Η παγκόσμια οικονομία σήμερα είναι μια «φούσκα» και βασίζεται σε αέρα, όχι σε παραγωγή. Αυτή η οικονομία την οποία ζούμε δεν αφορά την πραγματική οικονομία, είναι χρηματοπιστωτική και τοκογλυφική, είναι δημιούργημα των διεθνών κερδοσκόπων και τοκογλύφων οι οποίοι κινούν την οικονομία και κατ' επέκτασιν την πολιτική, την κοινωνία και τον άνθρωπο. Είναι αυτοί που κατευθύνουν «τα πράγματα» και «κινούν» τον κόσμο.
‘Πώς λειτουργεί ο κόσμος’: Το πιο ενδιαφέρον βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι!
‘Πώς λειτουργεί ο κόσμος’: Το πιο ενδιαφέρον βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι!
Ο Νοαμ Τσομσκυ υποστηρίζει ότι οι δυτικές καπιταλιστικές χώρες δεν είναι πραγματικά δημοκρατικές, επειδή, κατά την άποψή του, μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία είναι αυτή στην οποία όλα τα άτομα έχουν λόγο στη δημόσια οικονομική πολιτική. Έχει δηλώσει την αντίθεσή του στις κυρίαρχες ελίτ , μεταξύ των οποίων ιδρύματα όπως το ΔΝΤ , η Παγκόσμια Τράπεζα και η GATT (πρόδρομος του ΠΟΕ ).
Ο Chomsky υπογραμμίζει ότι, από τη δεκαετία του 1970, οι ΗΠΑ γίνονται όλο και πιο οικονομικά άνισες ως αποτέλεσμα της κατάργησης διαφόρων χρηματοπιστωτικών κανονισμών και της μονομερούς ακύρωσης της συμφωνίας οικονομικού ελέγχου του Bretton Woods από τις ΗΠΑ Χαρακτηρίζει τις ΗΠΑ ως de facto μονοκομματικό κράτος , θεωρώντας τόσο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα όσο και το Δημοκρατικό Κόμμα ως εκδηλώσεις ενός ενιαίου «Επιχειρηματικού Κόμματος» που ελέγχεται από εταιρικά και οικονομικά συμφέροντα.
Ο Τσόμσκι προτείνει άμεσο εργατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής και της διακυβέρνησης από τα εργατικά συμβούλια , τα οποία θα επέλεγαν προσωρινούς και ανακλητούς εκπροσώπους για να συναντηθούν μαζί στις γενικές συνελεύσεις. Ο σκοπός είναι να κάνει κάθε πολίτη, , «άμεσο συμμετέχοντα στη διακυβέρνηση των υποθέσεων». Πιστεύει ότι δεν θα χρειαστούν πολιτικά κόμματα, εννοώντας ότι θα πρέπει να καταργηθούν.
Ελέγχοντας την παραγωγική τους ζωή, πιστεύει ότι τα άτομα μπορούν να κερδίσουν ικανοποίηση από την εργασία και μια αίσθηση ολοκλήρωσης και σκοπού. Υποστηρίζει ότι οι δυσάρεστες και μη δημοφιλείς θέσεις εργασίας θα μπορούσαν να είναι πλήρως αυτοματοποιημένες, να αμείβονται ειδικά ή να μοιράζονται από κοινού.
Ο Τσόμσκι μίλησε και για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και την κρατική πολιτική. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του, το Manufacturing Consent , αναλύει τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης στην ενίσχυση και τη συναίνεση με τις κρατικές πολιτικές σε όλο το πολιτικό φάσμα, ενώ περιθωριοποιεί αντίθετες προοπτικές. Όπως υποστηρίζει, ο κυρίαρχος τύπος ανήκει σε εταιρείες και ως εκ τούτου αντανακλά τις εταιρικές προτεραιότητες και συμφέροντα.
Αναγνωρίζοντας ότι πολλοί Αμερικανοί δημοσιογράφοι είναι αφοσιωμένοι και καλοπροαίρετοι, υποστηρίζει ότι οι επιλογές των μέσων μαζικής ενημέρωσης για θέματα οι αδιαμφισβήτητες προϋποθέσεις στις οποίες βασίζεται αυτή η κάλυψη και το φάσμα των απόψεων που εκφράζονται περιορίζονται στην ενίσχυση της ιδεολογίας του κράτους : αν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα επικρίνουν μεμονωμένους πολιτικούς και πολιτικά κόμματα, δεν θα υπονομεύσουν τον ευρύτερο δεσμό κράτους-εταιρείας στον οποίο ανήκει.
Για να διορθωθεί αυτή η κατάσταση, ο Τσόμσκι ζητά δημοκρατικό έλεγχο της βάσης και συμμετοχή των μέσων ενημέρωσης.
Ο Τσόμσκι θεωρεί τις περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας άκαρπες, αποσπώντας υποκατάστατα της σκέψης για τη διαμόρφωση πολιτικής σε ένα θεσμικό πλαίσιο, όπου η ατομική χειραγώγηση είναι δευτερεύουσα σε σχέση με ευρύτερες κοινωνικές επιταγές
«Το 1970, το 90% του διεθνούς κεφαλαίου διαχεόταν στο εμπόριο και σε μακροπρόθεσμες επενδύσεις – άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο παραγωγικές – και το 10% διοχετευόταν σε κερδοσκοπικές δραστηριότητες. Από το 1990 και μετά, τα νούμερα αυτά αντιστράφηκαν». Το βιβλίο του ‘Πώς λειτουργεί ο κόσμος’ είναι ένα από τα πιο επίκαιρα και πιο ενδιαφέροντα δοκίμια των τελευταίων ετών.Τσομσκυ
Σε όλα τα τέσσερα μέρη («No Space», «No Choice», «No Jobs» και «No Logo»), ο Klein γράφει για ζητήματα όπως τα sweatshops στην Αμερική και την Ασία , παρεμβολές πολιτισμού , την εταιρική λογοκρισία και το Reclaim the Streets . Δίνει ιδιαίτερη προσοχή στις πράξεις και τα παραπτώματα των Nike , The Gap , McDonald’s , Shell και Microsoft – και των δικηγόρων, των εργολάβων και των διαφημιστικών γραφείων τους
The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism είναι ένα βιβλίο του 2007 από την Καναδή συγγραφέα και κοινωνική ακτιβίστρια Naomi Klein . Στο βιβλίο, ο Klein υποστηρίζει ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ελεύθερης αγοράς (όπως υποστήριξε ο οικονομολόγος Milton Friedman ) έχουν αναδειχθεί σε χώρες και περιοχές όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κίνα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ανατολική Ευρώπη, λόγω μια σκόπιμη στρατηγική « θεραπείας σοκ ». Αυτό επικεντρώνεται στην εκμετάλλευση των εθνικών κρίσεων (καταστροφές ή ανατροπές) για τη θέσπιση αμφιλεγόμενων και αμφισβητήσιμων πολιτικών, ενώ οι πολίτες είναι πολύ αποσπασμένοι (συναισθηματικά και σωματικά) για να εμπλακούν και να αναπτύξουν μια κατάλληλη απάντηση και να αντισταθούν αποτελεσματικά. Το βιβλίο προωθεί την ιδέα ότι αρκετά ανθρωπογενή γεγονότα, όπως ο πόλεμος στο Ιράκ , πραγματοποιήθηκαν με την πρόθεση να προωθηθούν αντιδημοφιλείς καπιταλιστικές πολιτικές ελεύθερης αγοράς στον απόηχο τους.
Οι διαμαρτυρίες, και οι επακόλουθες διαμαρτυρίες και ο ακτιβισμός σε όλο τον κόσμο, ενίσχυσαν τους διαπραγματευτές των αναπτυσσόμενων χωρών που εκτροχιάστηκαν τα σχέδια επέκτασης του ΠΟΕ . Αλλά οι βασικές αρχές του ΠΟΕ εξακολουθούν να διαμορφώνουν την παγκόσμια οικονομία. Και η πεισματική άρνηση να αλλάξει αυτό το μοντέλο παγκοσμιοποίησης προκάλεσε μια παγκόσμια αντίδραση ενάντια στο «εμπόριο» και, τα τελευταία χρόνια, οδήγησε τον οργανισμό σε σχεδόν κατάρρευση.
Το βρώμικο μικρό μυστικό είναι ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου δεν ασχολείται κυρίως με το εμπόριο . Μάλλον ο οργανισμός έχει το πρωταρχικό καθήκον να πραγματοποιήσει αυτό που ο οικονομολόγος του Χάρβαρντ Dani Rodrik αποκαλεί υπερπαγκοσμιοποίηση - την παγκόσμια επιβολή ενιαίων κανόνων, που ευνοούνται από τις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές, οι οποίοι περιορίζουν την ικανότητα των δημοκρατικών κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες των κοινωνιών τους .
Ο ΠΟΕ διεκδικεί εκτεταμένη εξουσία για τη θέσπιση δεσμευτικών κανόνων για ένα ευρύ φάσμα μη εμπορικών θεμάτων. Οι χώρες καλούνται να « διασφαλίσουν τη συμμόρφωση των νόμων, κανονισμών και διοικητικών διαδικασιών» με τους κανόνες του ΠΟΕ — και, με τη σειρά τους, τα εταιρικά οικονομικά συμφέροντα. Αυτό περιλαμβάνει όρια στην ενεργειακή πολιτική, τη χρηματοοικονομική ρύθμιση και την ασφάλεια τροφίμων και προϊόντων, καθώς και νέες μονοπωλιακές προστασίες για τις φαρμακευτικές εταιρείες για να χρεώνουν περισσότερο τους καταναλωτές.
Εάν οι χώρες δεν συμμορφωθούν, υπόκεινται σε εμπορικές κυρώσεις εκατομμυρίων δολαρίων. Από τις 242 ολοκληρωμένες υποθέσεις του ΠΟΕ, μόνο σε 22 επέζησαν οι εσωτερικές πολιτικές, πολλές άσχετες με το εμπόριο.
Έτσι, οι ετικέτες χώρας προέλευσης στο κρέας στις οποίες βασιστήκαμε στα αμερικανικά παντοπωλεία καταργήθηκαν αφού ο ΠΟΕ τις χαρακτήρισε ως «φράγματα παράνομου εμπορίου» και ενέκρινε κυρώσεις 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάστηκαν επίσης να αποδυναμώσουν τους κανονισμούς βάσει του νόμου περί καθαρού αέρα , των νόμων για την προστασία των δελφινιών και των κανόνων του νόμου για τα απειλούμενα είδη.
Δεδομένου του ρόλου που διαδραμάτισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην προώθηση του ΠΟΕ, υπάρχει μια ορισμένη ειρωνεία ότι περισσότερες από το ένα τρίτο των προκλήσεων που έχει αποφασίσει ο οργανισμός έχουν στοχεύσει τις αμερικανικές πολιτικές — οι οποίες έχουν βρεθεί ότι παραβιάζουν τους κανόνες του ΠΟΕ στο 90 τοις εκατό των περιπτώσεων. Οι αναπτυσσόμενες χώρες τα πήγαν ακόμη χειρότερα, χάνοντας το 95% των 87 προκλήσεων.
Οι πολυεθνικέε Υαινες εξουσιάζουν ολόκληρη την ανθρωπότητα και ο πλανήτης στο έλεος των αιμοβόρων ενστίκτων τους. Οι πολυεθνικές πληρώνουν χαμηλότερους φόρους , χειραγωγώντας τις τιμές,
ΠΩΛΗΣΗ ΑΫΛΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ
Μια πολυεθνική εταιρεία μπορεί επίσης να εκτρέψει τα κέρδη σε θυγατρικές εταιρείες σε χώρες με χαμηλή φορολογία μέσω της πώλησης ενός άυλου προϊόντος, όπως η τεχνολογία ή η πνευματική ιδιοκτησία που σχετίζεται με ένα συγκεκριμένο λογότυπο.Οι πολυεθνικές μπορούν πολύ εύκολα να μεταφέρουν τα κεντρικά γραφεία και την παραγωγή τους σε οποιαδήποτε δικαιοδοσία επιβάλλει τους χαμηλότερους φόρους. Και σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν χρειάζεται καν να μετακινήσουν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες, επειδή μπορούν απλώς να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο «κρατούν» το εισόδημά τους στα χαρτιά.Βασικά δεν παίρνουν λογαριασμό δεν δίνουν λογαριασμό
Τα κράτη χάνουν τουλάχιστον 500 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως ως αποτέλεσμα της μετατόπισης του εταιρικού φόρου, έχοντας καταστροφικό αντίκτυπο στα εθνικά φορολογικά έσοδα και υπονομεύουν το αίσθημα δικαιοσύνης του κοινού.
"Οι αντιλήψεις ενός λαού πηγάζουν από την οργάνωση του. Μ’ όλο που ο νόμος δε ρυθμίζει τα ήθη, αυτά γεννιούνται από τη νομοθεσία. Όταν η νομοθεσία αδυνατίζει τα ήθη εκφυλίζονται…" Ρουσσώ
Και φυσικά όλα αυτά με την κάλυψη και τις ευλογίες των ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ ανήκουν κατά κύριο λόγο στα οικονομικά συμφέροντα και είναι κατευθυνόμενα από αυτά. Οι δημοσιογράφοι που τους υπηρετούν έχουν και αυτοί ένα μερίδιο εξουσίας μαζί με έναν υψηλό μισθό.
Στο μικρό χωριό της Ελλάδας, οι οικονομικοί παράγοντες είναι λίγο πολλοί οι γνωστοί άγνωστοι Κατέχουν και κατευθύνουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ και αυτοί που κατέχουν τις έγχώριες τράπεζες. και στηρίζουν και καλύπτουν τις υπαλληλικές κυβερνήσεις όλων των κομμάτων. Και αυτό το λένε Δημοκρατία, μόνο που αυτή η λέξη έχει χάσει το νόημα της.
Ο P. Barnevick, πρώην διευθύνων σύμβουλος της ΑΒΒ περιέγραφε ως εξής την παγκοσμιοποίηση: «Θα ήθελα η παγκοσμιοποίηση να παρέχει την ελευθερία στην ομάδα μου να επενδύει όπου θέλει, να παράγει όπου θέλει, στην ώρα που θέλει, να προμηθεύεται τις πρώτες ύλες απ’ όπου θέλει και να πουλάει όπου θέλει, έχοντας όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα με το εργατικό δίκαιο και τις συμβάσεις εργασίας». Αυτό ονομάζεται «η ελευθερία της αλεπούς στο κοτέτσι».
«Οι πραγματικοί κυρίαρχοι του κόσμου δεν είναι οι κυβερνήσεις, αλλά οι ηγέτες των οικονομικών ή βιομηχανικών πολυεθνικών και οι αδιαφανείς διεθνείς οργανισμοί (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΟΣΑ, ΠΟΕ, κεντρικές τράπεζες).
Η υπεραστικοποίηση και η ερήμωση της υπαίθρου έχει μόνο ένα στόχο να μαζέψει τους ανθρώπους σε ένα χώρο απόλυτα ελεγχόμενο, όπου θα παρακολουθούνται διαρκώς, να δουλεύουν συνεχώς και να είναι απόλυτα εξαρτημένοι απο τις πολυεθνικές με τις καταναλωτικές τους, κατ΄υπόδειξη συνήθειες ακόμη και για την διατροφή του. να μη έχουν κοινωνική ζωή να μην γελάνε, ουσιαστικά να μη ζούν, να μην ονειρεύενται, να κινούνται σαν ένα καλοκουρδισμένο ρομποτάκι ,και με τις αλυσίδες τους σφιχτά δεμένες γύρω απο τον λαιμό τους.
Δεν θα υπάρχουν νικητές σε αυτό το παιχνίδι της ρωσικής ρουλέτας.
Πολυεθνική εξουσία
Η ίδια η πολιτική και οι πολιτικοί ειναι υποχείριο τους που τους διορίζουν και τους χρησιμοποιούν για να προωθούν τα σχέδια τους που είναι money και πάλι money . Δυστυχώς και η δικαιοσύνη έχει καταντήσει υποχείρο της πολύπλοκη με δυσνόητους όρους, ώστε να μην βγαζεις άκρη, αυτοί να βγαίνουν πάντα λάδι ώστε να μην μπορεί να κατανοηθεί η ληστρική λειτουργία της. αφού ψηφίζουν νόμους με διάφορα παραθυράκια που τους ευνοούν κατά το δοκούν.
Και φυσικά όλα αυτά με την κάλυψη και τις ευλογίες των ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ ανήκουν κατά κύριο λόγο στα οικονομικά συμφέροντα και είναι κατευθυνόμενα από αυτά. Οι δημοσιογράφοι που τους υπηρετούν έχουν και αυτοί ένα μερίδιο εξουσίας μαζί με έναν υψηλό μισθό.
Στο μικρό χωριό της Ελλάδας, οι οικονομικοί παράγοντες είναι λίγο πολλοί οι γνωστοί άγνωστοι Κατέχουν και κατευθύνουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ και αυτοί που κατέχουν τις έγχώριες τράπεζες. και στηρίζουν και καλύπτουν τις υπαλληλικές κυβερνήσεις όλων των κομμάτων. Και αυτό το λένε Δημοκρατία, μόνο που αυτή η λέξη έχει χάσει το νόημα της.
Η πραγματική εξουσία έχει μετακινηθεί σε νέα κέντρα. Οι εκλογές σε μια κατ' επίφαση δημοκρατία είναι κάλπικες η ψήφος των πολιτών είναι άνευ περιεχομένου και οι πολιτικοί ανδρεικελα που ψηφίζουν ,δεν έχουν πραγματική εξουσία.
Ο P. Barnevick, πρώην διευθύνων σύμβουλος της ΑΒΒ περιέγραφε ως εξής την παγκοσμιοποίηση: «Θα ήθελα η παγκοσμιοποίηση να παρέχει την ελευθερία στην ομάδα μου να επενδύει όπου θέλει, να παράγει όπου θέλει, στην ώρα που θέλει, να προμηθεύεται τις πρώτες ύλες απ’ όπου θέλει και να πουλάει όπου θέλει, έχοντας όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα με το εργατικό δίκαιο και τις συμβάσεις εργασίας». Αυτό ονομάζεται «η ελευθερία της αλεπούς στο κοτέτσι».
«Οι πραγματικοί κυρίαρχοι του κόσμου δεν είναι οι κυβερνήσεις, αλλά οι ηγέτες των οικονομικών ή βιομηχανικών πολυεθνικών και οι αδιαφανείς διεθνείς οργανισμοί (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΟΣΑ, ΠΟΕ, κεντρικές τράπεζες).
Η υπεραστικοποίηση και η ερήμωση της υπαίθρου έχει μόνο ένα στόχο να μαζέψει τους ανθρώπους σε ένα χώρο απόλυτα ελεγχόμενο, όπου θα παρακολουθούνται διαρκώς, να δουλεύουν συνεχώς και να είναι απόλυτα εξαρτημένοι απο τις πολυεθνικές με τις καταναλωτικές τους, κατ΄υπόδειξη συνήθειες ακόμη και για την διατροφή του. να μη έχουν κοινωνική ζωή να μην γελάνε, ουσιαστικά να μη ζούν, να μην ονειρεύενται, να κινούνται σαν ένα καλοκουρδισμένο ρομποτάκι ,και με τις αλυσίδες τους σφιχτά δεμένες γύρω απο τον λαιμό τους.
Οταν αρρωστήσουν οι όποιες οικονομίες τους να επιστρέψουν πίσω στις πολυεθνικές γιατί έχουν αγοράσει όλες τις ιατρικές υπηρεσίες, διαγνωστικά κέντρα, ιδιωτικά νοσοκομεία.
Ούτε για την παιδεία δεν δίνουν δεκάρα , τα πανεπιστήμια τους και τα κολλέγια είναι απλώς φυτώρια εντεταλμένων δολοφόνων με ημερομηνία λήξης που χρησιμοποιούνται μόνο για να εξυπηρετούν και να προωθούν τα συμφέροντα των πολυεθνικών αφεντικών τους. Στα ακριβοπληρωμένα λοιπόν κολλέγια τους μαθαίνουν αυτά που θέλουν να μάθουν , τους ντοπάρουν το μυαλό με αλλά στην ουσία είναι όλοι τους έξω απο την πραγματική ζωή.
Ούτε για την παιδεία δεν δίνουν δεκάρα , τα πανεπιστήμια τους και τα κολλέγια είναι απλώς φυτώρια εντεταλμένων δολοφόνων με ημερομηνία λήξης που χρησιμοποιούνται μόνο για να εξυπηρετούν και να προωθούν τα συμφέροντα των πολυεθνικών αφεντικών τους. Στα ακριβοπληρωμένα λοιπόν κολλέγια τους μαθαίνουν αυτά που θέλουν να μάθουν , τους ντοπάρουν το μυαλό με αλλά στην ουσία είναι όλοι τους έξω απο την πραγματική ζωή.
Οσο για το περιβάλλον οι πολυεθνικές εταιρείες μερικές φορές εκλαμβάνονται ως μεγάλες, ωφελιμιστικές επιχειρήσεις με ελάχιστη ή καθόλου σημασία για την κοινωνική και οικονομική ευημερία των χωρών στις οποίες δραστηριοποιούνται
Ο φυσικός κόσμος δεν προσφέρει μια ατελείωτη αφθονία πόρων για να τους χρησιμοποιήσουμε όπως και όταν θέλουμε. Έχει όρια και λειτουργεί μέσα σε ένα σύνολο νόμων που παραβιάσαμε για πάρα πολύ καιρό. Οι κανόνες της άπληστης κερδοσκοπία έρχονται σε αντίθεση με τους κανόνες του φυσικού κόσμου.
Με τους «γάμους της κόλασης», όπως χαρακτηρίστηκαν οι γιγάντιες συγχωνεύσεις, τρεις πολυεθνικές ελέγχουν την παγκόσμια αγροτο-διατροφική αλυσίδα, λέει ο καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο, Γιώργος Κάργας.
Δυστυχώς, ενώ η Γη είναι σχεδόν απίστευτα ανθεκτική στο πώς την έχουμε αντιμετωπίσει, υπάρχουν πολλά στοιχεία που υποδηλώνουν ότι αν παραμείνουμε στην τρέχουσα πορεία μας, είναι πιθανό να καταλήξουμε στην κατάρρευση του συστήματος όπως το ξέρουμε.
Δεν θα υπάρχουν νικητές σε αυτό το παιχνίδι της ρωσικής ρουλέτας.
Η θρησκευτική εξουσία και τα διάφορα ιερατεία, έχουν δημιουργήσει σε αγαστή συνεργασία με την πολιτική εξουσία το πυραμιδωτό οικονομικό σύστημα της μεγάλης ληστείας και αρπαγής . Όσο πιο χαμηλά, τόσο σκλάβος είσαι, σε πληρώνουν λιγότερα και όταν δεν σε χρειάζονται σε αφήνουν να πεθάνεις στην ανεργία, αφού έχουν απομυζήσει όλη σου την ενέργεια.
Κάθε μέρα ο αετός, σου τρώει το συκώτι σε μια γκρίζα πραγματικότητα, βουλιάζοντας στη φτώχεια την ανεργία και στη μεγάλη απώλεια ενέργειας που δύσκολα αναπληρώνεται το βράδυ σε ένα ανήσυχο ύπνο.
Η εξουσία έχει περάσει στις πολυεθνικές με κύριο εκπρόσωπο ΜΗΧΑΝΗ, τον κ. Σμιθ ,που τον άνθρωπο, δεν συμπαθεί πολύ και η ΜΟΛΥΝΣΗ του, είναι πανδημία μεταδοτική. Συνεπώς η θρησκευτική και η κομματική εξουσία, ας αναλογιστούν τις ευθύνες που έχουν
Χρειαζόμαστε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.
Η κοινωνία πρέπει να κυβερνάται αποκλειστικά στη βάση του κοινωνικού συμφέροντος. »
Η αλλαγή της κοινωνίας πρέπει να γίνει στα θεμέλιά της.
Η αλλαγή της κοινωνίας πρέπει να γίνει στα θεμέλιά της.
Πρέπει να αλλάξουμε το αξιακό μας σύστημα. Η κοινωνία να είναι δομημένη με βάση τον άνθρωπο και όχι την οικονομία. Ο άνθρωπος πρέπει να έρθει στο επίκεντρο. Η οικονομία να έρθει στην υπηρεσία του ανθρώπου και της κοινωνίας.
Εξελίσσεται η εμπορευματοποίηση των πάντων. Μια κοινωνία με σημαία της τον υλισμό και τον καταναλωτισμό που χαρακτηρίζεται από κοινωνική αδικία και ανισότητα.
Οι άνθρωποι μπορούν να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή τους, τις ανάγκες και τις αξίες τους και να αναγεννηθούν και οι ίδιοι αλλά και η κοινωνία γύρω τους.
Πουλάνε αέρα και παίρνουν γη, πατρίδες, σπίτια ανθρώπινο δυναμικό και πολλά στυλό.
Η απάντηση στο λύκο της wall street για τι πρέπει να κάνουμε και πως θα πουλήσουμε το στυλό είναι ΜΙΑ:
Δεν πουλάμε στυλό, μόνο ΠΕΝΕΣ με φτερό, όταν θέλουμε και όσο θέλουμε, τις χαρίζουμε κιόλας σε αυτούς που αγαπούμε για να παίζουνε με τον αέρα και να πετούν σε αυτό.
Η γη θα ήταν καλύτερη χωρίς εσάς και να καταποντιστείτε στα Τάρταρα και στον γκρεμό. Να αναπνεύσουμε όλοι αέρα καθαρό."
Δεν πουλάμε στυλό
Εξελίσσεται η εμπορευματοποίηση των πάντων. Μια κοινωνία με σημαία της τον υλισμό και τον καταναλωτισμό που χαρακτηρίζεται από κοινωνική αδικία και ανισότητα.
Οι άνθρωποι μπορούν να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή τους, τις ανάγκες και τις αξίες τους και να αναγεννηθούν και οι ίδιοι αλλά και η κοινωνία γύρω τους.
Σήμερα η παγκόσμια κρίση, ανέδειξε το μεγάλο πρόβλημα των κοινωνιών, που είναι η κατάχρηση εξουσίας, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , η χειραχώγηση της πολιτικης δημαγωγίας και είναι επιτακτική ανάγκη για ένα ΝΕΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ.
Αυτό σημαίνει μια διαφορετική οργάνωση της πολιτείας, μια νέα σχέση ανάμεσα στους πολίτες και το κράτος, βασισμένη στο αίσθημα του ΔΙΚΑΙΟΥ, ΜΕ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ!!!
«Πούλησε μου ένα στυλό»
Έτσι τελειώνει η τρομερή και αποκαλυπτική ταινία: Ο λύκος της wall street
Πουλάνε αέρα και παίρνουν γη, πατρίδες, σπίτια ανθρώπινο δυναμικό και πολλά στυλό.
Η απάντηση στο λύκο της wall street για τι πρέπει να κάνουμε και πως θα πουλήσουμε το στυλό είναι ΜΙΑ:
Δεν πουλάμε στυλό, μόνο ΠΕΝΕΣ με φτερό, όταν θέλουμε και όσο θέλουμε, τις χαρίζουμε κιόλας σε αυτούς που αγαπούμε για να παίζουνε με τον αέρα και να πετούν σε αυτό.
Η γη θα ήταν καλύτερη χωρίς εσάς και να καταποντιστείτε στα Τάρταρα και στον γκρεμό. Να αναπνεύσουμε όλοι αέρα καθαρό."
