Πλανήτης Ουρανός , καρδιά απο διαμάντια

Ο Ουρανός, με τα φεγγάρια του και του 13 δακτυλίους που φωτογραφήθηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble,

Η  Nasa ετοιμάζει μια αποστολή στον Ουρανό, το 2031 ή 2032  ένα ταξίδι 13 ετών .

Ο «γίγαντας του πάγου» είναι ο έβδομος πλανήτης του Ηλιακού μας Συστήματος, σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο 19 φορές πιο μακριά από τη Γη.

Ανακαλύφθηκε από τον Sir William Herschel το 1781
Η μέση απόσταση από τον Ήλιο είναι 3 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα
Γυρίζει τον Ήλιο μία φορά κάθε 84 γήινα χρόνια
Η διάμετρός του είναι τετραπλάσια από αυτή του πλανήτη μας
Το υδρογόνο και το ήλιο κυριαρχούν στην ατμόσφαιρα
Έχει τουλάχιστον 13 δαχτυλίδια και πολλά φεγγάρια

Φτάνοντας στον Ουρανό το 1986, το Voyager 2 παρατήρησε μια γαλαζωπή σφαίρα με εξαιρετικά διακριτικά χαρακτηριστικά. 

Η ανθρωπότητα έχει επισκεφτεί τον Ουρανό μόνο μία φορά, και αυτή πριν από 36 χρόνια. Το διαστημόπλοιο Voyager 2 της NASA έριξε την πιο κοντινή του ματιά στον μυστηριώδη, μακρινό, αέριο πλανήτη στις 24 Ιανουαρίου 1986.

Το Voyager 2 έστειλε εκπληκτικές εικόνες του πλανήτη και των φεγγαριών του κατά τη διάρκεια της πτήσης, κάτι που επέτρεψε περίπου 5,5 ώρες προσεκτικής μελέτης. Το διαστημόπλοιο έφτασε σε απόσταση 50.600 μιλίων (81.500 χιλιομέτρων) από τον Ουρανό εκείνη την περίοδο.

«Γνωρίζαμε ότι ο Ουρανός θα ήταν διαφορετικός επειδή είναι αναποδογυρισμένος στο πλάι του και περιμέναμε εκπλήξεις»,  Είναι ο πιο κρύος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, παρόλο που δεν είναι ο πιο μακρινός από τον ήλιο. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχει εσωτερική πηγή θερμότητας.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η ατμόσφαιρα του Ουρανού είναι 85 τοις εκατό υδρογόνο και 15 τοις εκατό ήλιο. Υπήρχαν επίσης στοιχεία ενός ωκεανού που βράζει περίπου 500 μίλια (800 χιλιόμετρα) κάτω από τις κορυφές των νεφών.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι ο Ουρανός έχει ένα μαγνητικό πεδίο διαφορετικό από οποιοδήποτε που είχαν συναντήσει ποτέ στο παρελθόν. Στον Ερμή, τη Γη, τον Δία και τον Κρόνο, το μαγνητικό πεδίο είναι περίπου ευθυγραμμισμένο με τον άξονα περιστροφής.

«Στη συνέχεια φτάσαμε στον Ουρανό και είδαμε ότι οι πόλοι ήταν πιο κοντά στον ισημερινό», είπε ο Στόουν. "Ο Ποσειδώνας αποδείχθηκε ότι ήταν παρόμοιος. Το μαγνητικό πεδίο δεν ήταν αρκετά κεντραρισμένο με το κέντρο του πλανήτη."

Αυτό το επιφανειακό μαγνητικό πεδίο του Ουρανού ήταν επίσης ισχυρότερο από αυτό του Κρόνου. Τα δεδομένα από το Voyager 2 βοήθησαν τους επιστήμονες να προσδιορίσουν ότι η μαγνητική ουρά του Ουρανού συστρέφεται σε μια έλικα που εκτείνεται 6 εκατομμύρια μίλια (10 εκατομμύρια χιλιόμετρα) προς την κατεύθυνση που δείχνει μακριά από τον ήλιο. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο τα πλανητικά μαγνητικά πεδία αλληλεπιδρούν με τον ήλιο είναι βασικό μέρος του στόχου της NASA να κατανοήσει την ίδια τη φύση του διαστήματος. Όχι μόνο η μελέτη της σύνδεσης ήλιου-πλανήτη παρέχει χρήσιμες πληροφορίες για τα διαστημικά ταξίδια, αλλά βοηθά να ρίξει φως στην προέλευση των πλανητών και τις δυνατότητές τους να φιλοξενούν ζωή.

Το Voyager 2 ανακάλυψε επίσης 10 νέα φεγγάρια (υπάρχουν 27 συνολικά) και δύο νέους δακτυλίους στον πλανήτη, τα οποία επίσης αποδείχθηκαν συναρπαστικά. Ένα παγωμένο φεγγάρι που ονομάζεται Μιράντα αποκάλυψε ένα περίεργο, ποικίλο τοπίο και στοιχεία ενεργούς γεωλογικής δραστηριότητας στο παρελθόν. Ενώ έχει μόνο περίπου 300 μίλια (500 χιλιόμετρα) σε διάμετρο, αυτό το μικρό αντικείμενο διαθέτει γιγάντια φαράγγια που θα μπορούσαν να είναι έως και 12 φορές πιο βαθιά από το Γκραντ Κάνυον στην Αριζόνα. Η Miranda έχει επίσης τρία μοναδικά χαρακτηριστικά που ονομάζονται "coronae", τα οποία είναι συλλογές κορυφογραμμών και κοιλάδων με κρατήρες. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό το φεγγάρι θα μπορούσε να είχε θρυμματιστεί και στη συνέχεια να ξανασυναρμολογηθεί.

Οι σχεδιαστές της αποστολής σχεδίασαν τη συνάντηση του Voyager 2 με τον Ουρανό έτσι ώστε το διαστημόπλοιο να λάβει μια βοήθεια βαρύτητας για να το βοηθήσει να φτάσει στον Ποσειδώνα. 

Το 1989, το Voyager 2 πρόσθεσε τον Ποσειδωνα στο βιογραφικό του .

Το Voyager 2 εκτοξεύτηκε στις 20 Αυγούστου 1977, 16 ημέρες πριν από το δίδυμό του, το Voyager 1. Τον Αύγουστο του 2012, το Voyager 1 έγραψε ιστορία ως το πρώτο διαστημόπλοιο που εισήλθε στο διαστρικό διάστημα, περνώντας τα όρια που περικλείουν τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, τον ήλιο και τον ηλιακό άνεμο . Το Voyager 2 αναμένεται επίσης να φτάσει στο διαστρικό διάστημα μέσα στα επόμενα αρκετά χρόνια.
Ο Ουρανός (όπως ονομαζόταν συνήθως μετά το 1850 περίπου) πήρε το όνομά του από την ελληνική θεότητα του ουρανού Ουρανό, τον αρχαιότερο από τους άρχοντες των ουρανών.
Ο Ουρανός έχει μπλε-πράσινο χρώμα, ως αποτέλεσμα του μεθανίου στην ατμόσφαιρά του κυρίως υδρογόνου-ηλίου. Ο πλανήτης συχνά αποκαλείται γίγαντας πάγου, αφού τουλάχιστον το 80% της μάζας του είναι ένα ρευστό μείγμα πάγου νερού, μεθανίου και αμμωνίας.

Ο Ουρανός έχει δύο σετ δακτυλίων. Το εσωτερικό σύστημα των δακτυλίων αποτελείται κυρίως από στενούς, σκούρους δακτυλίους, ενώ ένα εξωτερικό σύστημα δύο πιο απομακρυσμένων δακτυλίων, που ανακαλύφθηκαν από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, έχουν έντονα χρώματα: ένας κόκκινος, ένας μπλε. Οι επιστήμονες εντόπισαν 13 γνωστούς δακτυλίους γύρω από τον Ουρανό.

Οι δακτύλιοι του Ουρανού πιστεύεται ότι είναι σχετικά νέοι και δεν ξεπερνούν τα 600 εκατομμύρια χρόνια. Το σύστημα δακτυλίων του Ουρανίου πιθανότατα προήλθε από τον κατακερματισμό πολλών φεγγαριών που κάποτε υπήρχαν γύρω από τον πλανήτη. Μετά τη σύγκρουση, τα φεγγάρια πιθανώς διαλύθηκαν σε πολλά σωματίδια, τα οποία επέζησαν ως στενοί και οπτικά πυκνοί δακτύλιοι μόνο σε αυστηρά περιορισμένες ζώνες μέγιστης σταθερότητας.

Ο ε δαχτυλίδι δακτύλιος ε είναι το φωτεινότερο και πιο πυκνό τμήμα του συστήματος δακτυλίων του Ουρανίου και είναι υπεύθυνος για περίπου τα δύο τρίτα του φωτός που ανακλάται από τους δακτυλίους

Το σχήμα του συστήματος δακτυλίου-φεγγαριού του Ουρανού . Οι συμπαγείς γραμμές δηλώνουν δακτυλίους. οι διακεκομμένες γραμμές υποδηλώνουν τροχιές φεγγαριών.

Οι μέρες και οι εποχές στον Ουρανό είναι πολύ περίεργες, με κάθε πόλο να βιώνει 42 χρόνια σκότους ακολουθούμενα από 42 χρόνια ηλιακού φωτός.


Μια μελέτη του 2016 πρότεινε ότι οι δακτύλιοι του Ουρανού, του Κρόνου και του Ποσειδώνα μπορεί να είναι τα υπολείμματα πλανητών νάνων που μοιάζουν με τον Πλούτωνα που παρέσυραν πολύ κοντά στους γιγάντιους κόσμους πριν από πολύ καιρό. Αυτοί οι νάνοι πλανήτες σχίστηκαν στην τεράστια βαρύτητα των πλανητών και σήμερα διατηρούνται ως δακτύλιοι.

Άλλες ασυνήθιστες καιρικές συνθήκες στον Ουρανό περιλαμβάνει τη βροχή με διαμάντια , η οποία πιστεύεται ότι βυθίζεται χιλιάδες μίλια κάτω από την επιφάνεια παγωμένων γιγάντων πλανητών όπως ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας. Ο άνθρακας και το υδρογόνο πιστεύεται ότι συμπιέζονται κάτω από ακραία θερμότητα και πίεση βαθιά στις ατμόσφαιρες αυτών των πλανητών για να σχηματίσουν διαμάντια, τα οποία στη συνέχεια πιστεύεται ότι βυθίζονται προς τα κάτω, και τελικά κατακάθονται  γύρω από τους πυρήνες αυτών των κόσμων.

Τίποτε δεν μπορεί να αναχαιτίσει τον ερχομό της Νέας εποχής  με τα δώρα της Σοφίας και της Γνώσης , την αναγέννηση ενός πολιτισμού  και του Νέου ανθρώπου με καρδιά απο διαμάντι... 

ΜΗ ΚΡΑΤΆΤΕ ΟΜΠΡΈΛΑ ΒΡΕΧΕΙ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ 

Shine On You Crazy Diamond

"Remember when you were young, you shone like the sun
Shine on you crazy diamond
Now there's a look in your eyes, like black holes in the sky
Shine on you crazy diamond
You were caught on the crossfire of childhood and stardom
Blown on the steel breeze
Come on you target for faraway laughter
Come on you stranger, you legend, you martyr, and shine
You reached for the secret too soon, you cried for the moon
Shine on you crazy diamond
Threatened by shadows at night, and exposed in the light
Shine on you crazy diamond
Well you wore out your welcome with random precision
Rode on the steel breeze
Come on you raver, you seer of visions
Come on you painter, you piper, you prisoner, and shine"

Συνεπιβάτες απο αστρόσκονη

Pale blue dot  Μία φωτογραφία για να υπενθυμίσει στους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο ότι «ήμασταν όλοι μαζί σε αυτό το Δια-στημο-πλοιο  Γη». 

Πριν εγκαταλείψει το ηλιακό μας σύστημα , το Voyager έστρεψε τις κάμερές του προς την Γη και πήρε την τελευταία φωτογραφία του πλανήτη Γή. Μια συγκλονιστική φωτογραφία, που δείχνει την Γη, σαν μια ωχρή μπλε κουκίδα στο σκοτεινό διάστημα.

Μια «selfie» της Γης

Παρά το γεγονός ότι ο πλανήτης μας είναι τόσο μικρός, η εικόνα έχει μια παράξενα μαγική ποιότητα στην οποία για πρώτη φορά μπορούμε να αρχίσουμε να εκτιμούμε τη θέση μας, όχι μόνο στο πολύ μεγαλύτερο ηλιακό σύστημα, αλλά και στον γαλαξία που ζούμε, που είναι μέρος του σύμπαντός μας .

Τρεις εικόνες (ξεχωριστά σε μπλε, πράσινο και ιώδες φως) συνδυάστηκαν για να δημιουργήσουν τη διάσημη πλέον εικόνα Pale Blue Dot, τη «selfie» της Γης του Voyager 1.

Είναι μια εικόνα που περιέχει όλη τη Γη και ωστόσο η NASA λέει ότι η Γη ήταν μια ημισέληνος εκείνη την εποχή και μόνο 0,12 του ενός pixel σε μέγεθος.

Η γη έχει μια μπλε εμφάνιση λόγω του ανακλώμενου φωτός που διαχέεται στους ωκεανούς, τα σύννεφα και τη γη. Η αμυδρή ζώνη φωτός στην οποία φαινομενικά αιωρείται δεν είναι κάποιο ουράνιο νήμα αλλά ένα τεχνούργημα διάσπαρτου ηλιακού φωτός.

Ξεπέρασε την τροχιά του Πλούτωνα στις 14 Φεβρουαρίου 1990, έριξε μια τελευταία ματιά στη Γη.
Το διαστημικό σκάφος Voyager 1 της NASA τράβηξε την πρώτη φωτογραφία της Γης και της Σελήνης σε ένα μόνο καρέ αυτή την ημέρα, δηλαδή στις 18 Σεπτεμβρίου 1977.

To Βόγιατζερ 1, είναι ένα διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1977, από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ για να μελετήσει τους εξωπλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Οι επιστήμονες δεν μπορούν να «δουν» τον πρώτο μας διαστρικό πρεσβευτή στο ορατό φάσμα, αλλά μπορούν να ανιχνεύσουν το σήμα του Voyager 1 στο ραδιοφώς.

Μετά την εκτόξευση  το Voyager 1 και το δίδυμο διαστημόπλοιό του Voyager 2 πραγματοποίησαν μια «μεγάλη περιήγηση» στο ηλιακό σύστημα, δίνοντάς μας τις πρώτες κοντινές αναλαμπές του Δία, του Ουρανού και του Ποσειδώνα και πολλών φεγγαριών από αυτούς τους εξωτερικούς πλανήτες.

Τον Αύγουστο του 2012 , το Βόγιατζερ άφησε πίσω του το ηλιακό μας σύστημα και μπήκε στο διαστρικό χώρο. Η επαφή με το διαστημόπλοιο έχει διατηρηθεί και τα δεδομένα συνεχίζονται. Αναμένεται ότι το Voyager 1 θα σταματήσει τη λειτουργία του το 2025 όταν οι θερμοηλεκτρικές γεννήτριές του δεν θα παρέχουν πλέον αρκετή ισχύ για τη λειτουργία των επιστημονικών οργάνων του

 Ιανουάριο του 2022 το Βόγιατζερ 1 απείχε από τη Γη περίπου 23,3 δισ. χιλιόμετρα και ήταν το πιο απομακρυσμένο από τη Γη αντικείμενο που κατασκεύασε ο άνθρωπος.

Η θέση του Voyager 1

Το Pale Blue Dot ήταν μέρος ενός αξιοσημείωτου μεγαλύτερου « οικογενειακού » πορτρέτου του ηλιακού συστήματος, μια ιδέα που είχε ο διάσημος Αμερικανός αστρονόμος Carl Sagan, μέλος της ομάδας απεικόνισης του Voyager, πολλά χρόνια πριν από το 1990.





Ο Καρλ Σειγκαν ( Carl Sagan), ένας από τους γνωστότερους Αστρονόμους και Αστροβιολόγους του 20ου Αιώνα, σε ομιλία του αναφερόμενος στην φωτογραφία αυτή της Γης , είπε μεταξύ άλλων:

“Από αυτό το μακρινό σημείο, η Γη μπορεί να μην παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αλλά για εμάς, είναι διαφορετικά. Σκεφτείτε ξανά αυτήν την κουκκίδα…Αυτή είναι το σπίτι μας . Αυτή είναι εμείς. Πάνω σε αυτήν, ο καθένας που έχετε αγαπήσει, όλοι όσους γνωρίζετε, ο καθένας για τον οποίο ακούσατε ποτέ, κάθε άνθρωπος που υπήρξε ποτέ, έζησε τη ζωή του. Το σύνολο της χαράς και της ταλαιπωρίας μας, χιλιάδες θρησκείες, ιδεολογίες και οικονομικά δόγματα, κάθε κυνηγός και
τροφοσυλλέκτης, κάθε ήρωας και δειλός, κάθε δημιουργός και καταστροφέας πολιτισμού, κάθε βασιλιάς και χωρικός, κάθε νεαρό ερωτευμένο ζευγάρι, κάθε μητέρα και πατέρας, κάθε ελπιδοφόρο παιδί, εφευρέτης και εξερευνητής, κάθε δάσκαλος ηθικής, κάθε διεφθαρμένος πολιτικός, κάθε σούπερ σταρ, κάθε ανώτατος ηγέτης, κάθε άγιος και αμαρτωλός στην ιστορία του είδους μας, έζησε εκεί – σε ένα μικρό μόριο σκόνης….Ίσως να μην υπάρχει καλύτερη απόδειξη της ανοησίας των ανθρώπινων αλαζονειών από αυτήν τη μακρινή εικόνα του μικροσκοπικού μας κόσμου. Για εμένα, υπογραμμίζει την ευθύνη μας να αντιμετωπίσουμε πιο ευγενικά ο ένας τον άλλον, και να διαφυλάξουμε και να αγαπάμε τη χλωμή μπλε κουκκίδα, το μόνο σπίτι που έχουμε γνωρίσει ποτέ”.
… Εάν η Γη από τα όρια του Ηλιακού μας συστήματος φαίνεται σαν χλωμή μπλε κουκίδα , φαντασθείτε η Ευρώπη τι αντιπροσωπεύει σε αυτή την κουκίδα! Και αν αναζητήσουμε την χώρα μας, μόνο με ισχυρό μικροσκόπιο θα μπορούσε κάποιος να την εντοπίσει…Η επιδειξιομανία μας, η αλαζονεία μας, η αυταπάτη πως διαθέτουμε κάποια προνομιούχα θέση στο σύμπαν, τίθενται υπό αμφισβήτηση από αυτήν την ωχρή κουκκίδα.

Ο πλανήτης μας είναι ένα μοναχικό στίγμα στο αχανές κοσμικό σκοτάδι που μας περιβάλλει. Μέσα στην αφάνειά μας – μέσα σε όλη αυτή την απεραντοσύνη – δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι κάποια βοήθεια θα καταφτάσει από αλλού για να μας σώσει από τον εαυτό μας. Εναπόκειται σε μας. Έχει ειπωθεί ότι η αστρονομία προάγει την ταπεινοφροσύνη, και θα προσέθετα, χτίζει χαρακτήρες. Κατ'εμέ, πιθανότατα δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της ανοησίας της ανθρώπινης έπαρσης από αυτήν την μακρινή εικόνα του μικροσκοπικού μας κόσμου. Για εμένα, υπογραμμίζει την ευθύνη που έχουμε να συμπεριφερόμαστε με περισσότερη καλοσύνη και συμπόνια ο ένας προς τον άλλο, και να διαφυλάσσουμε και να αγαπάμε αυτή την ωχρή κυανή κουκκίδα, το μόνο σπίτι που έχουμε ποτέ γνωρίσει.
—Καρλ Σάγκαν  ( Carl Sagan), ένας από τους γνωστότερους Αστρονόμους και Αστροβιολόγους του 20ου Αιώνα, σε ομιλία του αναφερόμενος στην φωτογραφία αυτή της Γης 

Τον Δεκέμβριο του 1972, μόλις τέσσερα χρόνια μετά το Apollo 8, το πλήρωμα του Apollo 17 τράβηξε μια από τις πιο διάσημες και ευρέως χρησιμοποιούμενες εικόνες ολόκληρης της Γης από απόσταση 45.000 χιλιομέτρων στο εξερχόμενο πόδι του, που ονομάστηκε «Το Μπλε Μάρμαρο»

"Όταν κοιτάς από ψηλά

μοιάζει η γη με ζωγραφιά και συ την πήρες σοβαρά και συ την πήρες σοβαρά Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι το μεγαλύτερο ανάκτορο μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι"

NASA

SPACE