«Σύντροφοι μέχρι νεωτέρας».

«Με την ευγενική χορηγία των πρώην συντρόφων και των μελλοντικών ανεξαρτήτων...»

Από το «ένα κόμμα, πολλές τάσεις» στα… σαράντα κομμάτια της Αριστεράς

Υπήρξε μια εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιαζόταν ως το μεγάλο εγχείρημα της ενωμένης Αριστεράς. Ένα πολιτικό σπίτι αρκετά ευρύχωρο ώστε να στεγάσει συνιστώσες, τάσεις, πλατφόρμες, ρεύματα, υπορεύματα και κάθε πιθανή εκδοχή πολιτικής διαφωνίας. Σήμερα, όμως, μοιάζει να επιβεβαιώνεται η παλιά κακή συνήθεια του χώρου: όταν υπάρχουν δύο αριστεροί σε ένα δωμάτιο, στο τέλος προκύπτουν τρία κόμματα.

Η άλλοτε κυβερνώσα παράταξη κατάφερε ένα επίτευγμα που δύσκολα συναντά κανείς στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Από κόμμα εξουσίας να μετατραπεί σε πολιτική «μητρική εταιρεία» διασπάσεων, τροφοδοτώντας συνεχώς την αγορά με νέα σχήματα, νέες κινήσεις και νέες αναζητήσεις. Αν συνεχιστεί ο ίδιος ρυθμός, δεν αποκλείεται στις επόμενες εκλογές να χρειάζεται ειδικός κατάλογος για να θυμάται ο ψηφοφόρος ποιος αποχώρησε από ποιον και γιατί.

Η Νέα Αριστερά, που δημιουργήθηκε για να εκφράσει μια νέα αρχή, πρόλαβε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να γνωρίσει τις χαρές της εσωστρέφειας και τις παραδοσιακές ασκήσεις υψηλής αριστερής γυμναστικής. Οι τελευταίες παραιτήσεις και αποχωρήσεις ήρθαν να αποδείξουν ότι στην ελληνική Αριστερά η διάσπαση δεν είναι ατύχημα· είναι σχεδόν πολιτιστική κληρονομιά.

Κάποτε οι διαφορές αφορούσαν την επανάσταση, τον ευρωκομμουνισμό και τη στρατηγική απέναντι στον καπιταλισμό. Σήμερα, ο απλός πολίτης δυσκολεύεται να καταλάβει αν οι διαφορές είναι ιδεολογικές, προσωπικές ή αν πρόκειται απλώς για μια παραδοσιακή αριστερή ανάγκη να διαφωνούν όλοι με όλους.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, ενώ η κοινωνία αναζητά μια ισχυρή αντιπολίτευση, ο χώρος δείχνει να αναζητά κυρίως... νέες αφορμές για συνέδρια, ανακοινώσεις και αποχωρήσεις. Κάθε λίγους μήνες εμφανίζεται ένα νέο πολιτικό εγχείρημα που υπόσχεται να διορθώσει τα λάθη του προηγούμενου, μέχρι να έρθει η σειρά του να χωριστεί και αυτό σε ακόμη μικρότερα κομμάτια.

Ίσως τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ να αφήσει τη μεγαλύτερη πολιτική του κληρονομιά όχι στις κυβερνητικές του θητείες αλλά στη συμβολή του στον εμπλουτισμό του ελληνικού κομματικού συστήματος. Άλλοι ιδρύουν σχολές σκέψης. Η ελληνική Αριστερά, εδώ και δεκαετίες, ιδρύει κόμματα.

Και όπως εξελίσσονται τα πράγματα, δεν αποκλείεται σύντομα η Βουλή να χρειαστεί περισσότερα έδρανα. Όχι επειδή αυξήθηκαν οι βουλευτές, αλλά επειδή αυξήθηκαν οι πρώην σύντροφοι.

Η ελληνική Αριστερά απέδειξε για άλλη μια φορά ότι μπορεί να διασπάται με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Γιατί, όπως λέει και η παλιά πολιτική σοφία, όταν δύο σύντροφοι συμφωνούν σε όλα, κάποιος περισσεύει. Κι όταν διαφωνούν, ιδρύουν κόμμα…».
Το μόνο που μένει ενωμένο στην ελληνική Αριστερά είναι η παράδοση των διασπάσεων.
Ραντεβού στο επόμενο συνέδριο… εκτός αν προηγηθεί διάσπαση!

"Ο Πολιτευτής"

"Εκείνο που υψώνεται και σε εκμηδενίζει
είναι της καρδούλας μου το φως που ξεχειλίζει
και ότι σε γλιτώνει και σου δίνει την αιτία
είναι που χρειάζεται και η γραφειοκρατία.

Ο πρώτος προβοκάτορας απ’ όλους στη ζωή μου
είναι η αφεντιά σου που αντιγράφει τη φωνή μου.
άλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη
σαν τον σοσιαλισμό που σε βολεύει.

Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις
εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις
παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα
απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα."