξη ΚΑΛΠΗ μοναδική στα Ομηρικά Έπη. Την συναντούμε μαζί με τον Οδυσσέα όταν την Αθηνά στο νησί των Φαιάκων με την μορφή κορασίδος απαντά που στα χέρια της μαζί με την σοφία την κρατά.


Με την κάλπη στα χέρια της Αθηνάς
ομοία με κορασίδα παρθενία
δύοντος Ηλίου να ερωτάται από τον ναυαγό Οδυσσέα:
Που είναι το παλάτι της βουλής
των Ηγήτορων Φαιάκων
ενός Αλκίνοου στον δρόμο των Ενάρετων ανθρώπων;
Δείξε μου τον Δρόμο!
Τήλοθεν…από πολύ μακριά έρχομαι….

Στο νησί του Αλκίνοου και της Αρήτης συναντούμε μαζί με τον Οδυσσέα ύστερα από ένα βασανιστικό ταξίδι του νου οδυσσειακό, για πρώτη φορά ανθρώπους ανθρώπινα δικαιώματα δημοκρατία βουλή φιλοξενία λόγο διάλογο ερωτήσεις απαντήσεις εξηγήσεις βοήθεια αξιοπρέπεια ανθρωπιά. Ο Αλκίνοος έχει σύζυγο την άρητη Αρετή.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ χωρίς ενάρετο λαό και ενάρετους κυβερνήτες ποιούντες ήθος δεν υφίσταται σε κανένα χώρο χρόνο χωροχρόνο νησί πόλη πολιτεία χώρα και περιοχή γιατί η ωραιότης ομορφιά είναι θέμα σχήματος ήθους αισθητικής και ηθικής.
Ομηρικές Συναρμολογούμενες Αδαμάντινες Δημοκρατίες

Θέλει αρετή και γνώση η αληθινή δημοκρατία, αυτοπειθαρχία με πειθώ και ανθρώπους με ενδο ορμονικό ενεργειακό πλέγμα αρμονικό, μου είπε κρατώντας στο χέρι του ,όχι την ράβδο του Ερμή αλλά ένα συναρμολογούμενο από πέτρες κοχύλια φύλλα σπόρους κόμπους σπάγγο σχοινί ενωμένα μαζί και ταυτόχρονα χωριστά ισότιμα ανόμοια και διαφορετικά.

Τον Κοινοβουλευτισμό τον κατασκεύασαν οι Βρετανοί. Τον κατασκεύασαν στην προσπάθειά τους να περιορίσουν την αγγλική μοναρχία. Οι Βρετανοί όμως μιμήθηκαν το αυτοκρατορικό πολίτευμα των Ρωμαίων και των Βυζαντινών και τη Δημοκρατία τη μιμήθηκαν επιφανειακά. Κυρίως σφετερίστηκαν το όνομά της, γιατί πάντα έδινε ελπίδες στους ανθρώπους. Ο Κοινοβουλευτισμός , μιμείται τη Δημοκρατία, σφετερίζεται βέβαια το όνομά της, αλλά είναι το λιγότερο απομακρυσμένο από τη Δημοκρατία πολίτευμα. Δεν είναι Δημοκρατία αλλά μια ολιγαρχική πολιτειακή παραλλαγή. Στον Κοινοβουλευτισμό εξακολουθεί να υπάρχει ο αέναος αγώνας για την εξουσία, όπως γενικά σε κάθε ολιγαρχικό πολίτευμα.

Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.

Όλες οι επαναστάσεις ,από την Ελληνική το 1821 ,αλλά και των άλλων λαών, δεν έχουν ολοκληρώσει το έργο τους, όσον αφορά την ύπαρξη μιας ορθολογικής και καθολικής Δημοκρατικής Πολιτικής και κυρίως μιας Ιδεώδους συμπεριφοράς των Πολιτικών Ανδρών προς τους Λαούς των.
Το μόνο που βλέπουμε είναι ηγέτες ανδρείκελα, πολιτικούς μαριονέττες ,γαλουχημένοι και εκπαιδευμένοι και διαμορφωμένοι, από τις λατρευτικές των συνήθειες, σε Θρησκείες, Δόγματα και Θεούς, που είναι κατασκευάσματα των ιδίων αγυρτών Αρχιερέων και των Ιερατείων των, διαιωνίζοντας έτσι το διαίρει και βασίλευε και θέτουν τους Λαούς σε αναγκαστικά καθεστωτικά καλούπια, τους οδηγούν σε παράλογους πολέμους καταστρέφοντας χώρες και σκορπώντας τον πόνο και τον φόβο και την πείνα ενώ αυτοί ανενόχλητοι προβαίνουν στον πλουτισμό και την κατάχρηση του Δημοσίου πλούτου.

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν κόμματα ή άλλες ομάδες-πηγές της εξουσίας. Στη Δημοκρατία δεν υπάρχει παρά μία και μόνο κοινωνικο-πολιτική ομάδα που είναι και η μοναδική πηγή της εξουσίας: ο Δήμος, ό Λαός . Ο θεσμός των κομμάτων είναι θεσμός ολιγαρχικός, κατά τον Αριστοτέλη. Τα κόμματα δεν εγγυώνται τη συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας, αλλά αντίθετα ενισχύουν την αρχομανία και τον επαγγελματισμό στην εξουσία προβάλλοντας τα ίδια πρόσωπα. Οι εκλογές δεν εγγυώνται τη συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας και εφαρμόζονται στον Κοινοβουλευτισμό, ακριβώς επειδή ο Κοινοβουλευτισμός είναι ολιγαρχικό πολίτευμα αρχομανία και τον επαγγελματισμό στην εξουσία προβάλλοντας τα ίδια πρόσωπα, υπογραμμίζει αξιοσημείωτα φανταστικά Κ. Καστοριάδης.

Μέσα από  αυτό τον ευτελισμό της πολιτικής του τόπου, με κλόουν πολιτικής ανορθότητας και οσφυοκάμπτες ενός σκοτεινού   παρασκηνιακού μαφιόζικου επιτελείου
Μέσα απ όλο αυτό το παγκόσμιο σκηνικό της φτώχειας και της οικονομικής κατάρρευσης ενός αποτυχημένου συστήματος.
Μεταβαίνουμε σε μία Δημοκρατία Αλκίνοη με Φαιά Ουσία , Λογική και Ευαισθησία μαζί με την Αθηνά Σοφία.

Αυτό δεν είναι προφητεία, είναι μετεωρολογία και πρόγνωση καιρού για την επόμενη διχιλιετία

Η μορφή του κοινοβουλίου θα αλλάξει , είναι αδήρητη αναγκαιότητα,  θα μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών, των υπουργών, των  αναρίθμητων συμβουλατόρων .Ο ρόλος τους,  η  εργασία που κάνουν για το γενικό καλό  θα ελέγχεται . Ο έλεγχος που θα γίνεται από το λαό εξονυχιστικά στα περιουσιακά τους στοιχεία και το πόθεν έσχες. Οσοι θα είναι σε δημόσια αξιώματα θα λογοδοτούν κάθε στιγμή και θα υπάρχουν αυστηρότατοι νόμοι, όχι αυτός το κατάπτυστος νόμος περί μη ευθύνης των υπουργών. Αν είναι δυνατόν. "Γιάννης πίνει ,Γιάννης κερνάει. Και τα λάθη δεν θα έχουν ημερομηνία λήξεως 

Οι περισσότερες οργανώσεις ΜΚΟ, ιδρύματα , οργανισμοί με άχρηστους προέδρους, που ροκανίζουν το δημόσιο πλούτο, θα καταργηθούν ως άχρηστες και περιττές.

Τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου ηγέτη προέδρου της Ομηρικής Πολιτείας.

Είναι ένας άνθρωπος της γνώσης και της αυτογνωσίας και της ευφυούς συνεργασίας.

Φοράει ρούχα απλά.

Ο ηγέτης σε ένα τέτοιο ρόλο απαιτείται να έχει όραμα και σφαιρική αντίληψη ικανότητα αποφάσεων διορατικότητα αντικειμενικότητα και πάνω απόλα απαιτείται να έχει ήθος και αρετή. Δεν υπάρχει προσωπική ζωή για ένα ηγέτη που όλη του η ζωή πρέπει να είναι στο μικροσκόπιο συνεχώς μαζί με αυτήν των στενών συγγενών του. Και οφείλει να είναι παράδειγμα και πρότυπο δύναμης αρμονίας ήθους και σοφίας.

Δεν έχει μεγάλα περιουσιακά στοιχεία, δεν έχει πουλήσει την ψυχή του στο σκοτάδι για να τα αποκτήσει αυτά.

Είναι απλός και ουσιαστικός που μπορεί να κρίνει και διακρίνει την διαφορά μιας δίκαιης ενάρετης ηγεσίας με την δημοβόρα εξουσία στερούμενης κάθε ουσίας.

Έχει χιούμορ φαντασία σοφία καλοσύνη ανθρωπιά.
Είναι όμορφος εσωτερικά και εξωτερικά.
Είναι δίκαιος ενάρετος ειλικρινής. Εχει όραμα, σχέδιο

Είναι πολυμήτις ευρηματικός, μπορεί να σκεφθεί πολύπλευρα αμφίδρομα και συνδετικά.

Είναι υπερήφανος, γενναίος ανδρείος αποφασιστικός καλλιεργημένος και κυρίως την Άμαξα του Εαυτού σαν Ηνίοχος αρμονικά κυβερνά , και πάνω απ΄όλα αγαπά την χώρα του και δεν είναι υπηρέτης ξένων funds. 

Όμορφοι Πολίτες ή άβουλη μάζα άμορφα ποδηγετούμενη;

Τα χαρακτηριστικά του καλού πολίτη

Συμμετέχει πάντοτε στα κοινά.

Λέει την γνώμη του, αν έχει και εφ΄ όσον ξέρει ορθώς να γράφει και να μιλά.

Τοποθετείται όμορφα και σωστά, αισθητικά. Ούτε βρίζει, ούτε χυδαιολογεί, τζάμπα μάγκας από μακριά. Παίρνει ΘΕΣΗ όταν βλέπει μια κατάφωρη αδικία και όχι μόνο όταν τον αφορά.

Οι καταγγελίες γίνονται επώνυμα και με αποδεικτικά στοιχεία διαφορετικά είναι ελεεινές συκοφαντίες.

Δεν καταντά ποτέ άθλιος κουτσομπόλης ελεεινός γυρολόγος, θρασύς Θερσίτης.

Δεν ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου σε φύρδην μύρδην θέματα ασύνδετα από εδώ και από εκεί.

Δεν είναι ιδιοτελής επιδειξιομανής νάρκισσος φλύαρος φθηνός ευτελής ζηλόφθων, δεν άγεται και φέρεται με ανεξέλεγκτο θυμικό ως όχλος απεχθής και δεν είναι αντιφατικά σχιζοφρενής. Είναι η επιτομή όχι μόνο της συναισθηματικής ευφυίας , της φυσικής υγείας αλλά και της ψυχικής σε αρμονία σκέψεων δράσεων αποφάσεων.

Δεν είναι κακεντρεχής βάρβαρος χυδαίος ψυχάκιας σχιζοφρενής και με διάφορα απωθημένα .Βοηθά τους σωστούς ανθρώπους και τους αναγνωρίζει τους εκτιμά . Είναι αξιοπρεπής, είτε έχει λίγα είτε έχει πολλά.

Κάνει το καλύτερο που μπορεί με τα μέσα που διαθέτει κάθε φορά.

Ξέρει τι ξέρει και τι θέλει να μάθει και προσπαθεί αρμονικά

Είναι καλοπροαίρετος αλλά όχι ανόητος.

Ο καλός πολίτης κάνει και τον καλό ηγέτη και βοηθά στο να κυβερνηθεί μια Πολιτεία σωστά.

Όσοι ενδιαφέρονται να είναι ΠΟΛΙΤΕΣ μιας όμορφης Πολιτείας, ας τα μελετήσουν προσεκτικά. Ο όχλος , ΟΧΛΟΣ παραμένει , μόνο πλαστικές σημαιούλες ξέρει να κυματίζει απο κόμμα σε κώμα και τίποτα δεν καταλαβαίνει από όλα αυτά γιατί απουσιάζει η ουσία η ΦΑΙΑ.

Μη δεχθείς να σε βλέπουν τα κόμματα σαν πελάτη τους
Μη δεχθείς
να σου πουλάν το κάλπικο προϊόν τους
Μη βλέπεις τις διαφημίσεις τους
Να βλέπεις τις επιχορηγήσεις τους

Ο ρόλος του πελάτη όσον αφορά ζητήματα της πολιτικής
μας υποβιβάζει σε ένα απλό καταναλωτικό είδος
β΄διαλογής χωρίς συνείδηση, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και τιμής.
Δεν δεχόμαστε να μας βλέπουν τα κόμματα σαν πελάτες τους

Η εποχή μας και τα αδιέξοδα που έχουν εγκλωβίσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες μας επιβάλλει μία καινούργια λογική και αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν συσσωρευτεί.
Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, όπως παρουσιάζεται τον τελευταίο καιρό είναι και κρίση θεσμών και αξιών. Είναι επίσης περιβαλλοντική ( οι φυσικοί πόροι εξαντλούνται και η ικανότητα του πλανήτη να απορροφά τα απόβλητα στενεύει.)
Η δομή της καινούργιας κοινωνίας θα πρέπει να στηρίζεται στον άνθρωπο ,στο περιβάλλον, στην οικονομία  και στην  Δικαιοσύνη.

Η Αλκίνοος Αρετή της Δημοκρατίας των Ομηρικών Επών

Η αληθινή ουσιαστική δημοκρατία είναι ο στόχος της!
Τα ανθρώπινα δικαιώματα αδιαπραγμάτευτα
και η Ελευθερία ύψιστο αγαθό και η μόνη επιλογή του κάθε Ανθρώπου.
Η αξιοπρέπεια απαραίτητη προυπόθεση!
Η Αρετή ένα δύσκολος και στενός δρόμος στη αρχή

  Συνεπώς αν θέλουμε να μιλάμε για πολίτευμα και πολίτες, τον καινούργιο αιώνα, θα πρέπει να αφήσουμε τις φεουδαρχίες τις απολυταρχίες ,αυτοκρατορίες θεοσοφίες θεοκρατίες ,οικογενειοκρατίες -ολιγαρχίες και να μιλήσουμε και να οραματιστούμε τις Καινούργιες Αλκίνοες Πολιτείες, Δελφικές Αμφικτυονίες, με κέντρο της Ελλάδα ως πηγή έμπνευσης και εγγύηση γήινης ισορροπίας. Εκεί να ανάψουμε την Ιερή Φλόγα Εστία για το σπίτι μας, την Γη, όλοι οι λαοί με Φαιά Ουσία. Μόνο έτσι θα ζήσουμε με αρμονία σοφία και αλκίνοον αρετή.

Τούτο το μήνα τον από πάνω
Τον από πάνω τον παραπάνω
Αϊτός εβγήκε να κυνηγήσει
Να κυνηγήσει και να γυρίσει
Δεν εκυνήγα λαγούς και 'λάφια
Μόν' εκυνήγα δυο μαύρα μάτια
Μαύρα μου μάτια κι αγαπημένα
Και πως περνάτε χωρίς εμένα

Εκλογές στη Φαιακία 2023

Η Πολίτης

Ο Ηγέτης

Πολιτεύματα και καθεστώτα στην Λεμουρία και την Ατλαντίδα

Ελευθεροι Πολιορκημένοι

 

Πολιορκούμαστε……

"Πολιορκούμεθα λοιπόν

Πολιορκούμεθα από ποιον

Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα

Πολιορκούμεθα στενά

Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική

Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία,

Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους

Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά

Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία

Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά

Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες

Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους,

Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές

Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα,

Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις

Της σπονδυλικής στήλης, τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις,

Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους,

Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς

Καλλονής, την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων, πολιορκούμεθα από τους βάναυσους

Τους άναρθρους, από τις μαύρες σκέψεις μας. Από τον εαυτό μας

Κι απ’ ό,τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά."Νάσος Βαλαωρίτης

ΛΕΝΕ ΠΟΛΛΟΙ ότι ο Κόσμος γεννήθηκε ανάποδα. Μ΄αυτό δεν είναι αλήθεια. Όσοι ήταν εκεί είπανε ότι γεννήθηκε κανονικά, με το κεφάλι κάτω κι όχι με τα πόδια απάνω. Η μάνα του Κόσμου ήταν μια φοβερή, μια μέγαιρα με τριχωτό κεφάλι, με νύχια και με δόντια σουβλερά σαν βελόνες. Αλλά ο Κόσμος ήταν όμορφος -ωραίος από την πρώτη στιγμή και τον καμάρωσε πρώτα ο ήλιος, ο θείος του και η σελήνη η θεία του κι ύστερα όλα τ΄ άστρα τ΄ουρανού τα ξαδέρφια του. Κατόπιν τον καμάρωσαν η θάλασσα και τα βουνά ύστερα τον καμάρωσαν τα ποτάμια, οι βράχοι, τα δέντρα, οι βροχές, τα σύννεφα. Όλοι τον καμάρωναν ίσαμε και τ΄΄άγρια και τα ήμερα θεριά και τα πουλιά και τα ερπετά και στο βυθό της θάλασσας τα ψάρια. Μόνο ένας δεν τον καμάρωνε, ο Πατέρας του. Αυτός ήταν ζηλιάρης και φθονερός και λεγόταν Άβυσσος. Ήρθε μια μέρα στη μάνα του και προσπάθησε να ρίξει τον Κόσμο κάτω από ΄να μεγάλο γκρεμνό που του άνοιξε μπροστά του. Μα οι άγγελοι δώσανε στον Κόσμο φτερά και πέταξε. Και οι δαίμονες ακόμα τον μακάριζαν καθώς πετούσε. Τότες για να εκδικηθεί ο ΄Αβυσσος πήγε κι έκανε τρία άλλα παιδιά με τη Μέγαιρα τη μάνα του- έκανε το Χρόνο, τη Φθορά και το Κενό. Από τότες οι τρεις αυτοί συναγωνίζονται ποιος θα καταλύσει πρώτος τον ωραίο Κόσμο- που για μια στιγμή τον έχουμε κι ύστερα τον χάνουμε όλα εμείς τα πλάσματα της Στιγμής που μας τρώει η Φθορά μετά από λίγα Χρόνια και ξαναγυρίζουμε στο Κενό.

Το σύμπαν δεν μπορεί να ενδιαφερθεί για ένα άνθρωπο που ζεί μία ζωή μέσα στην βλακεία, χωρίς στάλα σοφίας,που δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της ύπαρξης του ,που κλαψουρίζει σαν ζήτουλας και περιμένει τον εκάστοτε ΄΄Μεσσία΄΄ να τον σώσει από τη ιδιωτική του κόλαση.
Το θέμα είναι ότι οι διάφορες θρησκείες και  οι ορνιθοασχολίες  μιας ανιαρής και άχρωμης καθημερινότητας  σαπίζουν το μυαλό του ανθρώπου και τον βομβαρδίζουν από την μέρα που γεννιέται.

Ετσι ζεί και πεθαίνει σε ένα κόσμο πραγματικής σκληράδας και εγωκεντρισμού , με μία λογική που τον έχει καταστήσει τελείως ανάπηρο και του έχει απορροφήσει όλη την ενέργεια του στις καθημερινές του ενασχολήσεις.
Αυτός ο κόσμος μπορεί να είναι θαυμάσιος και μαγικός μόνο για αυτούς που ΄΄θέλουν΄΄ να υψώσουν το ανάστημά τους, και να αποτινάξουν το πέπλο των ψευδαισθήσεων τους.
Πολύ φοβάμαι όμως ότι δεν υπάρχει χρόνος για πισωγυρίσματα και αναβολές για κανένα μας, γιατί το πουλί της ελευθερίας έρχεται μόνο μία φορά και μας γνέφει. Θα πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι.

Η ελευθερία κατακτάται όταν ο άνθρωπος περνάει από το στάδιο της πίστης στο στάδιο της γνώσης , από το στάδιο της ελπίδας στο στάδιο της αυτενέργειας.

Το κέντρο της Ιλιάδος είναι ο Αχιλλέας αλλά τα όπλα τα παίρνει ο Οδυσσέας από τον Αίαντα. 

Τα διαχρονικά όπλα του πολεμιστή είναι πάντοτε πνευματικά και βρίσκονται σε ΝΗΕΣ κοίλες του εγκεφάλου και σκάφη γερά .
Οι Νήες είναι ένα μεγάλο ΚΕΦΑΛΑΙΟ στον Όμηρο. Εντυπωσιακή είναι η παρουσίαση ΝΗΩΝ στη Β Ιλιάδος αλλά και οι συχνές αναφορές σε μελανές και ερυθρές καθαρά σημειολογικές.

Ο Λόγος σε Παλαιές Εποχές είχε μεγάλη Δημιουργική ΑΞΙΑ και ήταν προφορικός όπως και η διδασκαλία. Με την πάροδο του χρόνου όμως , όχι μόνο η ενεργειακή μάζα της Ουσίας των ανθρώπων έχει μειωθεί, αλλά και ο λόγος έχει χάσει τη δύναμη του. Είναι άψυχος χωρίς Πνεύμα κενός, όπως και πολλοί άνθρωποι.
Όσο λιγότερο δύναμη έχει ο Λόγος τόσο περισσότερα χαρτιά γεμίζουμε, με σημειώσεις γραπτά και μια τυραννική γραφειοκρατία στης σκέψης τα στεγανά.
Παλιά αρκούσε να σου δώσει ένας άνθρωπος τον λόγο του και είχε μια ΑΞΙΑ ΤΙΜΗ μοναδική.
Σήμερα έχουμε πολλά χαρτιά μνημόνια πρωτόκολλα αλλά καθόλου Αξιοπρέπεια και ο λόγος δεν έχει ισχύ καμμιά.
Όταν οι άνθρωποι ξαναβρούν την Τιμή,, την Αξιοπρέπεια την Ανθρωπιά ο Λόγος τους θα αποκτήσει τη Δύναμη την Πρωταρχική, την Ορμή και τη σύνδεση με την Πηγή.
Οι ΛΕΞΕΙΣ θα ζωντανέψουν και θα χορέψουν ΕΛΕΥΘΕΡΑ κάτω από το Φως των Αστεριών μαζί  με τους μεγάλους πολεμιστές που τις φτιάξανε μια ρομαντική βραδιά όταν τα κοιτούσανε και τα μετρούσανε σαν παιδιά.

Ήθελαν να χορέψουν σε ένα όμορφο κόσμο ψηλά στον Παρθενώνα…ένα ταγκό.

Στην εναργή πλευρά του γαλάζιου..12 βήματα στην άμμο…

Η δύναμή μας πέλαγο κι η θέλησή μας βράχος.

Η γέννηση μιας παρέας

Ο Όμηρος και το αλφάβητο

Σκέψεις και Λέξεις

Επ-Αναστατική Αναγέννηση

Sunrise by the Ocean  V.Kush

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ἐπανίστημι , στέκομαι ορθιος ενάντια στον βαμπιρισμό μιας ανάλγητης εξουσίας, και τους βρυκόλακες της αυθαιρεσίας
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ .Η εποχή αναδημιουργίας , αναμόρφωσης στον πολιτιστικό  και πολιτικοκοινωνικοοικονομικό τομέα, η οποία ακολουθεί μια  μακρά περίοδο παρακμής

Ο μόνος τρόπος να νικήσεις μια ληστρική υπερφίαλη βαμπίρ εξουσία είναι να μην  εξαγοραστείς  ποτέ και ποτέ να μην παραιτηθείς. Ποτέ να μη την φοβηθείς. Όλες οι εξουσίες πέφτουν και όλες οι αθέμιστες κυβερνήσεις σωριάζονται καταγής. Μένει μόνο η ανάμνηση μιας μάχης ηρωικής. Αυτή, του όρθιου ανθρώπου. Όρθιος να σταθείς!

Ο βαμπιρισμός της εξουσίας

"Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ"   Αλμπέρτ Καμύ

Τι είναι; Είναι ο άνθρωπος που λέει όχι. Αρνείται , και δεν παραιτείται. Ένας σκλάβος που σε όλη του την ζωή δεχόταν διαταγές, ξαφνικά κρίνει μία εντολή απαράδεκτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του όχι;. Αυτό το όχι επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενός ορίου , που παραβιάζεται. Μαζί με την αποστροφή για τον παρείσακτο, σε κάθε εξέγερση υπάρχει μια τέλεια στιγμιαία εναρμόνιση του ανθρώπου με ένα μέρος του εαυτού του. Αυτόματα παρεμβαίνει μία κρίση αξίας, που τον εκθέτει σε χίλιους κινδύνους. Μέχρι τότε σώπαινε αφημένος στην απελπισία της παραδοχής μιας κατάστασης, έστω και αν την έκρινε άδικη.

Σωπαίνοντας όμως αφήνεις να πιστεύουν ότι δεν έχεις κρίση, ούτε επιθυμία για τίποτε. Η απελπισία όπως και το παράλογο επιθυμεί και κρίνει τα πάντα και η σιωπή την εκφράζει εύγλωττα. Ο επαναστάτης με την ετυμολογική έννοια αλλάζει στάση.

ΚΑΘΕ ΑΞΙΑ ΔΕΝ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΘΕ ΚΙΝΗΜΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΣΙΩΠΗΛΑ ΜΙΑ ΑΞΙΑ.

«Διάλεξα τη δικαιοσύνη, για να παραμείνω πιστός στη γη», βγάζει μια μεγαλειώδη κραυγή ανθρωπισμού, με όλη τη σημασία της λέξης: « τι σημαίνει να σώσουμε τον άνθρωπο; Μα, σας το φωνάζω με όλο μου το είναι, σημαίνει να μην τον ακρωτηριάσουμε και να βοηθήσουμε τη δικαιοσύνη -που μόνο ο άνθρωπος είναι ικανός να συλλάβει- να επιτύχει τους σκοπούς της».

Ο σωματικός και ηθικός ακρωτηριασμός του ανθρώπου, δηλαδή ο μυστικισμός, η βία, η ωμότητα, επιφέρει βλάβες τόσο σ’ αυτόν που κάνει τούτη την πράξη όσο και σ’ εκείνον που την υφίσταται, επειδή μια τέτοια ενέργεια μεταμορφώνει τον άνθρωπο άλλοτε σε δήμιο, άλλοτε σε θύμα, στερώντας του τη δικαιοσύνη και την ελευθερία.
«Ζούμε μέσα στον τρόμο γιατί η πειθώ έχει χάσει τη δύναμή της, γιατί ο άνθρωπος παραδόθηκε ολοκληρωτικά στην ιστορία και δεν μπορεί πλέον να στραφεί προς εκείνη την πλευρά του εαυτού του, το ίδιο αληθινή όπως και η ιστορική πλευρά, την οποία ξαναβρίσκει μπροστά στην ομορφιά του κόσμου και των προσώπων. Γιατί ζούμε στον κόσμο του αφηρημένου, τον κόσμο των γραφείων και των μηχανών, των απόλυτων ιδεών και του δύσκαμπτου μεσσιανισμού. Ασφυκτιούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι έχουν απόλυτο δίκιο, είτε πρόκειται για τη μηχανή τους είτε για τις ιδέες τους. Και, για όλους εκείνους που ζουν μόνο με το διάλογο και τη φιλία των ανθρώπων, τούτη η σιωπή είναι το τέλος του κόσμου.
Να μην επιβαρύνουμε τη δυστυχία του κόσμου είναι μια βασική ιδέα στην ηθική και τη φιλοσοφία του Καμύ. Πρόκειται, πάλι και πάντα, για το σεβασμό στα όρια.

«ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ ΤΗΝ ΒΟΛΙΚΗ ΒΙΑ»

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΣ!!!

Η Ελλάδα για τον Καμύ, όπως υποπτεύονταν πάντα όσοι ήξεραν το έργο του, δεν είναι ένας σωρός ερειπίων, μια σελίδα της ιστορίας ή ένα αρχαιολογικό μουσείο. «Η Ελλάδα για μένα λέγει τώρα ο ίδιος είναι κάτι το πολύ πιο απλό: Είναι η πατρίδα και η θάλασσα. Για μας τους Μεσογειακούς, η Ελλάδα είναι μια πηγή και Τρέφομαι από την ελληνική φιλοσοφία, "

Σεβασμός της ζωής είναι ο σεβασμός του Ανθρώπου .
Η Ελευθερία που ζητά ο Επαναστάτης Καμύ, είναι η ελευθερία που δέν ταπεινώνει κανένα, είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που συνεργάζεται με τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, νοημένη ως προσπάθεια περιορισμού της αδικίας, ως αγώνα για την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης κατάστασης, φροντίδα μείωσης της δυστυχίας, . «Η απόλυτη ελευθερία χλευάζει τη δικαιοσύνη και η απόλυτη δικαιοσύνη αρνιέται την ελευθερία. Για να γίνουν γόνιμες και εφαρμόσιμες οι δύο αυτές έννοιες πρέπει η μία να εμπεριέχει την άλλη : κανένας δέν εκτιμά την ελευθερία αν δέν είναι δίκαιη, ούτε μπορεί αυτή να είναι δίκαιη, αν δέν είναι ελεύθερη.

Επ-αναστημένοι ήρωες

Όρθιοι ανθρωπίδες
σε ηρωικό τρόπο ζωής και φιλοσοφίας


Τι σημαίνει ήρωας
Ο ήρωας είναι η άρουρα γη, άρειος, πατά τα πόδια του γερά στη γη, την σέβεται και την αγαπά. Είναι η μεγάλη αγκαλιά.
Είναι φωτιά, έχει στόχο και προορισμό τον Ήλιο τη μεγάλη φωτιά και κρατά μία μεγάλη φλόγα πάντα αναμμένη στην καρδιά.
Είναι νερό, κολυμπά στον γαλαξιακό ωκεάνιο ωκεανό της συνείδησης και έχει τα συναισθήματα τα σωστά, όχι μόνο εκείνα που τον βολεύουν κάθε φορά
Είναι αέρας αεράκι δροσερό για την Ιθάκη. Είναι η αναπνοή της Ήρας και η κραυγή της Ελευθερίας “αέρα “.
Που ανήκει ο ήρωας
Ο ήρωας ανήκει στο ηρωικό γένος των ανθρώπων το ξεχωριστό και κυκλοφορεί όλες τις Εποχές με τρόπο επαναστατικό
Τι πολεμά ο ήρωας
Πολεμά τους μικρούς και μεγάλους τυράννους, την ανοησία τη βλακεία τη θρησκοληψία την δουλεία την τυραννία και την απανθρωπιά.
Είναι Θεός ο ήρωας
Ο ήρωας δεν είναι θεός. Είναι πάνω από τον Θεό, γιατί ο Θεός δεν πολεμά ποτέ τίποτα. Ο θεός ούτε μισεί ούτε αγαπά. Είναι πέρα από το καλό και από το κακό ,αλλά υποκλίνεται σε ένα άνθρωπο σωστό.

Πιστεύει στο Θεό ο ήρωας

Ο ήρωας πιστεύει τον άνθρωπο, αυτό για έναν Θεό λογικό, αν υπάρχει, θα πρέπει να είναι υπεραρκετό.


Πεθαίνει ο ήρωας
Το φυσικό του σώμα ναι, ένα όχημα είναι, φορέας της συνείδησης του, είναι. Το πνεύμα του, όχι, είναι αθάνατο.
Ποιος είναι ο ρόλος του ήρωα και η αποστολή του
Ο ήρωας εξελίσσει την Συνείδηση σε επικίνδυνη αποστολή στο σύμπαν. Αυτή είναι η αποστολή του, ο ρόλος του είναι να παίζει σωστά με την σωστή ερμηνεία σε γνώση και αυτογνωσία.
Ανασταίνεται ο ήρωας
Ο Ήρωας είναι πάντα αναστημένος γιατί είναι πάντα όρθιος. Ανάσταση, σημαίνει αυτός ίσταται πάνω, που σηκώνεται από τα τέσσερα πόδια στα δύο και παραμένει όρθιος με αδάμαστο πνεύμα, ό, τι και να συμβεί στη μάχη του πολεμιστή.
Είναι πολεμιστής ο ήρωας
Πάντα, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ζήσει κανείς παρά μόνο ως πολεμιστής μιας ατρυτώνης ψυχής.

Ποια είναι η καταγωγή του ήρωα
Η καταγωγή του ήρωα είναι από τα αστέρια.
Από κει έρχεται και εκεί πηγαίνει όταν αποσύρεται από την αποστολή του.
Πάει στο δικό του αστέρι στα Ηλύσια Γαλαξιακά Πεδία.

Όλα τα αστέρια που βλέπουμε στον ουρανό είναι «φωτεινοί ήρωες» . Είναι οι ήρωες μας, στις αιώνιες κατοικίες τους γιατί μόνο οι ήρωες γίνονται «αστέρια» και φέγγουν τα βράδια τα σκοτεινά να βρούμε τον δρόμο μας μέσα σε τόση ομίχλη και καταχνιά.
Εμείς …..τα μετρούμε σαν παιδιά και αυτά μας ατενίζουν στοργικά.

Η Ελλάδα για τον ίδιον ,είναι ο τόπος του καθαρού φωτός,το πάθος του Ήλιου, της καθαρής καρδιάς, των χεριών που κρατιούνται φιλικά, ο τόπος του μέτρου, της σαφήνειας της σύνθεσης στοχασμού και κοσμικής πραγματικότητας, της ομορφιάς, και των αξιών που αντέχουν ακόμη δύο χιλιάδες χρόνια τώρα Είναι η χώρα που μεταμορφώνει την λύπη της σε τραγούδι, τη σκυθρωπότητα σε λυρισμό, την απελπισία σε αισθητική, την ομορφιά σε αξία . Όλα αυτά αποτελούν γι’ αυτόν τα κατάλληλα μέσα που θα σώσουν τον σύγχρονον λεηλατημένο κόσμο μας και εδώ θα βρεί το έρεισμα του ο άνθρωπος, που κατακλύζεται από την παράνοια της εποχής του γιατί :«Το μόνο που του απομένει είναι η προσήλωση σε ένα ιδανικό, ικανό να διαφυλάξει μέσα στον κόσμο υψηλότερες ηθικές και πνευματικές αξίες…»

«θα σπείρουµε µιαν Ελλάδα και µια Νιότη.
Και πλανήτες µε δικό µας φως, το δικό µας φως θα ρίξουµε» Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ

Ας μείνουμε ενωμένοι και συμφιλιωμένοι εμείς οι Ελληνες, θεραπευμένοι από του «Ιητήρες» θεούς , για να δούμε και να υποδεχτούμε μαζί το καινούργιο ΞΗΜΕΡΩΜΑ μιας νέας πανανθρώπινης εποχής, που θα γεννήσει και θα εδραιώσει Δίκαιες και Ειρηνικές κοινωνίες , ΟΡΘΙΩΝ, ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ!!!

Τα Όπλα  των Ελλήνων και της Αθηνάς Σοφίας

Τι αντιπροσωπεύει η Αθηνά, η μεγάλη των Ελλήνων θεά;

Όταν ο Κρόνος γίνεται Σοφία λέγεται σαϊτιά Αθηνά
και ο Ερμής Λόγος τον Χρόνο
σαν Απολλώνιο Βέλος διαπερνά
με το φως της Συνείδησης
που ταξιδεύει ευθυγραμμιστικά
Την ανώτερη μορφή της γνώσης, τη σοφία, την επιστήμη, την ανώτερη δικαιοσύνη, τον ανώτερο στοχασμό, τη φιλοσοφία και την παρθενικότητα ενός καθαρού νου που πρέπει να είναι διαυγής για να μπορεί να στοχάζεται καλά.
Να συλλογάται ελεύθερα και στοχαστικά.
Τα όπλα της πολλά. Δόρυ, αιγίδα, περικεφαλαία, ασπίδα. Προστατεύει το κεφάλι από τις άλογες σκέψεις του μυαλού κορυθαίολος. Με το δόρυ κτυπά από κοντά σε άμεση ευθύτητα. Με την ασπίδα κρατά τις σκεπτομορφές του ταραχώδους θυμικού μακριά και από τα συναισθήματα τα νοσηρά και τους μεγάλους πολεμιστές της ζωής προστατεύει, συμβουλεύει και αγαπά.
Τον Περσέα, τον Θησέα, τον Ηρακλή, τον Αχιλλέα, τον Τηλέμαχο, τον Οδυσσέα.
Στους ώμους ρίχνει μια χλαίνη, γερή της αγάπης αρματωσιά.
Αναδύεται μέσα από τη κεφαλή του Διός και αυτό σημαίνει πως πρέπει να προσπαθήσει ένας άνδρας για να γίνει σοφός και ειδικά ένας άνδρας της εξουσίας.
Δυστυχώς δεν έχουμε πολλά παραδείγματα σοφής ηγεσίας στο πέρασμα της ιστορίας και το έχουμε πληρώσει όλοι ακριβά.
Το επίπεδο συνείδησης των ανδρών είναι απελπιστικά χαμηλό και δεν μπορεί να υπάρξει σύνδεση με την σοφία σε ευφυή συντονισμό, το δε γυναικών, ανύπαρκτο, αν κρίνει κανείς από τις αναρτήσεις και τα ενδιαφέροντα του ΦΒ.
Αυτό σημαίνει πως η στάθμη της ενέργειας κατεβαίνει απελπιστικά και η κοινωνία νοσεί βαριά.
Η Πηνελόπη, λέει ο Όμηρος κατοικεί στα ανώτερα δώματα του ανακτόρου. Κάτω στην αυλή είναι είναι οι μνηστήρες και οι δούλοι σε κατάχρηση και υπερβολή. Όταν κατεβαίνει τα σκαλιά μαζί με το ΤΟΞΟ, ομοία με την Αφροδίτη, την Άρτεμη και την Αθηνά η καρδιά της θλίβεται με αυτά που βλέπει και ορά.
Ο Οδυσσέας πολυμήτις όπως ο Δίας πάντα συμβουλεύεται και ακούει την αγαπημένη του θεά, γιατί ένας άνδρας για να καταφέρει να επιβιώσει από την μανιασμένη θάλασσα του Ποσειδώνα πρέπει να έχει οδηγό ανιχνευτή μπροστά, ένα σωστό γυναικείο μυαλό να του δείχνει τις παγίδες και τους υφάλους που στο δρόμο του συναντά.
Ο Κρόνος δίνει τη θέση του στην Αθηνά στο πέρασμα του Χρόνου και σε ένα ανθρωπογενές περιβάλλον από τη θέση του Τοξότη και ο Ζευς το σκήπτρο της σοφής ηγεσίας στον Αιγόκερω κρατά.

Όταν η Σοφία του Χρόνου γίνεται Βέλος στα χέρια του Τοξότη Οδυσσέα, ο Κύκλος της Οδύσσειας κλείνει και μια νέα εποχή σοφή ξεκινά.


Όταν ο Νους γίνεται ΤΟΞΟ, η καρδιά του πολεμιστή είναι το ΚΕΝΤΡΟ του και το ΒΕΛΟΣ σαϊτιά είναι η ΨΥΧΗ.

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ!!!

"Ας μείνουμε να δούμε το ξημέρωμα ας μείνουμε σε λίγο ξημερώνει μετά από τέτοια νύχτα θα΄ταν άδικο να μην αντέξουμε έξω λίγο ακόμη

Μόνο έτσι θα δεις με το πρώτο το φως της αυγήςόσα δεν θα μπορώ αύριο πια να σου πω να σου πω καθαρά θα το δεις στη δροσιά μιας καινούριας αρχής"

Ομηρικές Κβαντικές Ραψωδίες

Ένας άνθρωπος επαναστατημένος

Το Νού σου στo παιδί

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ, ΤΟΝ ΤΗΛΕΜΑΧΟ..... ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΘΑΚΗ ΤΟΥ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ .... ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 2.000 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ!!!


"Υπερασπίσου το παιδί
Γιατί αν γλιτώσει το παιδί
Υπάρχει ελπίδα" 

Το παιδί και το μυαλό είναι πάντα ο στόχος της διεφθαρμένης εξουσίας

….. τρια κλικ αριστερά και δεξιά της μεγάλης διαφθοράς και φαυλοκρατίας

Η εξουσία θυσιάζει πάντα και τους πάντες αρκεί να παραμείνει στον θρόνο την καρέκλα και την εξουσία. Όπως ένας πίθηκος ποτέ δεν αφήνει την μπανάνα και το βάζο. Κάνει θυσίες και μιλάει για θυσίες συνεχώς. Ποτέ όμως δεν θυσιάζει την καρέκλα και τον θρόνο της από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι στο γονίδιο του πιθήκου.Θυσιάζει τα παιδιά αρσενικά και θηλυκά ( τώρα τα έχει κάνει άφυλα ) γιατί φοβάται μην πάρουν την εξουσία. Θυσιάζει τα παιδιά της για να σώσει τον κόσμο μία πάγια τακτική, όταν δεν τα διώχνει, Θυσιάζει και πνίγει τους ανθρώπους επειδή είναι λάθος κακοί και αυτή είναι πάνσοφη » καλή «.
Η εξουσία ποτέ δεν θυσιάζει τα λεφτά της ούτε και τα μοιράζεται. Δίνει μόνο ψίχουλα ελεημοσύνες και φιλανθρωπίες ασυμμάζευτης υποκρισίας. Όλοι οι μεγάλοι μαφιόζοι εγκληματίες, εκτός από κακόγουστοι, είναι πάντα φιλάνθρωποι ξεκινούν από κει. Και… συνήθως ευσεβείς νονοί.
Ποτέ δεν θυσιάζει τον εγωισμό της, την απληστία της, την αμετροέπεια της και την έλλειψη αυτογνωσίας της. Κυκλοφορεί με χρυσούς θρόνους και βαριές χρυσοποίκιλτες χειροποίητες ενδυμασίες, ακριβά κοσμήματα και πουλάει θεολογίες κάτω από έναν ευνουχισμένο ουρανό με τις θρησκείες. Ακολουθούν οι μανδαρίνοι στις αυλές των κομμάτων και οι κομματολογίες.


Οσα παιδιά δεν τα διώξαμε στο εξωτερικό, μπήκαν στο τρένο να πάνε να σπουδάσουν. Οσα επέζησαν, πήγαν να διαμαρτυρηθούν για αυτά που πέθαναν… Αυτά τα δείραμε».

Η εξουσία τρώει τα παιδιά της από αρχαιοτάτων χρόνων και δίνει μπόνους στους μισθούς της στα κόμματα και στα ιερατεία.
Και όταν δεν τα τρώει σαν τον Κρόνο με πατριαρχικές ανισόρροπες κοινωνίες, τα ευνουχίζει όπως ο Κρόνος τον Ουρανό με ακρωτηριασμένες θρησκείες ευνούχων, τα εξορίζει τα μεταναστεύει αναγκαστικά όπως ο Λάιος τον Οιδίποδα με Σοφόκλιες τραγωδίες, τα αυτοκτονεί όπως ο Θησέας τον Ιππολύτο με ένα άθλιο σύστημα Παιδείας και τα σκοτώνει τα τεμαχίζει όπως ο Ιάσονας όταν παντρεύεται τη Μήδεια με ανατολικές ιδεολογίες σε αργοναυτικές εκστρατείες.

Μήδεια , του William Wetmore Story, 1865-8, Metropolitan Museum, Νέα Υόρκη

Ο Λάιος έχει την ασιατική νοοτροπία του Κρόνου που επειδή φοβάται για την εξουσία (όπως ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του ) και τα διώχνει τα εξορίζει από την Πολιτεία.
Με τον ίδιο τρόπο για τον ίδιο λόγο που εκάστοτε κυβερνήσεις και κυβερνήτες διώχνουν τους Έλληνες και τα καλύτερα παιδιά από την Ελλάδα εδώ και κάποια χρόνια …. για να μην μιλήσουμε για τα πολύ παλιά και μυθολογικά.
Μία Ελλάδα που βγήκε από δύο παγκόσμιους πολέμους και από ένα εμφύλιο αλλά με τραύματα πολλά. Οι κυβερνήσεις άρχισαν να διώχνουν τους Έλληνες ως μετανάστες για να χτίσουν πολυκατοικίες στη Γερμανία και ουρανοξύστες στη Νέα Ατλαντίδα γιατί λέει ……δεν είχε η Ελλάδα να τους θρέψει, ήταν φτωχή.
Αντί λοιπόν να κάνουν μία πολιτική θα μπορούσε να φέρει ανάπτυξη στην Ελλάδα για να κρατήσει το ανθρώπινο δυναμικό εδώ διώχνουν ότι έχει απομείνει. Χωρίζουν οικογένειες παιδιά εξορίζουν τα καλύτερα μυαλά, διώχνουν το καλύτερο δυναμικό τους καλύτερους ανθρώπους και συνεχίζουν το έργο αυτό έως σήμερα αποτελεσματικά. 

Μόνο στις ξαπλώστρες τα καταφέρουν στον τουρισμό να μιλούν όλοι Έλληνες σερβιτόροι και καμαριέρες άπταιστα τις ξένες γλώσσες ως υπηρετικό προσωπικό.
Μετά αναρωτιούνται τι έχουν τα έρμα και ψοφούν και γιατί η Ελλάδα έχει δημογραφικό πρόβλημα. Κάνουν συνέδρια με άγονους παπάδες ( ξέρουν αυτοί από την γονιμότητα του κρίνου ) για να λύσουν το πρόβλημα αυτό φέρνοντας άλλους πρόσφυγες και μετανάστες….. από κάλπικο ανθρωπισμό.

Διορίζει τους κολλητούς της, γιους της, εγγονούς, ανεψιούς κουμπάρους , την πελατία της, σε θέσεις αργοσχολίας και δίνει προεκλογικά επιδόματα και ψίχουλα φιλανθρωπίας, τα οποία μετά τις εκλογές θα τα πληρώσουμε με νέες χρεοκοπίες

Έχουμε πανεπιστήμια σε αυτό το χάλι που βρίσκονται, από τα οποία τα παιδιά των Ελλήνων τελειώνοντας δεν μπορούν να βρουν δουλειά και καταφεύγουν σε ανούσια μεταπτυχιακά χωρίς αντίκρισμα ξορκίζοντας την ανεργία ή παίρνοντας τα μάτια τους για την ξενιτιά.
Αντί να φτιάξουν πανεπιστήμια σωστά που να λειτουργούν αποτελεσματικά, να βγάζουν τόσους πολιτικούς μηχανικούς όσους χρειάζεται η χώρα γεωλόγους βιολόγους μαθηματικού φιλολόγους οι οποίοι τελειώνοντας την τριτοβάθμια πτυχίο εκπαίδευση και μόνο με αυτό το πτυχίο θα μπορούν να ζήσουν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά μεταθέτουν το πρόβλημα επ΄ αόριστον για να περνούν καλά αρπαγμένοι γερά από ..τη καρέκλα της εξουσίας.
Χωρίς καμία αιδώ, έχουμε υπουργούς βουλευτές και πρωθυπουργούς που στέλνουν τα παιδιά τους σε κολέγια ιδιωτικά απαξιώνοντας στη δημόσια εκπαίδευση που όφειλαν να έχουν φτιάξει και στο εξωτερικό για μεταπτυχιακά, τα περισσότερα της πλάκας κυριολεκτικά.
Εκτός από αυτό, έχουμε πρωθυπουργούς της Ελλάδος που έρχονται από κολέγια ιησουίτικα και οικονομολόγους της κακιάς ώρας τιτλούχους με πλούσια ντοκτορά που βουλιάζουν την Ελλάδα σε μνημόνια και δανεικά.
Τι έχουνε κάνει όλοι αυτοί οι πρωθυπουργοί οι υπουργοί και οικονομολόγοι πτυχιούχοι; Τίποτα συνεχίζουν να βουλιάζουν την Ελλάδα στα μνημόνια και να παίρνουν δάνεια και δανεικά διώχνοντας των Ελλήνων τα παιδιά γιατί φοβούνται μήπως χάσουν τον μήνα που τρέφει τους άλλους εννιά.
Ο Λάιος είναι μία θλιβερή περίπτωση ανθρώπου. Είναι γιος του Λάβδακου που φέρει την κατάρα των Λαβδακίδων.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης του Πολίτη προς την Πολιτεία οδηγεί σε μία φαυλοκρατία διαφθοράς πεσιμισμού και απογοήτευσης.
Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό και για τον Πολίτη και για την Πολιτεία από το να αποκατασταθεί η σχέση αυτή και να αρχίσει με τον τρόπο του σωστό από το Δημοτικό. Πράγμα που σημαίνει ότι τα παιδιά οι ενήλικοι πολίτες και οι κυβερνήτες θα γνωρίζουν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα τους, δεν έχουν μόνο δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις και όταν αυξάνουν τα δικαιώματα και τα προνόμια αυξάνουν και υποχρεώσεις.

Τα παιδιά της εξουσίας όταν καταλάβουν την εξουσία το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να σκοτώσουν τον πατέρα βγάζοντας τα μάτια τους, για αυτό καλό είναι και πριν επαναληφθούν αυτές οι τραγωδίες, οι Πατεράδες οι Πατέρες και οι Πατριάρχες της εξουσίας να αναλάβουν τις ευθύνες τους για αυτό το χάλι της κοινωνίας και να παραδώσουν την εξουσία σε μια σοφή δίκαιη και σωστή ηγεσία για μια εύνομη καθαρή και αξιοκρατική Πολιτεία.

Και για μια σύγχρονη Ιδανική Ελλάδα των Ονείρων μας ….πρότυπο Ηθική Πολιτεία σε μια Ιθάκη με Αλκίνοο Φαιά Ουσία !

Τα παιδιά της εξουσίας

Τα λάθη του Λάιου και το brain drain της Ελλάδος

Η αναγκαιότητα της πολιτικής παιδείας

Η Μεγάλη Σκηνή του Κόσμου

 

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΟΥ  ( Ο Ερμής εμπιστεύεται τον Διόνυσο στις Υάδες ) FLEMISH SCHOOL Musee d’Art et d’Archeologie,Moulins, France

«Ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλουμε ένα κομμάτι Ελληνισμού , για να φωτιστεί αμέσως άπλετα»(από τη «Γέννηση της Φιλοσοφίας» Νιτσε

Στον Ουράνιο Θόλο, έχουμε τον Αστερισμό Υάδες, τροφοί του Διόνυσου,που οι φωτεινότεροι αστέρες του σχηματίζουν ένα σχήμα «Λ» στον ουρανό, μαζί με τον ερυθρό γίγαντα Αλντεμπαράν, τον φωτεινότερο αστέρα σε όλο τον αστερισμό. Αναφέρονται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα, περιγράφοντας την ασπίδα του Αχιλλέα.

Ο «Νούς του Διός» που θα οδηγήσει τον άνθρωπο στο ίδιο επίπεδο συνειδητότητας με τους ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ.

Μετουσιώνει την ύλη και εκφράζει, ως αιώνια έφηβος, την ζωτική δύναμη και την κίνηση, στον Κύκλο της Ζωής, σαν μία εκπληκτική περιπέτεια, σαν μία γιορτή σαν ένα ΜΑΓΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΗΣ. .Οδηγεί τον άνθρωπο μέσα από την έκσταση να ανακαλύψει τον εαυτό του πίσω από τις «ΜΑΣΚΕΣ» .

Η Έκσταση και οι Μεταμορφώσεις που αποτελούν τις σημαντικές όψεις του Διονυσιασμού, είναι μια τελετουργική συμπεριφορά για την επίτευξη αλλαγής της κατάστασης συνείδησης. 

Γιατί η έκσταση, εκτός από την άμεση προσωπική επικοινωνία με τη θεότητα, είναι ταυτόχρονα συλλογική και κοινωνική πάνω στην μεγάλη σκηνή θεάτρου του Κόσμου , ενός μεγάλου δραματικού θιάσου.

Στον περιπλανώμενο Διονυσιακό θίασο ο ηθοποιός-άνθρωπος ,φορώντας την μάσκα του ανακαλύπτει επικοινωνεί και συμφιλιώνεται με τον εσωτερικό του θεό,μετά από μία κοπιαστική , μυστηριακή, εκστασιακή διαδικασία . Και είναι αυτό το μεγαλύτερο επίτευγμα, η υπέρτατη πράξη δύναμης και ηρωισμού του ανθρώπου για να απαλλαγεί από τη τιτανική φύση του και τα δεσμά της .
Η μάσκα που συμβολίζει τον ίδιο τον Διόνυσο είναι το προσωπείο ή η περσόνα που κρατά ενωμένες τις δύο ταυτότητες και τους ρόλους Θεατή-Ηθοποιού , είναι δε ένα είδος Πύλης, μιάς Γέφυρας ανάμεσα σε δύο κόσμους τόσο διαφορετικούς αλλά και τόσο όμοιους. ..

 Αυτός που τη φορά είναι ταυτόχρονα ο ίδιος και κάποιος άλλος. Αυτή η μετάβαση και η εναλλαγή από τον ένα ρόλο στον άλλο, ή έκσταση και οι μεταμορφώσεις αποτελούν το βασικό θέμα του Διονυσιασμού και είναι μία τελετουργική συμπεριφορά για την επίτευξη αλλαγής της συνειδησιακής κατάστασης με στόχο να δημιουργηθεί ένας νέος άνθρωπος, ο οποίος ξαναγεννιέται, όπως ο ίδιος ο Διόνυσος.
Διόνυσος ο Λυσεύς, ο Ελευθερωτής, πάντα Νέος, γνωρίζει καλά τους όρους του παιχνιδιού, στην μεγάλη σκηνή του Θεάτρου του, και όποιος τους κατανοήσει και κοιτάξει τον θεο-άνθρωπο μέσα του θα ανακαλύψει ένα άλλο εαυτό ,πίσω από την ΜΑΣΚΑ.
Ο Θεός Διόνυσος ενώ ατενίζει τις εγκλωβισμένες ανθρώπινες ψυχές και θλίβεται για αυτές

Στον Αγρόν του Διόνυσου Ζαγρέος ,έρχονται και επανέρχονται οι ψυχές των θνητών, άλλοτε πάσχουσες και άλλοτε ποιούσες, μέχρι να αποκτήσουν ταυτότητα και αυτοσυνειδησία, πάντα όμως εν κινήσει, γι΄αυτό και το παιχνίδι των πεσσών. 

Παίζοντας ο Διόνυσος μέσα στον ΧΡΟΝΟ και τον ΧΩΡΟ , ορίζει την νομοθετική εξουσία του ΟΛΟΥ, γιατί υπάρχει μία αφανής ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ, που επαναφέρει την ΤΑΞΗ και την οποία ο Διόνυσος επικαλείται να εφαρμόσει.

Διόνυσος και Ώρες

Στιγμές της ψυχής από την αιωνιότητα στο ταξίδι της ζωής!




Το θέατρο του Διονύσου ήταν το πρώτο που ιδρύθηκε στην αττική γη και αυτό στο οποίο πρωτοπαίχτηκαν τα έργα του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Αριστοφάνη. Υπολογίζεται ότι κατά τον 4ο αι. π.Χ., όταν ολοκληρώθηκε η μνημειακή του διαμόρφωση, το θέατρο χωρούσε περίπου 15.000-16.000 θεατές.


«ΤΑ ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ» και σύμφωνα με τον Θουκυδιδη, τα αρχαιότερα Διονύσια, γιορτάζονταν τον μήνα Ανθεστηριώνα .Η πομπή ξεκινούσε από το Φάληρο, και κατευθυνόταν στο μεγάλο ιερό του θεού «εν Λίμναις», στη Γαργαρέττα (Κουκάκι) πίσω από του Λόφο του Φιλοπάππου. Κατά τη γιορτή των Ανθεστηρίων τελούνταν μυστήρια (άρρητα-ιερά) -που τα επέβλεπε ο άρχοντας-βασιλιάς- κατά τη διάρκεια της νύκτας στον αρχαίο ναό του Λιμναίου Διονύσου στις Λίμνες (Ν.Δ. της Ακρόπολης), ο οποίος άνοιγε μόνο μια φορά τον χρόνο.

Στα Μεγάλα Διονύσια κατά την Εαρινή Ισημερία, έχουμε τον συμβολισμό του θανάτου του Διο­νύσου του Ζαγρέως και την εκ νέου γέν­νησή του, με την παρέμ­βαση της Θεάς Αθηνάς της Σοφίας , από την φύση του Ολυ­μπίου Διός ως Διο­νύ­σου του Άνθιου, ο οποίος κατόπιν ανασταίνεται και μεταμορ­φώνεται στον Διόνυσο τον Ελευ­θερέα, δηλαδή τον ελευ­θερωτή των αν­θρωπί­νων ψυχών εκ των δεσμών της ύλης και τον κύκλο των ενσαρκώσεων. Η εαρινή ισημε­ρία αντι­προ­σω­πεύει τον θάνατο της τιτανικής φύσεως των αν­θρωπίνων ψυ­χών και την μεταμόρφωσή και την αναγέννησή της στις αληθινές αξίες του πνευ­ματικού κό­σμου .

Η μυσταγωγική έννοια της ζωής, στην Ελληνική πραγματεία, νοείται ως παν το υπάρχον και όχι μόνο η ζωή των όντων και ο θάνατος στα Ελληνικά Μυστήρια είναι αλληγορία και εικονίζει την μεταμόρφωση, γιατί θάνατος στην Φύση, με την έννοια της εξαφάνισης, δεν υπάρχει. Στα Ελευσίνια μυστήρια η εα­ρινή ιση­μερία συμ­βολιζό­ταν με την απε­λευθέρωση της Περσεφόνης από το βασίλειο του Πλού­τωνα . Την απελευθέρωσή της την πραγματοποιεί ο Διόνυσος ο Ελευ­θερέας , ο οποίος την με­ταφέ­ρει στον Όλυ­μπο όπου η Περσεφόνη με­ταμορ­φώνεται και αυτή σε ου­ράνια θεότητα .

Η περίοδος από την ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ μέχρι το ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ ήταν ο χρό­νος κατά τον οποίο ο μυημένος έπρεπε να προσαρμοστεί με την αναγεννώμενη φύση και τα υπέροχα «χρώματα» των ανθών της και να εναρμονίσει την συμπεριφορά του με τα «αρώματα» της, αφού τα αρώματα και τα χρώματα αυτής της εποχής αναπαριστούν την ανθρώπινη ψυχή στην ηρωική πορεία της προς την ανάτασή της και το Ιερό Πνεύμα, μακριά από το έρεβος που την έχει καθηλώσει.

Κατά το θερινό Ηλιοστάσιο δε, τελούσαν γιορτές εξέφραζαν την λα­τρεία τους προς την θεία δη­μιουρ­γία που έφθασε δια των εκδηλώ­σεων των Νόμων της και την ευ­γνωμοσύνη τους προς τον Θεό Απόλλωνα, τον Θεό της αιωνίας νεότητας, ο οποίος, κατ’ αυτήν την ώρα του έτους, παρέδιδε την λύρα του στον Θείο Ορφέα για να κρούει τις χορδές της και να με­ταδίδει στις ψυχές των μυστών τους ήχους της ώστε να εναρμονίζουν τις πνευματικές τους δυνάμεις προς την πνευματική φύση του Θεού της αιωνίας νεότητας, τρώγοντας την τροφή που την αποκαλού­σαν αμ­βροσιακή και πίνοντας τον Διονυσιακό οίνο.

Πώς αναταράσσονται μέσα στο απέραντο σύμπαν, πώς στριφογυρίζουν και αλληλοζητούνται αυτές οι αμέτρητες ψυχές που αναβρύζουν απ’ τη μεγάλη ψυχή του κόσμου! Πέφτουν από πλανήτη σε πλανήτη και κλαίνε μέσα στην άβυσσο την ξεχασμένη πατρίδα. Είναι τα δάκρυά σου Διόνυσε…. Ω μεγάλο Πνεύμα, ώ Θείε Λυτρωτή, ξαναπάρε τις κόρες σου στον φωτεινό σου κόλπο!

Η Διονυσιακή τέχνη μετατρέπεται σε ένα τεράστιο θέατρο , όπου ο άνθρωπος καλείται να παίξει μεγάλους και μικρούς ρόλους, χωρίς να ταυτίζεται ποτέ, μέχρι που μέσα σε έναν κόσμο της φαινομενικότητας και της παροδικότητας να ανακαλύψει την πραγματική πηγή της ζωής και το αληθινό πρόσωπο του κόσμου που μας περιβάλει. Η Διονυσιακή Τέχνη συνδέεται όμως και με την οδύνη που ο άνθρωπος αισθάνεται όταν βρίσκεται σε διάσταση με την ύπαρξη του και νοιώθει «ΞΕΝΟΣ» με το κόσμο του. Και είναι αυτός ο πόνος που θέλει να μετουσιώσει και να μεταμορφώσει μέσα από την Διονυσιακή έξαρση.

Είναι αυτή η λαχτάρα και η προσδοκία της ψυχής του , στην αέναη Διονυσιακή πορεία της, μετρώντας τις ΩΡΕΣ, που αποτελούν πάντα μέρος της, για να κατανοήσει , και να ενωθεί με την αιωνιότητα!

Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα…. με Φως αμιγώς Πρωτογενές Ελληνικόν!

"Σαν παράσταση να το φανταστείς
πότε εσύ, πότε εγώ πρωταγωνιστής."

ΤΟ ΛΙΚΝΟΝ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

Η αθανασία της διονυσιακής ψυχής

Ανθρωποι και αρουραίοι

Καλλιτεχνική απεικόνιση της σύγχρονης φυλής αρουραίων

'Αχθος αρούρης "είναι έκφραση Ομηρική (Ιλιάδα Σ 104) και θα πει "βάρος της γης".
Σήμερα η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να δηλώσει άνθρωπο ανάξιο, άχρηστο.

Τι κάνει ο αρουραίος;

Ο αρουραίος είναι τρωκτικό, είναι τρωγλοδύτης είναι λωποδύτης, ροκανίζει και κλέβει τα πάντα, δεν ξέρει πού να σταματήσει ότι βρει μπροστά του το τρώει, το καταβροχθίζει. Η απληστία είναι το κύριο χαρακτηριστικό του, όπου και να βρεθεί θα φάει και θα καταφάει τα πάντα.
Αφού έφτιαξε τσιμεντένιες πολυκατοικίες μεσοτοιχίας τη μία δίπλα στην άλλη, αφού κατέστρεψε τα δέντρα, το πράσινο, τους κήπους τα άνθη σκάβει κάτω στη γη πάλι τρύπες, σκάβει δηλαδή κάτω από τις πολυκατοικίες και φτιάχνει μετρό με 7 και 8 και 10 πατώματα βάθη με μετροπόντικες. Μόνο ένας αρουραίος θα το σκεφτόταν αυτό, γιατί είναι η φυσική του κατοικία, οι τρύπες οι σπηλιές. Νιώθει νοσταλγία για αυτές ,τη φυσική του πατρίδα και φυσικά λατρεύει τους τάφους τις πυραμίδες τα μαυσωλεία και τους οβελίσκους της αθανασίας, ( είναι ο καημός του).
Ένας αγώνας αρουραίων είναι μια ατέρμονη, αυτοκαταστροφική ή άσκοπη επιδίωξη. Η φράση εξισώνει τους ανθρώπους με τους αρουραίους που προσπαθούν να κερδίσουν μια ανταμοιβή όπως το τυρί, μάταια. Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε έναν ανταγωνιστικό αγώνα για να προχωρήσετε οικονομικά ή τακτικά.

Ο όρος συνδέεται συνήθως με έναν εξαντλητικό, επαναλαμβανόμενο τρόπο ζωής που δεν αφήνει χρόνο για χαλάρωση ή απόλαυση.

«Ίσως», είπε απαλά ο ΜακΛιν, «εσύ κι εγώ μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτή την κούρσα αρουραίων. Εσύ κι εγώ και όλοι οι υπόλοιποι από εμάς. Και να ζήσουμε σαν άνθρωποι». «Κούρσα αρουραίων», μουρμούρισε ο Φάουλερ. "Αρουραίοι σε έναν λαβύρινθο. Κάνοντας κόλπα. Εκτελώ δουλειές που έχει σκεφτεί κάποιος άλλος." Ο ΜακΚλιν τράβηξε τα βλέμματα του Φάουλερ. «Από κάποιον άλλου είδους».

Ο Jim Bishop  χρησιμοποίησε τον όρο rat race στο βιβλίο του The Golden Ham: A Candid Biography of Jackie Gleason. Ο όρος εμφανίζεται σε μια επιστολή που έγραψε ο Jackie Gleason στη σύζυγό του στην οποία λέει: "Η τηλεόραση είναι αγώνας αρουραίων, και να το θυμάσαι αυτό, ακόμα κι αν κερδίσεις, είσαι ακόμα αρουραίος".
Ο William H. Whyte χρησιμοποίησε τον όρο rat race στο The Organization Man 

Η λέξη συλλογικότητα οι περισσότεροι από αυτούς δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον εαυτό τους - παρά μόνο για να περιγράψουν ξένες χώρες ή οργανισμούς για τους οποίους δεν εργάζονται - αλλά έχουν πλήρη επίγνωση του πόσο πιο βαθιά προσηλωμένοι είναι στον οργανισμό από τους μεγαλύτερους. Είναι βέβαιοι για αυτό. μιλούν για τον «διάδρομο», τον «αγώνα αρουραίων», για την αδυναμία να ελέγξει κανείς την κατεύθυνση του.

Ο εναρκτήριος λόγος του Jimmy Reid ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Γλασκόβης, 1972

«Η αλλοτρίωση είναι η ακριβής και σωστά εφαρμοσμένη λέξη για την περιγραφή του μείζονος κοινωνικού προβλήματος στη Βρετανία σήμερα. Οι άνθρωποι αισθάνονται αποξενωμένοι από την κοινωνία. Σε ορισμένους πνευματικούς κύκλους αντιμετωπίζεται σχεδόν ως νέο φαινόμενο. Μας είναι, όμως, χρόνια. Αυτό που πιστεύω ότι ισχύει είναι ότι σήμερα είναι πιο διαδεδομένο, πιο διάχυτο από ποτέ. Επιτρέψτε μου από την αρχή να ορίσω τι εννοώ με τον όρο αποξένωση. Είναι η κραυγή των ανδρών που αισθάνονται ότι είναι θύματα τυφλών οικονομικών δυνάμεων πέρα ​​από τον έλεγχό τους. Είναι η απογοήτευση των απλών ανθρώπων που αποκλείονται από τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Το αίσθημα απελπισίας και απελπισίας που διαπερνά τους ανθρώπους που νιώθουν δικαιολογημένα ότι δεν έχουν πραγματικό λόγο στη διαμόρφωση ή στον καθορισμό της μοίρας τους.

«Πολλοί μπορεί να μην το έχουν εκλογικεύσει. Μπορεί να μην καταλαβαίνω, μπορεί να μην μπορώ να το διατυπώσω. Αλλά το νιώθουν. Προϋποθέτει λοιπόν και χρωματίζει τις κοινωνικές τους συμπεριφορές. 

Η αποξένωση εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους σε διαφορετικούς ανθρώπους. Βρίσκεται σε αυτό που τα δικαστήρια μας συχνά περιγράφουν ως εγκληματική αντικοινωνική συμπεριφορά ενός τμήματος της κοινότητας. 

Εκφράζεται από τους νέους που θέλουν να εξαιρεθούν από την κοινωνία, από τους εγκαταλείποντες, τους λεγόμενους κακοπροσαρμοσμένους, εκείνους που επιδιώκουν να ξεφύγουν οριστικά από την πραγματικότητα της κοινωνίας μέσω μεθυστικών και ναρκωτικών. Φυσικά, θα ήταν λάθος να πούμε ότι ήταν ο μοναδικός λόγος για αυτά τα πράγματα. Αλλά είναι ένας πολύ μεγαλύτερος παράγοντας σε όλα αυτά από ό,τι γενικά αναγνωρίζεται.


«Η κοινωνία και η κυρίαρχη αίσθηση αξιών της οδηγεί σε μια άλλη μορφή αποξένωσης. Αποξενώνει κάποιους από την ανθρωπότητα. Εξανθρωπίζει εν μέρει κάποιους ανθρώπους, τους κάνει αναίσθητους, αδίστακτους στο χειρισμό του συνανθρώπου τους, εγωκεντρικούς και κατακτητές. Η ειρωνεία είναι ότι συχνά θεωρούνται φυσιολογικά και καλά προσαρμοσμένα. Είναι ειλικρινής ισχυρισμός μου ότι όποιος μπορεί να προσαρμοστεί πλήρως στην κοινωνία μας έχει μεγαλύτερη ανάγκη από ψυχιατρική ανάλυση και θεραπεία από οποιονδήποτε άλλον. 

«Είναι εύκολο και δελεαστικό να μισείς τέτοιους ανθρώπους. Ωστόσο, είναι λάθος. Είναι τόσο προϊόντα της κοινωνίας, και συνέπεια αυτής της κοινωνίας, της ανθρώπινης αποξένωσης, όσο και οι φτωχοί που εγκαταλείπουν το σχολείο. Είναι χαμένοι. Έχουν χάσει τα ουσιαστικά στοιχεία της κοινής μας ανθρωπιάς. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. 

Η πραγματική εκπλήρωση για κάθε άτομο βρίσκεται στην υπηρεσία προς τους συνανθρώπους του και τις γυναίκες του. Η μεγάλη πρόκληση για τον πολιτισμό μας δεν είναι το Oz, ένα περιοδικό που δεν έχω δει, πόσο μάλλον να διαβάσω. Ούτε είναι ανεκτικότητα, αν και συμφωνώ ότι η κοινωνία μας είναι πολύ επιτρεπτική. Οποιαδήποτε κοινωνία, για παράδειγμα, επιτρέπει σε πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους να μείνουν άνεργοι, είναι πολύ ανεκτική για μένα. Ούτε είναι ηθική χαλαρότητα με τη στενή έννοια ότι αυτή η λέξη χρησιμοποιείται γενικά – αν και κατά μια έννοια εδώ πλησιάζουμε στο πρόβλημα. Περιλαμβάνει την ηθική, την ηθική και την αντίληψή μας για τις ανθρώπινες αξίες.

Στους φοιτητές απευθύνω αυτήν την έκκληση. Απορρίψτε αυτές τις στάσεις. Απορρίψτε τις αξίες και την ψευδή ηθική που κρύβονται πίσω από αυτές τις συμπεριφορές. 

Κοινωνίες αρουραίων στις μεγαλουπόλεις

Ένας αγώνας αρουραίων είναι για αρουραίους. Δεν είμαστε αρουραίοι. Είμαστε άνθρωποι. 

Απορρίψτε τις ύπουλες πιέσεις στην κοινωνία που θα αμβλύνουν τις κρίσιμες ικανότητές σας σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω σας, που θα προειδοποιούσαν τη σιωπή απέναντι στην αδικία, μήπως διακινδυνεύσετε τις πιθανότητες προβολής και αυτοπροώθησής σας. Έτσι ξεκινάει και προτού καταλάβετε πού βρίσκεστε, είστε ένα πλήρως πληρωμένο μέλος του rat-pack. Η τιμή είναι πολύ υψηλή.

Η ΔΙΑΦΑΝΗΣ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΜΙΑΣ ΠΛΑΣΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ SALVATOR DALI 1938 Albright-Knox Art Gallery, Buffalo, N.Y.,

SIMULACRA SIMULATION) (ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΕΙΣ Η ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΟΜΟΙΩΜΑΤΩΝ
Ο Μποντριγιάρ στο Simulacra αναφέρεται στις σημασίες και στους συμβολισμούς του πολιτισμού και των μέσων ενημέρωσης που κατασκευάζουν την καθημερινή μας πραγματικότητα.
Οι κοινωνίες έχουν εμποτιστεί με «ομοιώματα» και οι ζωές μας έχουν τόσο κορεστεί με τις δομές της που το νόημα έχει χαθεί και είναι απείρως μεταβλητό. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται η «μετάπτωση των Simulacra
Διανύουμε την περίοδο της «προσομοίωσης» στην οποία η παραγωγή αντικαθίσταται από τα MME, τους υπολογιστές, την επεξεργασία της πληροφορίας, και την οργάνωση της κοινωνίας σύμφωνα με κώδικες και μοντέλα εξομοίωσης .
Η κυριαρχία των μηνυμάτων από τα ΜΜΕ και η σημειολογία διαποτίζει το κοινωνικό ιστό, με αποτέλεσμα τα μηνύματα και τα νοήματα να ισοπεδώνονται σε μια ουδέτερη ροή πληροφόρησης, ψυχαγωγίας διασκέδασης διαφήμισης και πολιτικής.
Ο φιλόσοφος υποστηρίζει γενικά ότι στον σύγχρονο πολιτισμό δεν είναι πλέον δυνατόν (ή θεμιτό) να ξεχωρίσουμε το «πραγματικό» από την απομίμηση του, ή το αντίγραφο του πραγματικού

Στα έργα του «Η καταναλωτική κοινωνία», «Ο καθρέφτης της παραγωγής», «Η έκταση της επικοινωνίας»– ο Μποντριγιάρ μιλώντας για την απόλυτη, καταλυτική κυριαρχία των εμπορευμάτων,ανέπτυξε επιχειρήματα για την αυξανόμενη εξουσία του «αντικειμένου» πάνω στο «υποκείμενο» στη σύγχρονη κοινωνία και για τον τρόπο με τον οποίο η διαμαρτυρία και η αντίσταση απορροφούνται όλο και περισσότερο από το ίδιο «σύστημα» .
Στο βιβλίο του «Η Καταναλωτική Κοινωνία» (2000),όπως και στο «το σύστημα των αντικειμένων»,μας εξηγεί ότι η ταξινόμησης εννοιών και των σημείων οργανώνεται στην καταναλωτική κοινωνία, μέσα από την οποία καταλαβαίνουμε σήμερα τον κόσμο, και το πώς και τι καταναλώνουμε είναι αυτό που σε τελική ανάλυση κωδικοποιεί συμπεριφορές και κοινωνικές ομάδες.
Δηλαδή οι δραστηριότητες και το στιλ κατανάλωσης παίζουν τον πρωταρχικό πολλές φορές ρόλο για να προσδιοριστούν οι αξίες των πραγμάτων που αποτελούν τον κόσμο γύρω μας και οι σχέσεις μεταξύ τους, αλλά επίσης για να προσδιοριστεί η ταυτότητα ενός ανθρώπου.
Η κατανάλωση στις σύγχρονες κοινωνίες δεν έχει χρηστική ή ανταλλακτική αξία, αλλά αντιπροσωπεύει ένα σημειολογικό κώδικα, μέσω του οποίου ο καταναλωτής κατασκευάζει την προσωπική του ταυτότητα.
Ολη αυτή η κυριαρχία της απομίμησης πάνω στο αυθεντικό και η τακτική νοθείας που εφαρμόζει η βιομηχανία της κατανάλωσης, πουλώντας μας τα πάντα, αναπαράγουν αυταπατημένους μιας συσκευασμένης χαράς.

Η αφθονία των πλούσιων κοινωνιών συνδέεται με την σπατάλη και μερικοί μίλησαν για τον «πολιτισμό του σκουπιδοτενεκέ». 

Η σπατάλη θεωρείται κάτι σαν τρέλλα, παράνοια, δυσλειτουργία του ενστίκτου, που κάνει τον άνθρωπο να καίει τα αποθέματά του και να θέτει τις συνθήκες διαβίωσης του σε κίνδυνο με μία εντελώς ανορθολογική τακτική. Ανέκαθεν οι κοινωνίες σπαταλούσαν, διασπάθιζαν, ξόδευαν , για τον απλό λόγο στην καταναλώση του περισσεύματος, του περιττού, το άτομο όπως και η κοινωνία νοιώθουν όχι μόνο ότι υπάρχουν αλλά και ότι ζούν.
Οι ήρωες αντικαταστάθηκαν από τους ήρωες της κατανάλωσης. Οι παραδειγματικοί βίοι των «self made men” , βεντέτες του σινεμά, του αθλητισμού, πριγκίπων και πριγκιπισσών, , παπάδων, βασιλέων, νεόπλουτων, διεθνών φεουδαρχών, κοντολογίς των μεγάλων σπάταλων, που τα περιοδικά τους δείχνουν στην καθημερινή τους «απλότητα». Όλοι αυτοί οι δεινόσαυροι τροφοδοτούν τα χρονικά των εφημερίδων και της τηλεόρασης, και βλέπουμε να εξυμνείται η υπερβολή τους και η δυνατότητα τερατωδών δαπανών ,και εκπληρώνουν μία πολύ επακριβή κοινωνική λειτουργία με την εξουσιοδότηση από ολόκληρο το κοινωνικό σώμα
ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΕΛΟΥΣ, ΑΧΡΗΣΤΗΣ, ΑΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΕΤΡΗΣ ΖΩΗΣ.
Ο Γάλλος φιλόσοφος μας αναλύει πως η αναγκαιότητα του Κιτς έχει, εκτός από «βιομηχανική» καταγωγή, και ισχυρότατες ψυχολογικές ρίζες και το συνδέει και με τα τουριστικά θέρετρα. Το χαρακτηρίζει αντικείμενο-σκουπίδι, που λειτουργεί κατά κύριο λόγο ως σουβενίρ, : «Στην αισθητική της ομορφιάς και της αυθεντικότητας, το Kitsch αντιπροτείνει την αισθητική της προσομοίωσης: παντού αναπαράγει αντικείμενα μικρότερα ή μεγαλύτερα από τη ζωή, μιμείται υλικά, μαϊμουδίζει μορφές ή τις συνδυάζει ανάρμοστα, επαναλαμβάνει τη μόδα χωρίς να έχει υπάρξει μέρος της εμπειρίας της μόδας».

Το τέλος του εναρκτήριος λόγος του Jimmy Reid ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Γλασκόβης, 1972
«Το συμπέρασμά μου είναι να επιβεβαιώσω εκ νέου αυτό που ελπίζω και σίγουρα σκοπεύω να είναι το πνεύμα που διαπερνά αυτή την ομιλία. Είναι μια επιβεβαίωση της πίστης στην ανθρωπότητα. Ό,τι είναι καλό στην ανθρώπινη κληρονομιά περιλαμβάνει την αναγνώριση της κοινής μας ανθρωπότητας, μια ξεδιάντροπη αναγνώριση ότι ο άνθρωπος είναι καλός από τη φύση του. Ο Μπερνς το εξέφρασε σε ένα ποίημα που τεχνικά δεν ήταν το καλύτερο του, αλλά αιχμαλώτισε το πνεύμα. Στο «Γιατί να σπαταλάμε άσκοπα την πρωτιά μας…»:

«Τη χρυσή εποχή, τότε θα αναβιώσουμε, κάθε άνθρωπος θα είναι ένας αδερφός,

Σε αρμονία θα ζήσουμε όλοι μαζί και θα καλλιεργήσουμε τη γη,

Με την αρετή, η εκπαιδευμένη, φωτισμένη νεολαία θα κινήσει κάθε συντροφικό πλάσμα,

Και ο χρόνος σίγουρα θα αποδείξει την αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι καλός από τη φύση του».

«Πιστεύω ότι όλοι οι παράγοντες για να γίνει μια πρακτική πραγματικότητα ενός τέτοιου κόσμου ωριμάζουν τώρα. Θα ήθελα να πιστεύω ότι η γενιά μας οδήγησε την ανθρωπότητα σε κάποιο δρόμο προς αυτόν τον στόχο. Είναι ένας στόχος για τον οποίο αξίζει να παλέψεις». Jimmy Reid

Τα τείχη πέφτουν και οι μαύρες τρύπες, των Ταρτάρων καταπίνουν όλες τις σκιές των Τατ-άρ-ων.

Ναι έχουν ωριμάσει πια και οι παράγοντες και οι συνθήκες για να φτιάξουμε  ανθρώπινες  κοινωνίες  .... και αυτό θα γίνει!!!

ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗΣ

Ο χαμένος Εαυτός της φυλής των Τρώων

Αναπαραγωγή αρουραίων