Η Δημοκρατία που χάσαμε και η Δημοκρατία που αξίζουμε

 

«Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερη δημοκρατία. Μια δημοκρατία με λιγότερα προνόμια, περισσότερη ισονομία, ουσιαστική λογοδοσία και εξουσία που υπηρετεί τον πολίτη αντί να αυτοπροστατεύεται.»

Να αποκαταστήσουμε το νόημα της δημοκρατίας, περιορίζοντας τις παθογένειες που επιτρέπουν την αναπαραγωγή μιας προνομιούχας πολιτικής τάξης.»

Δεν γράφω αυτές τις γραμμές επειδή έπαψα να πιστεύω στη δημοκρατία.
Γράφω επειδή εξακολουθώ να πιστεύω σε αυτήν.

Γράφω επειδή αρνούμαι να δεχθώ ότι η δημοκρατία εξαντλείται σε εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια, σε πολιτικούς που μετατρέπουν τη δημόσια εξουσία σε επάγγελμα και σε πολίτες που καλούνται απλώς να επικυρώνουν αποφάσεις άλλων.

Γράφω επειδή η δημοκρατία δεν είναι μόνο διαδικασίες. Είναι ήθος. Είναι ευθύνη. Είναι συμμετοχή. Είναι λογοδοσία. Είναι ισότητα απέναντι στον νόμο.

Και όταν η εξουσία αρχίζει να αυτοπροστατεύεται περισσότερο από όσο προστατεύει τον πολίτη, όταν τα προνόμια γίνονται σημαντικότερα από την προσφορά, όταν η πολιτική μετατρέπεται σε μηχανισμό αναπαραγωγής της ίδιας της πολιτικής τάξης, τότε κάτι βαθύτερο αρχίζει να φθείρεται.

Όχι η λέξη «δημοκρατία».Αλλά η ψυχή της.

Δεν αναζητώ μια τέλεια κοινωνία, ισως να μην είναι και εφικτό. Αναζητώ μια δημοκρατία πιο δίκαιη, πιο ώριμη, πιο συμμετοχική και πιο απαιτητική απέναντι σε όσους ασκούν εξουσία.

Μια δημοκρατία όπου κανείς δεν θα βρίσκεται υπεράνω του νόμου.

Μια δημοκρατία όπου η ελευθερία θα συμβαδίζει με την ευθύνη και τα δικαιώματα με τις υποχρεώσεις.

Μια δημοκρατία που δεν θα φοβάται την αυτοκριτική, γιατί μόνο έτσι μπορεί να ανανεώνεται και να παραμένει ζωντανή και να διορθώνει τα λαθη της.

Γιατί η δημοκρατία δεν χάνεται μόνο όταν την καταλύουν οι εχθροί της.

Χάνεται και όταν οι πολίτες πάψουν να απαιτούν από αυτήν να γίνει αντάξια των αξιών της
«Η Δημοκρατία δεν είναι οι πολιτικοί»
Και όπως έλεγε ο Καστοριάδης, η δημοκρατία απαιτεί πάνω απ' όλα σκέψη.

Η Δημοκρατία δεν είναι οι πολιτικοί

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της εποχής μας είναι ότι ταυτίσαμε τη δημοκρατία με τους πολιτικούς και τα κόμματα.

Όταν οι πολιτικοί αποτυγχάνουν, πιστεύουμε ότι απέτυχε η δημοκρατία.

Όταν η διαφθορά, η αλαζονεία της εξουσίας, η αναξιοκρατία και τα προνόμια πληγώνουν το κοινό αίσθημα, πολλοί οδηγούνται στην απογοήτευση και, μαζί με τους φορείς της εξουσίας, απορρίπτουν και το ίδιο το πολίτευμα.

Αλλά η δημοκρατία είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εκείνους που την υπηρετούν — ή αποτυγχάνουν να την υπηρετήσουν.

Η δημοκρατία δεν είναι οι κυβερνήσεις.Δεν είναι τα κόμματα, ούτε τα πολλά κόμματα.Δεν είναι οι βουλευτές.Δεν είναι οι εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια.

Η Δημοκρατία είναι η διαρκής δυνατότητα μιας κοινωνίας να ελέγχει την εξουσία, να διορθώνει τα λάθη της, να αυτοκριτικάρεται και να ανανεώνεται.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης θεωρούσε ότι η δημοκρατία είναι η αυτοθέσμιση της κοινωνίας. Είναι η στιγμή κατά την οποία οι πολίτες αναγνωρίζουν ότι οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για τους νόμους και τους θεσμούς τους και δεν αναθέτουν την ευθύνη της ελευθερίας τους σε άλλους.

Ο Αλέξις ντε Τοκβίλ είχε επισημάνει ότι η μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία δεν είναι πάντοτε η τυραννία, αλλά η παθητικότητα των πολιτών.

Η Χάνα Άρεντ πίστευε ότι η ελευθερία πραγματώνεται όταν οι άνθρωποι συμμετέχουν στα κοινά και αναλαμβάνουν την ευθύνη της δημόσιας ζωής.

Και ο Αριστοτέλης είχε διατυπώσει αιώνες πριν ότι ο άνθρωπος είναι «ζῷον πολιτικόν», όχι επειδή επιδιώκει την εξουσία, αλλά επειδή η ολοκλήρωσή του συνδέεται με τη συμμετοχή στην κοινότητα.

Ίσως, λοιπόν, η μεγάλη μας πλάνη να ήταν ότι αφήσαμε τη δημοκρατία στα χέρια των επαγγελματιών της πολιτικής και περιοριστήκαμε στον ρόλο του θεατή.

Συνηθίσαμε να θεωρούμε ότι η συμμετοχή μας εξαντλείται σε μία ψήφο κάθε λίγα χρόνια.

Συνηθίσαμε να αναθέτουμε σε άλλους, να παραπονιόμαστε, να αγανακτούμε.
Και σιγά-σιγά λησμονήσαμε ότι η Δημοκρατία δεν είναι ανάθεση.Είναι συμμετοχή.
Δεν είναι προνόμιο.Είναι ευθύνη.

Δεν είναι ένα δώρο που παραλάβαμε από τους προγόνους μας.Είναι ένα έργο που οφείλουμε να παραδώσουμε καλύτερο στους απογόνους μας.

Γιατί η δημοκρατία δεν πεθαίνει μόνο από τους εχθρούς της.Πεθαίνει και όταν οι πολίτες παύουν να αισθάνονται πολίτες.

«Η γέννηση μιας προνομιούχας πολιτικής τάξης»

Τα βουλευτικά προνόμια,την ασυλία,την κομματοκρατία,την οικογενειοκρατία,το πελατειακό κράτος,και πώς η εξουσία, όταν μένει ανεξέλεγκτη, τείνει να αυτοπροστατεύεται.

Γιατί οι παθογένειες επιβιώνουν περισσότερο από τους ανθρώπους.

Οι δημοκρατίες δεν καταρρέουν συνήθως απότομα.Δεν χάνονται μέσα σε μία νύχτα.
Δεν πεθαίνουν πάντα από πραξικοπήματα ή από εξωτερικούς εχθρούς.
Πολλές φορές φθείρονται αργά,σιωπηλά, σχεδόν ανεπαίσθητα.

Όχι όταν η εξουσία καταργεί τη δημοκρατία, αλλά όταν αρχίζει να απομακρύνεται από εκείνους στο όνομα των οποίων ασκείται.

Και ίσως η πιο επικίνδυνη στιγμή για μια δημοκρατία είναι όταν η εξουσία παύει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως υπηρέτη της κοινωνίας και αρχίζει να λειτουργεί ως ιδιαίτερη τάξη με δικά της συμφέροντα, δικούς της κανόνες και δικούς της μηχανισμούς αυτοπροστασίας.

Τότε η πολιτική, από λειτούργημα, κινδυνεύει να μετατραπεί σε επάγγελμα.

Και το επάγγελμα σε προνόμιο.Και το προνόμιο σε κληρονομικό δικαίωμα.
Και έρχεται η αργή αποξένωση απο την καθημερινή ζωή και τα προβλήματα της

Οι απολαβές των πολιτικών ο γρήγορος πλουτισμος τους, τα προνόμια τους 
και οι πολίτες αισθάνονται ότι υπάρχουν δύο κόσμοι:

Ο κόσμος των πολλών.Και ο κόσμος εκείνων που κυβερνούν.

Όταν ο νέος εκπαιδευτικός καλείται να ζήσει μακριά από το σπίτι του με μισθό που μετά βίας επαρκεί.Όταν ο γιατρός της περιφέρειας υπηρετεί κάτω από δύσκολες συνθήκες.

Όταν ο συνταξιούχος μετράει κάθε ευρώ.

Και απέναντί τους υπάρχει μια πολιτική τάξη που δείχνει να ζει σύμφωνα με διαφορετικούς κανόνες.

Εκεί δεν τραυματίζεται μόνο η οικονομική δικαιοσύνη.Τραυματίζεται η εμπιστοσύνη.
Και χωρίς εμπιστοσύνη, καμία δημοκρατία δεν μπορεί να μακροημερεύσει.
Η εξουσία που προστατεύει τον εαυτό της

Η ιστορία διδάσκει ότι κάθε εξουσία έχει μια φυσική τάση:

Να διατηρείται.Να επεκτείνεται.Να προστατεύει τον εαυτό της.

Αυτό δεν είναι ελληνικό φαινόμενο.Είναι ανθρώπινο φαινόμενο.

Γι' αυτό και οι δημοκρατίες δημιούργησαν θεσμούς, ελέγχους και αντίβαρα.

Γιατί οι ιδρυτές των ελεύθερων κοινωνιών δεν πίστευαν στην τελειότητα των ανθρώπων.

Πίστευαν στην ανάγκη περιορισμού της εξουσίας.

Και όμως, με τον χρόνο, ακόμη και οι δημοκρατίες κινδυνεύουν να δημιουργήσουν τις δικές τους αριστοκρατίες.

Αριστοκρατίες κομματικών μηχανισμών.Αριστοκρατίες οικογενειών.
Αριστοκρατίες προνομίων.Αριστοκρατίες επαγγελματιών της πολιτικής.
Η μεγάλη παρεξήγηση
Η κριτική στα προνόμια δεν είναι φθόνος.Δεν είναι λαϊκισμός.Δεν είναι επίθεση στη δημοκρατία.
Είναι απαίτηση ισονομίας. Είναι η ανάγκη να γνωρίζει ο πολίτης ότι εκείνος που νομοθετεί για όλους δεν ζει εκτός της πραγματικότητας των πολλών.
Γιατί η δημοκρατία ζητά πολίτες ίσους απέναντι στον νόμο.
Και ζητά από όσους ασκούν εξουσία να λογοδοτούν περισσότερο και όχι λιγότερο από τους υπόλοιπους.
Η ύβρις της εξουσίας

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν κάτι που συχνά λησμονούμε.

Ότι η μεγαλύτερη απειλή για κάθε άνθρωπο που αποκτά δύναμη είναι η ύβρις.

Η πεποίθηση ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους τους άλλους, αλλά όχι για τον ίδιο.

Ότι η θέση του τού εξασφαλίζει μια διαφορετική μεταχείριση.

Ότι η εξουσία αποτελεί δικαίωμα και όχι προσωρινή εντολή.

Και όταν η ύβρις εγκαθίσταται στην πολιτική, η δημοκρατία αρχίζει να αδειάζει από το περιεχόμενό της.

Γιατί η δημοκρατία καταστρέφεται και όταν η εξουσία ξεχνά ότι πηγάζει από τον λαό και υπάρχει για να τον υπηρετεί.

**Η μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία δεν είναι η ύπαρξη της εξουσίας.
Είναι η μετατροπή της εξουσίας σε προνόμιο.**

Πολιτες δύο ταχυτήτων
Εκεί θα σταθούν απέναντι ο βουλευτής, ο δάσκαλος του νησιού, ο γιατρός της επαρχίας, ο νέος επιστήμονας, ο συνταξιούχος και ο εργαζόμενος.
Και εκεί θα αναρωτηθούμε:
Μπορεί να υπάρξει ζωντανή δημοκρατία όταν οι πολίτες παύουν να αισθάνονται ότι μοιράζονται την ίδια μοίρα;

Και αυτό, ίσως, είναι το πιο δύσκολο ερώτημα από όλα.

Ένα εύλογο ερώτημα είναι:Αν η Πολιτεία θεωρεί δίκαιο να καλύπτει τα έξοδα μετακίνησης ενός βουλευτή λόγω της αποστολής του, γιατί να μην προβλέπει αντίστοιχη μέριμνα για έναν εκπαιδευτικό ή έναν γιατρό που καλείται να υπηρετήσει σε ακριτική περιοχή;

Αυτό δεν οδηγεί αναγκαστικά στο συμπέρασμα ότι οι βουλευτές δεν πρέπει να αποζημιώνονται για υπηρεσιακές ανάγκες. Μπορεί όμως να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Πολιτεία θα έπρεπε να στηρίζει περισσότερο και άλλες κατηγορίες λειτουργών.

Οι παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος
η δημιουργία μιας πολιτικής τάξης που, μέσα από προνόμια, πελατειακές σχέσεις και ανεπαρκή λογοδοσία, απομακρύνθηκε από τις συνθήκες ζωής και τις ανάγκες των πολιτών.»

Στην Ελλάδα έχουν συζητηθεί επί δεκαετίες φαινόμενα όπως:

πελατειακές σχέσεις,
κομματισμός,
οικογενειοκρατία,
αδιαφάνεια,
ευνοιοκρατία,
υπερβολική συγκέντρωση εξουσίας,
περιορισμένη λογοδοσία.

Η Δημοκρατία που αξίζουμε
Πώς προστατεύεται η Δημοκρατία στην πράξη;
1. ΙΣΟΝΟΜΙΑ
Ίδιος νόμος για όλους
Πρόταση
Κατάργηση κάθε ειδικής ποινικής μεταχείρισης υπουργών και βουλευτών για αδικήματα που δεν αφορούν την πολιτική τους έκφραση.
Περιορισμός της ασυλίας αποκλειστικά στις ψήφους και στις πολιτικές γνώμες.
Αρχή
Όποιος νομοθετεί για τους άλλους δεν μπορεί να βρίσκεται υπεράνω των νόμων.
2. ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
Πρόταση
Μέγιστος αριθμός συνεχόμενων θητειών βουλευτών (π.χ. τρεις).
Ανώτατο όριο παραμονής σε υπουργικά αξιώματα.
Γιατί;
Η εξουσία τείνει να αυτοσυντηρείται.
Η περιοδική ανανέωση προστατεύει τη δημοκρατία από τη δημιουργία πολιτικής ολιγαρχίας.
3. ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ
Πρόταση
Όλες οι δημόσιες δαπάνες να δημοσιεύονται ηλεκτρονικά:
έξοδα βουλευτών,
μετακινήσεις,
συμβάσεις,
κρατικές επιχορηγήσεις,
αμοιβές διοικήσεων οργανισμών.
Αρχή
Το δημόσιο χρήμα ανήκει στους πολίτες.
4. ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Πρόταση
Ενίσχυση της θεσμικής ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.
Διαφανέστερες διαδικασίες επιλογής ανώτατων δικαστών.
Μηχανισμοί λογοδοσίας χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις.
Αρχή
Χωρίς ανεξάρτητη Δικαιοσύνη δεν υπάρχει δημοκρατία.
5. ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ
Πρόταση
Ασυμβίβαστα για συγγενικά πρόσωπα σε ορισμένες θέσεις.
Απόλυτη διαφάνεια σε διορισμούς.
Αρχή
Η δημοκρατία δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα.

6. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ
Πρόταση
Ανεξάρτητη αρχή ελέγχου.
Αυτοματοποιημένες διασταυρώσεις.
Βαρύτατες κυρώσεις για ψευδείς δηλώσεις.

7. ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΜΕ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

Μεγάλη προσοχή εδώ.
Όχι συνεχής δημοψηφισματική δημοκρατία.
Όταν συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός υπογραφών πολιτών, να μπορούν να τίθενται συγκεκριμένα ζητήματα σε δημοψήφισμα.Στα πρότυπα της Ελβετίας.

8. ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ

Η υπερσυγκέντρωση εξουσίας στην Αθήνα παράγει πελατειακό κράτος.
Πρόταση
Μεγαλύτερες αρμοδιότητες:στους δήμους,στις περιφέρειες,στις τοπικές κοινωνίες.
Αυτό βεβαια εχει γινει με τα ιδια θλιβερα αποτελέσματα

9. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Ίσως ο σημαντικότερος θεσμός.
Ο Καστοριάδης θα τον έβαζε πρώτο.
Πρόταση
Υποχρεωτική εκπαίδευση:
στο Σύνταγμα,
στα ανθρώπινα δικαιώματα,
στη λειτουργία των θεσμών,
στην κριτική σκέψη.
Γιατί   η δημοκρατία απαιτεί πολίτες.

Όχι υπηκόους.

10. ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ

Η μεγαλύτερη πληγή της Ελλάδας επί δεκαετίες.
Πρόταση
Ψηφιοποίηση διαδικασιών.
Αντικειμενικά κριτήρια.
Ελαχιστοποίηση πολιτικών παρεμβάσεων.
Και τώρα έρχεται η πιο ριζοσπαστική πρόταση.
Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ

Όχι το αντίθετο.

Διότι όσο μεγαλύτερη εξουσία έχει κάποιος, τόσο μεγαλύτερος πρέπει να είναι ο έλεγχος που υφίσταται.
Και εδώ θα συναντήσουμε ξανά τον Καστοριάδη.

«Οι θεσμοί δεν αρκούν. Αν οι πολίτες παραμένουν αδιάφοροι, κανένα Σύνταγμα και καμία μεταρρύθμιση δεν μπορούν να σώσουν τη δημοκρατία.»


Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στους πολιτικούς.
Ανήκει και σε εμάς.

 Γιατί η αναγέννηση της δημοκρατίας δεν είναι μόνο ζήτημα θεσμών.

Είναι και ζήτημα πολιτών. Και εκεί αρχίζουν οι πραγματικά μεγάλες απαιτήσεις.

Ο Καστοριάδης υπήρξε αμείλικτος σε αυτό το σημείο.

Δεν πίστευε ότι η δημοκρατία θα σωθεί από φωτισμένους ηγέτες.

Πίστευε ότι θα σωθεί μόνο από συνειδητούς πολίτες.

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι το καθεστώς των τέλειων ανθρώπων.

Είναι το καθεστώς των υπεύθυνων ανθρώπων.

Και ίσως εδώ βρίσκεται η πιο δύσκολη αλήθεια.

Η δημοκρατία απαιτεί κάτι που κανένα άλλο πολίτευμα δεν απαιτεί σε τόσο μεγάλο βαθμό:

Απαιτεί ώριμους πολίτες.
Απαιτεί ανθρώπους που να μην αναζητούν σωτήρες.

Που να μην εκχωρούν την ελευθερία τους.

Που να μην θεωρούν την πολιτική βρόμικη υπόθεση των άλλων.

Που να κατανοούν ότι η αδιαφορία είναι και αυτή μια πολιτική πράξη.

Γιατί οι τύραννοι γεννιούνται όταν οι πολίτες κουράζονται.

Η διαφθορά ριζώνει όταν οι πολίτες συμβιβάζονται.

Τα προνόμια γίνονται καθεστώς όταν οι πολίτες τα θεωρούν αναπόφευκτα.

Και η δημοκρατία αδειάζει από το περιεχόμενό της όταν οι πολίτες παύουν να πιστεύουν ότι μπορούν να την αλλάξουν.

Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη παρεξήγηση να είναι ότι περιμένουμε από τη δημοκρατία να μας προσφέρει όσα εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι να απαιτήσουμε από τον εαυτό μας.

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι ένα μηχάνημα που λειτουργεί μόνο του.
Είναι μια καθημερινή άσκηση ευθύνης.
Και η ελευθερία δεν είναι μόνο δικαίωμα.
Είναι και βάρος.Είναι και καθήκον.

Κάθε λαός έχει τελικά όχι μόνο τους ηγέτες που του επιβάλλονται, αλλά και εκείνους που ανέχεται.

Και αυτή είναι μια αλήθεια που πονά.

Γιατί από εδώ και πέρα δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε μόνο για τη δημοκρατία που χάσαμε.
Είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε αν είμαστε έτοιμοι να γίνουμε άξιοι της δημοκρατίας που λέμε ότι αξίζουμε.
Απευθύνεται πρώτα σε εμάς.

Δεν γνωρίζω αν οι κοινωνίες θα μπορέσουν να υπερβούν τις παθογένειες, τους φόβους και τις αυταπάτες τους.

Γνωρίζω όμως ότι τίποτα δεν αλλάζει χωρίς ανθρώπους που τολμούν να θέτουν ερωτήματα.

Γιατί οι σωστές ερωτήσεις είναι οι σπόροι.
Και οι σπόροι χρειάζονται χρόνο.
Χρειάζονται υπομονή.Χρειάζονται φροντίδα.

Και κάποτε, ακόμη και μέσα από τις ρωγμές του πιο σκληρού εδάφους, βρίσκουν τον δρόμο προς το φως.
Και ίσως αυτό να είναι, τελικά, η Δημοκρατία που αξίζουμε. Όχι ένα τέλειο οικοδόμημα, αλλά μια διαρκής πράξη αναγέννησης.

Ο υγιής σπόρος έχει ήδη φυτευτεί , και εκεί όπου όλα έμοιαζαν σκληρά, άγονα και ακίνητα, κάτι νέο επιμένει να γεννηθεί.

It's TIME"

Από το Γαϊδουράκι στη Λιμουζίνα

 

Αυξήσεις για τους ιερωμένους: Όταν η λιτότητα σταματάει στην πόρτα του παπαδικού

Σε μια χώρα όπου οι εργαζόμενοι μετρούν τα κέρματα πριν φτάσουν στο τέλος του μήνα, όπου οι νέοι εγκαταλείπουν την πατρίδα αναζητώντας αξιοπρεπείς αποδοχές και όπου συνταξιούχοι και δημόσιοι υπάλληλοι ακούν διαρκώς το γνωστό τροπάριο περί «δημοσιονομικών περιορισμών», φαίνεται πως κάποιοι εξακολουθούν να απολαμβάνουν ιδιαίτερη μεταχείριση.

Η νέα αύξηση στις αποδοχές των ιερωμένων έρχεται να υπενθυμίσει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πολίτες πολλών ταχυτήτων. Για τον μέσο εργαζόμενο η κυβέρνηση επικαλείται στενά περιθώρια και αντοχές της οικονομίας. Για την Εκκλησία, όμως, τα περιθώρια ξαφνικά διευρύνονται και τα ταμεία αποκτούν αξιοσημείωτη ελαστικότητα.

Η συζήτηση δεν αφορά την πίστη ούτε το θρησκευτικό συναίσθημα. Αφορά την προκλητική προτεραιοποίηση μιας κατηγορίας δημοσίων λειτουργών τη στιγμή που δάσκαλοι, νοσηλευτές και εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα παλεύουν με μισθούς που εξαντλούνται πριν καν ολοκληρωθεί ο μήνας.

Είναι αξιοσημείωτο ότι όσοι συνηθίζουν να κηρύσσουν την ταπεινότητα και την εγκράτεια, δεν δείχνουν την ίδια προσήλωση όταν πρόκειται για το μισθολόγιο. Η λιτότητα, φαίνεται, είναι αρετή για τους πολλούς, αλλά όχι απαραίτητα για εκείνους που την προβάλλουν από τον άμβωνα.

Και βέβαια, σε μια χώρα που αδυνατεί να βρει πόρους για κρίσιμους τομείς, η επιλογή να δοθεί ακόμη μεγαλύτερο βάρος στον ήδη κρατικά μισθοδοτούμενο κλήρο εγείρει εύλογα ερωτήματα. Πρόκειται για κοινωνική πολιτική ή για ακόμη μία επένδυση σε ένα παραδοσιακό εκλογικό ακροατήριο;

Ίσως, τελικά, το πραγματικό θαύμα να μην είναι οι αυξήσεις στους μισθούς των ιερωμένων. Το πραγματικό θαύμα είναι ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολίτες που θεωρούν φυσιολογικό να υπάρχουν χρήματα για τους «εκλεκτούς του Κυρίου», αλλά όχι για όλους τους υπόλοιπους θνητούς που σηκώνουν καθημερινά το βάρος της οικονομίας.

Γιατί, όπως αποδεικνύεται, στην Ελλάδα του 2026 ακόμη και η λιτότητα έχει… εξαιρέσεις. Και οι εξαιρέσεις αυτές φορούν ράσα.

"Προνόμια με… Θεία Κάλυψη

Η Λιτότητα για τους Πολλούς, η Ευλογία για τους Λίγους

Όταν η εξουσία μπερδεύει την πίστη με τα προνόμια, δεν υπηρετεί ούτε τον πολίτη ούτε τον Θεό. Υπηρετεί απλώς το παλιό ελληνικό σύστημα των εξαιρέσεων. Και αυτό δεν είναι θαύμα· είναι πολιτική επιλογή.»

"Η σωτηρία της ψυχής
Είναι πολύ μεγάλο πράγμα
Σαν ταξιδάκι αναψυχής
Μ’ ένα κρυμμένο τραύμα"

«Σύντροφοι μέχρι νεωτέρας».

«Με την ευγενική χορηγία των πρώην συντρόφων και των μελλοντικών ανεξαρτήτων...»

Από το «ένα κόμμα, πολλές τάσεις» στα… σαράντα κομμάτια της Αριστεράς

Υπήρξε μια εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιαζόταν ως το μεγάλο εγχείρημα της ενωμένης Αριστεράς. Ένα πολιτικό σπίτι αρκετά ευρύχωρο ώστε να στεγάσει συνιστώσες, τάσεις, πλατφόρμες, ρεύματα, υπορεύματα και κάθε πιθανή εκδοχή πολιτικής διαφωνίας. Σήμερα, όμως, μοιάζει να επιβεβαιώνεται η παλιά κακή συνήθεια του χώρου: όταν υπάρχουν δύο αριστεροί σε ένα δωμάτιο, στο τέλος προκύπτουν τρία κόμματα.

Η άλλοτε κυβερνώσα παράταξη κατάφερε ένα επίτευγμα που δύσκολα συναντά κανείς στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Από κόμμα εξουσίας να μετατραπεί σε πολιτική «μητρική εταιρεία» διασπάσεων, τροφοδοτώντας συνεχώς την αγορά με νέα σχήματα, νέες κινήσεις και νέες αναζητήσεις. Αν συνεχιστεί ο ίδιος ρυθμός, δεν αποκλείεται στις επόμενες εκλογές να χρειάζεται ειδικός κατάλογος για να θυμάται ο ψηφοφόρος ποιος αποχώρησε από ποιον και γιατί.

Η Νέα Αριστερά, που δημιουργήθηκε για να εκφράσει μια νέα αρχή, πρόλαβε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να γνωρίσει τις χαρές της εσωστρέφειας και τις παραδοσιακές ασκήσεις υψηλής αριστερής γυμναστικής. Οι τελευταίες παραιτήσεις και αποχωρήσεις ήρθαν να αποδείξουν ότι στην ελληνική Αριστερά η διάσπαση δεν είναι ατύχημα· είναι σχεδόν πολιτιστική κληρονομιά.

Κάποτε οι διαφορές αφορούσαν την επανάσταση, τον ευρωκομμουνισμό και τη στρατηγική απέναντι στον καπιταλισμό. Σήμερα, ο απλός πολίτης δυσκολεύεται να καταλάβει αν οι διαφορές είναι ιδεολογικές, προσωπικές ή αν πρόκειται απλώς για μια παραδοσιακή αριστερή ανάγκη να διαφωνούν όλοι με όλους.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, ενώ η κοινωνία αναζητά μια ισχυρή αντιπολίτευση, ο χώρος δείχνει να αναζητά κυρίως... νέες αφορμές για συνέδρια, ανακοινώσεις και αποχωρήσεις. Κάθε λίγους μήνες εμφανίζεται ένα νέο πολιτικό εγχείρημα που υπόσχεται να διορθώσει τα λάθη του προηγούμενου, μέχρι να έρθει η σειρά του να χωριστεί και αυτό σε ακόμη μικρότερα κομμάτια.

Ίσως τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ να αφήσει τη μεγαλύτερη πολιτική του κληρονομιά όχι στις κυβερνητικές του θητείες αλλά στη συμβολή του στον εμπλουτισμό του ελληνικού κομματικού συστήματος. Άλλοι ιδρύουν σχολές σκέψης. Η ελληνική Αριστερά, εδώ και δεκαετίες, ιδρύει κόμματα.

Και όπως εξελίσσονται τα πράγματα, δεν αποκλείεται σύντομα η Βουλή να χρειαστεί περισσότερα έδρανα. Όχι επειδή αυξήθηκαν οι βουλευτές, αλλά επειδή αυξήθηκαν οι πρώην σύντροφοι.

Η ελληνική Αριστερά απέδειξε για άλλη μια φορά ότι μπορεί να διασπάται με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Γιατί, όπως λέει και η παλιά πολιτική σοφία, όταν δύο σύντροφοι συμφωνούν σε όλα, κάποιος περισσεύει. Κι όταν διαφωνούν, ιδρύουν κόμμα…».
Το μόνο που μένει ενωμένο στην ελληνική Αριστερά είναι η παράδοση των διασπάσεων.
Ραντεβού στο επόμενο συνέδριο… εκτός αν προηγηθεί διάσπαση!

"Ο Πολιτευτής"

"Εκείνο που υψώνεται και σε εκμηδενίζει
είναι της καρδούλας μου το φως που ξεχειλίζει
και ότι σε γλιτώνει και σου δίνει την αιτία
είναι που χρειάζεται και η γραφειοκρατία.

Ο πρώτος προβοκάτορας απ’ όλους στη ζωή μου
είναι η αφεντιά σου που αντιγράφει τη φωνή μου.
άλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη
σαν τον σοσιαλισμό που σε βολεύει.

Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις
εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις
παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα
απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα."

Ένα δισεκατομμύριο ερωτήματα για τη Δημοκρατία

 

Τα χρέη των κομμάτων και το έλλειμμα λογοδοσίας στη Δημοκρατία

Η δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από την ύπαρξη εκλογών. Κρίνεται καθημερινά από την ισονομία, τη λογοδοσία και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Και λίγα ζητήματα αναδεικνύουν αυτό το πρόβλημα τόσο έντονα όσο τα υπέρογκα χρέη των δύο κομμάτων που κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή της χώρας για δεκαετίες: της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με τους πρόσφατους δημοσιευμένους ισολογισμούς τους, τα συνολικά χρέη των δύο κομμάτων ξεπερνούν πλέον το ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Πρόκειται για ένα ποσό που δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς ένα λογιστικό πρόβλημα. Είναι ένα πολιτικό, θεσμικό και βαθιά δημοκρατικό ζήτημα.
Η αντίφαση που βλέπει ο πολίτης

Ο μέσος πολίτης στην Ελλάδα γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει οικονομική αδυναμία. Για ένα στεγαστικό δάνειο, για οφειλές προς το Δημόσιο ή για χρέη πολύ μικρότερου ύψους, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με κατασχέσεις, πλειστηριασμούς και σοβαρές οικονομικές συνέπειες.

Την ίδια στιγμή, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της μεταπολίτευσης διατηρούν χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία συσσωρεύονται εδώ και χρόνια χωρίς να έχει υπάρξει μια αντίστοιχη εικόνα λογοδοσίας που να γίνεται αντιληπτή από την κοινωνία.

Το ερώτημα που γεννιέται είναι απλό:

Πώς μπορεί να πειστεί ο πολίτης ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους, όταν οι συνέπειες φαίνεται να είναι διαφορετικές για τους ισχυρούς και διαφορετικές για τους απλούς ανθρώπους;
Η νομιμότητα δεν αρκεί

Συχνά προβάλλεται το επιχείρημα ότι τα δάνεια των κομμάτων ήταν νόμιμα και ότι χορηγήθηκαν σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο της εποχής.

Ακόμη και αν αυτό ισχύει, η συζήτηση δεν τελειώνει εκεί.

Σε μια δημοκρατία, η νομιμότητα είναι η ελάχιστη προϋπόθεση. Δεν είναι όμως η μοναδική. Εξίσου σημαντικές είναι η πολιτική ευθύνη, η διαφάνεια και η λογοδοσία.

Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν:
Ποιοι ενέκριναν τα δάνεια.
Με ποια κριτήρια δόθηκαν.
Γιατί οι τράπεζες θεώρησαν ότι ήταν βιώσιμα.
Ποιο είναι σήμερα το σχέδιο αποπληρωμής τους.
Ποια είναι η πραγματική πιθανότητα να εξοφληθούν.

Χωρίς σαφείς απαντήσεις, η καχυποψία ενισχύεται.
Η δημοκρατία και η ισότητα απέναντι στον νόμο

Η βασική αρχή κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος είναι ότι κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω των κανόνων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα πολιτικό κόμμα πρέπει να αντιμετωπίζεται ακριβώς όπως μια εμπορική επιχείρηση. Τα κόμματα αποτελούν θεσμούς εκπροσώπησης και η λειτουργία τους έχει ιδιαίτερη σημασία για τη δημοκρατία.

Ωστόσο, η ειδική θεσμική θέση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε ασυλία από την ευθύνη.

Όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι οι ισχυροί οργανισμοί απολαμβάνουν προνόμια που οι ίδιοι δεν έχουν, η εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα αρχίζει να διαβρώνεται.

Και όταν χάνεται η εμπιστοσύνη, χάνει έδαφος και η ίδια η δημοκρατία.
Το πραγματικό κόστος

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό.
Το μεγαλύτερο κόστος είναι θεσμικό.
Κάθε φορά που δημιουργείται η αίσθηση δύο μέτρων και δύο σταθμών, ενισχύεται η πεποίθηση ότι η πολιτική λειτουργεί με διαφορετικούς κανόνες από αυτούς που ισχύουν για την κοινωνία.

Αυτό οδηγεί σε απογοήτευση, αποχή από τις εκλογές και απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών.

Η δημοκρατία όμως δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με νόμους. Χρειάζεται εμπιστοσύνη.
Η ανάγκη για πραγματική λογοδοσία

Η συζήτηση για τα κομματικά χρέη δεν πρέπει να γίνεται με όρους κομματικής αντιπαράθεσης. Δεν αφορά μόνο τη Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ. Αφορά τη σχέση των πολιτών με το πολιτικό σύστημα συνολικά.

Η ουσία είναι μία:
Σε μια δημοκρατία, όσοι ζητούν από τους πολίτες να τηρούν τους νόμους και να αναλαμβάνουν τις υποχρεώσεις τους, οφείλουν πρώτοι να δίνουν το παράδειγμα.
Η λογοδοσία δεν είναι τιμωρία. Είναι προϋπόθεση δημοκρατικής νομιμοποίησης.
Και όσο παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα γύρω από τα τεράστια κομματικά χρέη, τόσο θα παραμένει ανοιχτό ένα κρίσιμο ερώτημα για τη χώρα:

Σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, η νομιμοποίηση δεν προέρχεται μόνο από τις εκλογές αλλά και από:
την ισότητα απέναντι στον νόμο,
τη διαφάνεια,
τον έλεγχο της εξουσίας,
τη δυνατότητα απόδοσης ευθυνών.
Τα πιο πρόσφατα δημοσιευμένα οικονομικά στοιχεία δείχνουν ότι τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν να έχουν από τα μεγαλύτερα κομματικά χρέη στην Ευρώπη.
Νέα Δημοκρατία

Σύμφωνα με τον ισολογισμό για το οικονομικό έτος 2024 που δημοσιεύθηκε το 2025:
Συνολικές οφειλές: περίπου 541,9 εκατ. ευρώ
Χρέη προς τράπεζες: περίπου 531 εκατ. ευρώ
Αύξηση μέσα σε ένα έτος: περίπου 54 εκατ. ευρώ
Τα έσοδα του κόμματος για το 2024 αναφέρονται γύρω στα 18,4 εκατ. ευρώ, ενώ τα λειτουργικά έξοδα ξεπέρασαν τα 71 εκατ. ευρώ

ΠΑΣΟΚ

Με βάση τον ισολογισμό του 2024:
Συνολικό χρέος: περίπου 507 εκατ. ευρώ
Τραπεζικά δάνεια: περίπου 502,2 εκατ. ευρώ
Αύξηση σε σχέση με το 2023: περίπου 56,8 εκατ. ευρώ
Το μεγαλύτερο μέρος αφορά δανειακές υποχρεώσεις προς τράπεζες.

Άρα, με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, τα δύο κόμματα μαζί εμφανίζουν υποχρεώσεις που ξεπερνούν το 1 δισεκατομμύριο ευρώ.
Πώς δημιουργήθηκαν αυτά τα χρέη;

Οι βασικοί λόγοι που αναφέρονται διαχρονικά είναι:
Μεγάλος τραπεζικός δανεισμός πριν από την οικονομική κρίση.
Δάνεια με εγγύηση μελλοντικές κρατικές επιχορηγήσεις.
Πτώση εκλογικών ποσοστών και μείωση κρατικής χρηματοδότησης μετά το 2010.
Συσσώρευση τόκων και αναχρηματοδοτήσεων επί πολλά χρόνια.
Το βασικό πολιτικό ερώτημα

Η μεγάλη δημόσια αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο το ύψος των χρεών, αλλά και:
αν αυτά τα δάνεια θα αποπληρωθούν πλήρως,
με ποιους όρους τα χορήγησαν οι τράπεζες,
αν οι όροι ήταν αντίστοιχοι με αυτούς που ισχύουν για πολίτες και επιχειρήσεις,
και κατά πόσο οι μελλοντικές κρατικές επιχορηγήσεις επαρκούν για την εξυπηρέτησή τους.

Στην πράξη όμως, όταν το χρέος είναι εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ και τα ετήσια έσοδα πολύ μικρότερα, η πλήρης αποπληρωμή είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Ποιος τελικά «χάνει» αν δεν αποπληρωθούν;

Αυτό είναι το πολιτικά ευαίσθητο ερώτημα.
Οι τράπεζες που χορήγησαν τα δάνεια έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί στο παρελθόν με δημόσιους πόρους και ιδιωτικά κεφάλαια. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι τυχόν μη είσπραξη μεγάλου μέρους των δανείων μεταφέρει το κόστος έμμεσα στο τραπεζικό σύστημα και τελικά στην οικονομία. Από την άλλη πλευρά, οι τράπεζες υποστηρίζουν ότι διαχειρίζονται τα δάνεια σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν για όλες τις προβληματικές απαιτήσεις.
Η μεγάλη διαμάχη

Οι επικριτές των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ λένε:
ότι τα κόμματα αυτά έλαβαν δάνεια που ένας απλός πολίτης ή μια μικρή επιχείρηση δύσκολα θα έπαιρνε,
ότι δεν έχει υπάρξει αντίστοιχη αυστηρότητα με αυτήν που αντιμετώπισαν πολλοί δανειολήπτες.

Οι υποστηρικτές τους απαντούν:
ότι τα δάνεια ήταν νόμιμα σύμφωνα με το τότε τραπεζικό και πολιτικό πλαίσιο,
ότι η μεγάλη οικονομική κρίση ανέτρεψε τις προβλέψεις πάνω στις οποίες είχαν δοθεί.

Γι' αυτό το θέμα παραμένει πολιτικά επίμαχο μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει σοβαρή διαφωνία για το γεγονός ότι τα χρέη είναι πολύ μεγάλα· η διαφωνία αφορά κυρίως το πώς δημιουργήθηκαν, ποιος φέρει την ευθύνη και ποια πρέπει να είναι η λύση.

Η συζήτηση για τα χρέη των κομμάτων δεν αφορά μόνο αριθμούς, ισολογισμούς ή τραπεζικές συμβάσεις. Αφορά κάτι βαθύτερο: τη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και τους θεσμούς που τους κυβερνούν.

Σε μια εποχή όπου οι πολίτες καλούνται καθημερινά να ανταποκρίνονται στις οικονομικές τους υποχρεώσεις, να αποδέχονται τις συνέπειες των επιλογών τους και να σέβονται τους νόμους του κράτους, είναι εύλογο να απαιτούν το ίδιο επίπεδο ευθύνης από όσους διεκδικούν ή ασκούν την εξουσία.

Η δημοκρατία δεν αποδυναμώνεται από τα δύσκολα ερωτήματα. Αντίθετα, ενισχύεται όταν τα αντιμετωπίζει με ειλικρίνεια, διαφάνεια και λογοδοσία. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη των ερωτημάτων, αλλά η απουσία πειστικών απαντήσεων.

Γιατί τελικά η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν κερδίζεται με συνθήματα ούτε επιβάλλεται με νόμους. Κερδίζεται όταν οι κανόνες ισχύουν για όλους, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς προνόμια και χωρίς την παραμικρή σκιά ότι κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους υπόλοιπους.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο χρέος που οφείλει να εξοφλήσει κάθε δημοκρατία.


"We don't get fooled again
We'll be fighting in the streets
With our children at our feet
And the morals that they worship will be gone

I'll tip my hat to the new Constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
We don't get fooled again

A change, it had to come

We knew it all along
We were liberated from the fold, that's all