Κομήτης ΛΕΟΝΑΡΝΤ

Ο κομήτης Λέοναρντ  βρίσκεται επί του παρόντος στη Μεγάλη Άρκτο και δίνει την μεγάλη παράσταση

Ο C/2021 A1 (Leonard) είναι ένας εισερχόμενος κομήτης  ανακαλύφθηκε από τον GJ Leonard στο Παρατηρητήριο Mount Lemmon στις 3 Ιανουαρίου 2021 (ένα έτος πριν από το περιήλιο ), όταν ο κομήτης ήταν 750 εκ. km ) από τον Ήλιο.

  Eίναι ο πρώτος κομήτης που ανακαλύφθηκε το 2021  και ο λαμπρότερος και έχει ανάδρομο τροχιά. 

Στις 12 Δεκεμβρίου 2021 ο κομήτης θα απέχει 34,9 εκ. km από τη Γη και στις 18 Δεκεμβρίου 4,2 εκ. km από την Αφροδίτη. 

 Θα κάνει την πλησιέστερη προσέγγισή του στον Ήλιο στις 3 Ιανουαρίου 2022. 

Θα είναι ορατή με γυμνό μάτι τον Δεκέμβριο του 2021. 
Το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου 2021 ο κομήτης θα απέχει περίπου 5 μοίρες από το αστέρι Αρκτούρος .

Ο Αρκτούρος είναι η κλασική ονομασία του αστέρα α (άλφα) του αστερισμού Βοώτη. Πρόκειται για τον φωτεινότερο αστέρα (με το μικρότερο δηλαδή φαινόμενο μέγεθος) όχι μόνο του Βοώτη, αλλά και ολόκληρου του βόρειου ουράνιου ημισφαιρίου.

Ο  Βοώτης  ή Αρκτοφύλακας ακολουθεί τη μεγάλη Άρκτο στην καθημερινή τροχιά της γύρω από τον πολικό Αστέρα και εμφανίζεται στην Οδύσσεια, εδώ και  3.000 χρόνια, . Ετυμολογικά η ονομασία σημαίνει αυτόν που ωθεί τον βουν , έτσι ο αστερισμός θεωρείτο ο οδηγός της Ομηρικής Άμαξας (Μεγάλη `Αρκτος).

 

 Στις 14 Δεκεμβρίου 2021 ο κομήτης θα απέχει 14,7 μοίρες από τον Ήλιο  και  θα γίνει καλύτερα ορατός από το νότιο ημισφαίριο. 

Ο κομήτης αυτός βρίσκεται μέσα στην τροχιά του Ποσειδώνα από τον Μάιο του 2009. Το   1950 που  ο κομήτης  δεν είχε ακόμη εισέλθει στην πλανητική περιοχή του Ηλιακού Συστήματος, που υποδηλώνει ότι  είχε περίπου 80 τροχιακή περίοδος χιλιάδων ετών. 

Επομένως  είχε περάσει τα τελευταία 40 χιλιάδες χρόνια εισερχόμενος από περίπου 550 δισ. km 

 Μετά το περιήλιο ο κομήτης θα εκτιναχθεί από το Ηλιακό Σύστημα. Η βαρυκεντρική τροχιά θα παραμείνει μεγάλη και  μετά τον Σεπτέμβριο του 2022. 

 

Η παγωμένη μπάλα έχει κάνει πολύ δρόμο για να μας κάνει αυτή την προ-χριστουγεννιάτικη εμφάνιση. 

https://earthsky.org/astronomy-essentials/comet-leonard-might-become-2021s-brightest-2022/

Στα άδυτα του ΟΗΕ

Το λόμπι των επισκεπτών το άγαλμα του Δία (αντίγραφο) δώρο του Ελληνικού κράτους

Η τοιχογραφία στην αίθουσα Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών είναι μια ελαιογραφία του Νορβηγού καλλιτέχνη Per Krohg που εκτίθεται στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη από τις 22 Αυγούστου 1952.  Η τοιχογραφία, ένας καμβάς μήκους 16 'x 26' που βρίσκεται στα Ηνωμένα Έθνη Ο ανατολικός τοίχος του Συμβουλίου Ασφαλείας , διαθέτει μια κεντρική εικόνα ενός ανερχόμενου φοίνικα που περιβάλλεται από εικόνες πολέμου και δυσαρμονίας, κοντά στον πυθμένα της τοιχογραφίας και πιο ήρεμες εικόνες στην κορυφή. 

Η αίθουσα του  Συμβούλιου Ασφαλείας  σχεδιάστηκε από τον Νορβηγό αρχιτέκτονα Arnstein Arneberg , και η τοιχογραφία εμφανίστηκε για πρώτη φορά δημόσια στις 4 Απριλίου 1952.  Ανατέθηκε από τη νορβηγική κυβέρνηση ως δώρο από τη Νορβηγία στα Ηνωμένα Έθνη. 

Το 2013, ο υπουργός Εξωτερικών της Νορβηγίας Espen Barth Eide , δήλωσε ότι η φιλοδοξία του Krohg "ήταν να δώσει στα Ηνωμένα Έθνη μια αίθουσα που θα μπορούσε να εμπνεύσει όσους εργάζονται σε αυτό να εκτελέσουν τον πυρήνα της εντολής των Ηνωμένων Εθνών".

Η τοιχογραφία του Krohg αντιμετώπισε κάποιε αντιδράσεις. Κάποιοι, όπως οι Los Angeles Times , το χαρακτήρισαν «ευφάνταστο», ενώ το BBC το χαρακτήρισε ως «τη χειρότερη τοιχογραφία του κόσμου, στην οποία κάθισα και κοίταξα πολλές ώρες συγκεχυμένος». 

Στο κάτω πεδίο ο Krohg χρησιμοποίησε καφέ και κόκκινους τόνους για να απεικονίσει έναν κουλουριασμένο δράκο που κρατά ένα σπαθί στο στόμα του καθώς προσπαθεί να το τραβήξει από το σώμα του. Πάνω από το δράκο  έχει ζωγραφίσει μια γέφυρα και έναν κεκλιμένο λόφο στον οποίο οι άνθρωποι ανεβαίνουν προς ένα πιο φωτεινό πεδίο πάνω. Αυτοί οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά μετακινούνται από κάθε πλευρά του κεκλιμένου λόφου για να συναντηθούν στη μέση όπου ένα λευκός Φοίνιξ στέκεται με τα φτερά του ξετυλιγμένα. Ο Krohg ήθελε να εμφανίσει μια εικόνα του μελλοντικού κόσμου στον οποίο τα Ηνωμένα Έθνη θα έσωζαν τον κόσμο, όπως και σύμφωνα με τη χριστιανική του πεποίθηση, ο Ιησούς Χριστός έσωσε τον κόσμο. Αυτό αποδεικνύεται μέσω της χρήσης ενός πλαισίου χριστιανικής εικονολογίας όπου αντικατέστησε τον Χριστό με έναν ανερχόμενο φοίνικα.

Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, το κάτω μέρος της τοιχογραφίας «αντιπροσωπεύει τις προσπάθειες του ανθρώπου να βγει από ένα σκοτεινό παρελθόν πολέμου και δουλείας σε μια καλύτερη ζωή και ένα μέλλον που φωτίζεται από την επιστήμη και τις τέχνες». Στη δεξιά πλευρά του κάτω πεδίου, ο Krohg δημιούργησε μια εικόνα τριών αλυσοδεμένων ανδρών που αγκαλιάζονται από τις ανθρώπινες μορφές στο παραπάνω πλαίσιο. Στην αριστερή πλευρά μια γυναικεία φιγούρα σκαρφαλώνει ένα σχοινί που κινείται προς ένα φωτεινότερο πάνελ πάνω. Και οι δύο εικόνες στη δεξιά και την αριστερή πλευρά απεικονίζουν "πολλαπλές σκηνές ανθρώπινου αγώνα με ζωή και θάνατο".

Στα δύο τετράγωνα πάνελ η πρώτη γραμμή εμφανίζει ένα πλήθος χαρούμενων ανθρώπων από διαφορετικές εθνικότητες και ένα υπόβαθρο γεμάτο αστική αρχιτεκτονική. Μια γραμμή από μπλε μετάξι διασχίζει τα δύο τετράγωνα πάνελ και τα ζωντανά χρώματα δημιουργούν μια «εντυπωσιακή αντίθεση μεταξύ της σκοτεινής φιγούρας που ανεβαίνει στην αστική περιοχή με τις πλάτες τους προς εμάς και το πολύχρωμα ντυμένο πλήθος που μας βλέπει» Η γραμμή του μπλε μεταξιού που τρέχει ανάμεσα στα δύο τετράγωνα πάνελ δείχνει τη δέσμευση του Ηνωμένου Έθνους για τη μελλοντική ειρήνη και την ατομική ελευθερία.  Στη δεξιά πλατεία, ένας άντρας στέκεται κουνώντας τη σημαία των Ηνωμένων Εθνών ανάμεσα στο χαρούμενο πλήθος, τονίζοντας τον ρόλο των Ηνωμένων Εθνών στη δημιουργία ενός ειρηνικού κόσμου μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το οβάλ κομμάτι βρίσκεται στο κέντρο του έργου τέχνης πάνω από τον Φοίνικα και εμφανίζει μια εικόνα ηρεμίας και γαλήνης καθώς ένας άντρας, μια γυναίκα και ένα παιδί κάθονται γονατιστά. Αυτή η ομάδα αντικατοπτρίζει τον κύριο σκοπό του Συμβουλίου Ασφαλείας - "να διατηρήσει τον κόσμο σε κατάσταση ειρήνης". Η γυναίκα γονατίζει με ένα μπουκέτο λουλούδια στο χέρι της και κρατά τον αγκώνα του άνδρα δίπλα της. Πάνω από το ζευγάρι απεικονίζεται ένα δέντρο όπου απεικονίζεται μια φιγούρα που δίνει ένα πορτοκαλί φρούτο στο παιδί παρακάτω, συμβολίζοντας τη φιλανθρωπία. Όπως δήλωσε ο Trygve Neergaard, ο Krohg εμπνεύστηκε  αυτή την σκηνή απο ένα δικό του πίνακα "ΕΙΡΗΝΗ" που βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Νορβηγίας. Σε αυτό το έργο τέχνης, «τα παιδιά περιβάλλουν τους γονείς που γονατίζουν πανηγυρικά σε ασφαλή ηρεμία»,.  Στη δεξιά πλευρά του δέντρου ένα νεαρό αγόρι στέκεται παρατηρώντας την οικογενειακή ευδαιμονία 

Το ακραίο αριστερό πλαίσιο απεικονίζει επίσης ένα περιβάλλον πόλης. Το αποκορύφωμα του πίνακα είναι μια ανθρώπινη μορφή που απεικονίζεται ως άνοιγμα ενός παραθύρου, επιτρέποντας στον ήλιο να εισέλθει στο δωμάτιο. Ένας άντρας απεικονίζεται επίσης, τραβώντας μια γυναίκα από τον σκοτεινό κόσμο κάτω. Στην κορυφή αυτού του πάνελ έξι φιγούρες ασχολούνται με ένα εμπόριο επιχειρήσεων και ανταλλάσσουν διαφορετικά εργαλεία και σακούλες σιταριού. Αυτό απεικονίζει την κίνηση από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο προς την αρμονία και την κοινή χρήση.
Ακραίο δεξί πλαίσιο

Σε αυτό το πάνελ, ο Krohg απεικονίζει μια εικόνα ενός άνδρα που στέκεται δίπλα σε ένα άλογο που θαυμάζει, θαυμάζεται από μια φιγούρα με αξίνα με σκούρες αποχρώσεις από κάτω. Πάνω από το άλογο κάθεται μια γυναίκα που κοιτάζει σε ένα μικροσκόπιο και ένας άντρας που κοιτάζει σε ένα τηλεσκόπιο, που απεικονίζει την αυξανόμενη γνώση και την αξία της υγείας και της επιστήμης στον κόσμο.
Πάνω αριστερό πεδίο

Όλο το κορυφαίο πεδίο κυριαρχείται από πράσινα δέντρα που μοιάζουν με φοίνικες και κυπαρίσσια. Στα αριστερά απεικονίζονται δύο μορφές που χτίζουν μια μορφή αρχιτεκτονικής που έχει προταθεί να μοιάζει με το Δημαρχείο του Όσλο και αντιπροσωπεύει τη βιομηχανική επέκταση. Στην επάνω αριστερή γωνία μια φιγούρα στέκεται δίπλα σε έναν κενό καμβά και αρχίζει να ζωγραφίζει τον Ήλιο μπροστά του.
Επάνω δεξιά πεδίο
Το δεξί επάνω πλαίσιο κυριαρχείται επίσης από εικόνες βλάστησης που βρίσκονται παρόμοια στο πάνω αριστερό πεδίο. Αυτός ο πίνακας εμφανίζει τρεις διαφορετικές εικόνες. Ένα ζευγάρι χορευτών, μια φιγούρα που παίζει πιάνο και δύο άντρες στο παρασκήνιο παίζοντας μουσικά όργανα και απεικονίζει την κίνηση της κοινωνίας προς την εκτίμηση των καλών τεχνών, της μουσικής και του θεάτρου. Το σκηνικό καλύπτεται επίσης από ουρανοξύστες που δημιουργούν μια άλλη εικόνα ενός περιβάλλοντος πόλης.
Σύνθεση
Ισότητα και αρμονία

Σκηνές ισότητας εμφανίζονται στα δύο ορθογώνια πλαίσια, όπου ο Krohg απεικονίζει εικόνες σκλαβωμένων ανδρών που αγκαλιάζονται από πλήθη ανθρώπων από διαφορετικές εθνικότητες. Στο δεξί πλαίσιο, μια ανθρώπινη φιγούρα από το πλήθος τραβάει έναν άνδρα με ασιατικό κάλυμμα από κάτω τους, συμβολίζοντας την ισότητα με ανθρώπους από διαφορετικές ηπείρους. Όπως εξηγείται από τα Ηνωμένα Έθνη, «η ισότητα συμβολίζεται από μια ομάδα ανθρώπων που ζυγίζουν σιτηρά για να μοιραστούν όλοι». 
Οικογενειακή ευδαιμονία

Ο κεντρικός πίνακας σε σχήμα οβάλ συμβολίζει την επιθυμία για μια καλή οικογένεια που μοιράζεται συμπόνια και αρμονία στη νέα παγκόσμια τάξη. Ο Krohg προσπάθησε να ενσωματώσει τις προσδοκίες του Συμβουλίου Ασφαλείας να «λειτουργήσει ως θεματοφύλακας της διεθνούς τάξης στη μεταπολεμική εποχή».

Οι σκοτεινοί τόνοι και οι στάχτες που απεικονίζονται στο κάτω μέρος του έργου τέχνης είναι συμβολικοί του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ένα γεγονός που επηρέασε την τοιχογραφία του Krohg. Όπως αναγνωρίστηκε από τον καλλιτέχνη, "η ουσία της ιδέας είναι να δώσει μια εντύπωση φωτός, ασφάλειας και χαράς. Ο κόσμος που βλέπουμε στο προσκήνιο καταρρέει, ενώ ο νέος κόσμος που βασίζεται στη σαφήνεια και την αρμονία μπορεί να δημιουργηθεί " Η εικόνα μιας γυναίκας που ανοίγει ένα παράθυρο για να επιτρέψει τον ήλιο στο δωμάτιο στο άκρο αριστερό πλαίσιο εκφράζει τον νέο αρμονικό κόσμο που αφαιρείται από τις δυνάμεις του κακού. Ο Krohg ήθελε το έργο τέχνης να εμπνεύσει τους εκπροσώπους στην αίθουσα του Συμβουλίου Ασφαλείας για να διασφαλίσει ότι το έργο των Ηνωμένων Εθνών παρέχει την ευκαιρία για μια νέα και πιο πολύτιμη ζωή μετά τις τραγωδίες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου

Σε όλη την τοιχογραφία, ο Krohg συνδυάζει στοιχεία από διάφορες χριστιανικές πηγές. Εμπνευσμένη από μια εικόνα του Χριστού που αναδύεται από την καθολική παράδοση,  δημιούργησε μια εικόνα ενός ανερχόμενου λευκού Φοίνικα, καθιστώντας την τοιχογραφία σχετική με το παγκόσμιο κοινό.  Περαιτέρω αναφορές γίνονται στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία μέσω της χρήσης ενός κεντρικού πίνακα σχήματος αμυγδάλου που ονομάζεται μαντόρλα , το οποίο παραδοσιακά εμφανίζει ιερές εικόνες.

Μεταξύ Απριλίου 2010 - 2013, η τοιχογραφία αφαιρέθηκε για να καθαριστεί, να συναρμολογηθεί και να εμφανιστεί ξανά στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Πάνω από 8,2 εκατομμύρια δολάρια δωρίστηκαν από τη νορβηγική κυβέρνηση για να βοηθήσουν στις ανακαινίσεις στο Επιμελητήριο του Συμβουλίου Ασφαλείας. Οι ανακαινίσεις περιελάμβαναν την αντικατάσταση του αρχικού μπλε μεταξιού που εμφανίζεται στα δύο ορθογώνια πάνελ που απεικόνιζαν την άγκυρα της πίστης, το σιτάρι της ελπίδας και την καρδιά της φιλανθρωπίας με το υφαντικό ρεγιόν λόγω της αρχικής συρρίκνωσης του μεταξιού. 

Αρκετοί ακαδημαϊκοί αμφισβήτησαν την ουδετερότητα της τοιχογραφίας, ιδίως τον προβληματισμό της για τη Νορβηγία. Σε ένα άρθρο για τη Γερμανική Αναθεώρηση για τα Ηνωμένα Έθνη , η Μαρία Σάντβικ έθεσε το ερώτημα εάν ο Γενικός Γραμματέας της Νορβηγίας Τρύγβε Λι και ο αρχιτέκτονας Αρνστάιν Άρνεμπεργκ πίεσαν τον Κροχγκ να ζωγραφίσει το έργο τέχνης σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ingeborg Glambek γράφει ότι "είναι προφανές ότι ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Trygve Lie της Νορβηγίας είχε επιρροή κατά τη λήψη της απόφασης."  Ο επικεφαλής αρχιτέκτονας του Επιμελητηρίου Ασφαλείας, Arneberg, δήλωσε ότι στο ρόλο του ως γενικού γραμματέα, ο Trygve Lie άσκησε σημαντική εξουσία στο να διασφαλίσει ότι "η ζωγραφική του Krohg κρεμάστηκε στην αίθουσα του συμβουλίου." Αυτή η αντιπαράθεση περιπλέχθηκε από την έλλειψη σαφήνειας σχετικά με το πώς η Νορβηγία και το Arneburg χρηματοδότησαν τη δημιουργία του έργου τέχνης του Krohg.

Μια άλλη διαμάχη αναπτύχθηκε γύρω από το σχέδιο της τοιχογραφίας του Per Krohg, όταν παρουσιάστηκε σε μια ειδική ομάδα του Πάνελ Τέχνης των Ηνωμένων Εθνών. Αυτή η επιτροπή ήταν υπεύθυνη για την αξιολόγηση όλων των τεχνικών προτάσεων για το Συμβούλιο Ασφαλείας. Το πάνελ δεν αποδέχτηκε αρχικά την καλλιτεχνική ιδέα του Krohg, επικαλούμενοι ανησυχίες ότι η πολυπλοκότητα του έργου τέχνης μπορεί να αποσπάσει την προσοχή των εκπροσώπων και να τους κάνει να χάσουν τη συγκέντρωση.

Σε απάντηση, ο αρχιτέκτονας, Arneburg, απέρριψε την άποψη του Art Panel, τονίζοντας ότι η «ζωγραφική ήταν πολύ σημαντική για το αποτέλεσμα που θα είχε το δωμάτιο ως παράθυρο στον νορβηγικό πολιτισμό και τέχνη». Στις 7 Ιανουαρίου 1950, ένα βασιλικό διάταγμα (το οποίο κόστισε στη Νορβηγία 109.000 κορώνες) κατέστησε υποχρεωτική την έγκριση της ζωγραφικής από την Πίνακα Τέχνης των Ηνωμένων Εθνών.

Παρά την αρχική απλότητα και το μήνυμά του, η εικονογραφία αυτού του πίνακα γίνεται πολύ ανησυχητική όσο παρατηρείται. Είναι σαφώς μια προπαγανδιστική εικόνα υπέρ της τάξης υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Εθνών, αλλά μόνο μια λεπτή ταινία την χωρίζει από το να είναι ένα ενοχλητικό και συγκρουόμενο κατάλοιπο πολέμου, και ένα σύμβολο αυτού που έχει ή θα μπορούσε να γίνει ο ΟΗΕ. Δημιουργήθηκε για να αντιπροσωπεύει τους υψηλούς στόχους του πιο περιεκτικού και προοδευτικού οργανισμού στον κόσμο, ο πίνακας απεικονίζει στην πραγματικότητα το αντίθετο. Είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με όλα τα προβλήματα αυτής της περιόδου, που ο Gregory Maertz, ιστορικός τέχνης που ειδικεύεται στο Τρίτο Ράιχ στο Πανεπιστήμιο του Αγίου Ιωάννη, μου είπε ακόμη και ότι ο πίνακας του Krohg «μπορούσε εύκολα να λειτουργήσει ως ναζιστική προπαγάνδα εκ μέρους της εθνικής σοσιαλιστικής ευγενικής (αργότερα εξουδετερωτικής) ιδεολογίας ». Για παράδειγμα, Είναι καυκάσιοι άνδρες και γυναίκες που τραβούν αλυσοδεμένες, μαύρες φιγούρες από το κολατσιό κάτω τρίτο του πίνακα. Οι καυκάσιοι φιγούρες που κοιτάζουν μέσα από τηλεσκόπια και μικροσκόπια στην επάνω δεξιά γωνία της εικόνας, και οι ίδιες μορφές που ζυγίζουν χρυσό στην επάνω αριστερή γωνία. Και, φυσικά, το επίκεντρο της εικόνας είναι μια πυρηνική οικογένεια Καυκάσου που περιβάλλεται από Βιβλική εικονογραφία. Αυτές ήταν οι φιγούρες και τα μοτίβα που υπήρχαν πάντα στις εκθέσεις τέχνης των Ναζί σε όλο το Τρίτο Ράιχ, στο Μόναχο, το Όσλο και τη Βιέννη, για παράδειγμα.Αλλά η ειρωνεία είναι ότι τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας παρακολουθούνται από έναν πίνακα που προορίζεται να τους υπενθυμίσει τον ρόλο τους στη διατήρηση και την προώθηση της ειρήνης στον μεταπολεμικό κόσμο, και αντ 'αυτού θα πρέπει να τους υπενθυμίζει τους κινδύνους του να κολλήσουν στο παρελθόν. Το τελευταίο είναι το άμεσο μάθημα στο οποίο πρέπει να προσέξουν, αλλιώς το πρώτο μπορεί να γίνει αδύνατο.

The misanthrope

 

Pieter Bruegel , The misanthrope , 1568

Ο πίνακας αυτός (Ο Μισάνθρωπος) εκτίθεται στο Μουσείο Capodimonte στη Νάπολη, ο Bruegel μας οδηγεί να προβληματιστούμε σχετικά με τον τρόπο προσέγγισης της ζωής.

 Αυτός ο πίνακας περιλαμβάνει έναν γέρο και ένα παιδί. Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτόν τον γέρο (τον μισάνθρωπο): είναι ντυμένος στα μαύρα, το βλέμμα του κρυμμένο από μια κουκούλα. Η έκφραση στο στόμα της είναι πικρή, το πρόσωπό της είναι ξηρό, κλειστό. Ενα παιδί, με στρογγυλό πρόσωπο ( έχει σημασία δείχνει την γή ) χαρούμενο, κλέβει αυτόν τον γέρο.

Στο κάτω μέρος του πίνακα, αυτή η επιγραφή: " Επειδή ο κόσμος είναι τόσο ύπουλος / Γι 'αυτό θα θρηνήσω ".

Ο γέρος είναι πένθος. Επέλεξε να αποσυρθεί από τον κόσμο των ζωντανών (τον οποίο το παιδί αντιπροσωπεύει εδώ). Επέλεξε να μην ανήκει πλέον στο ανθρώπινο είδος, ενεργός και δημιουργικός. Είναι εξοργισμένος και θυμωμένος.
 Τι ακριβώς κάνει το παιδί; Κλέβει το πορτοφόλι του γέρου, ένα κόκκινο πορτοφόλι που μοιάζει με καρδιά;  Αποσυρμένος από τον κόσμο, ο γέρος χάνει την καρδιά του, την ψυχή του. Βρίσκεται στο "λυπημένο πένθος" για αυτό που τον κάνει ανθρώπινο ον. Ο Μπρούγκελ θέλει επίσης να μας δείξει ότι σε αυτό το μισάνθρωπο, «στη θέση της καρδιάς  είναι τα χρήματα  ».

Αλλά ας επιστρέψουμε σε αυτό το παράξενο παιδί που κάνει ζαβολιές "είναι ο κόσμος, ζωντανός και σε δράση (που τον κάνει να γελάει, παρεμπιπτόντως). Αντιμέτωπος με την κακία, ο κόσμος κερδίζει και η ζωή εκδικείται .
 Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στον πίνακα θα δούμε

Καρφιά, τρύπες και ένα νεκρό, κοίλο δέντρο. Το κενό, η πτώση, ο πόνος. Η έξοδος από τον κόσμο εδώ είναι μια μάλλον οδυνηρή εμπειρία, έτσι δεν είναι;

Η αντίθεση με την ήσυχη εξοχή (στην οποία ο γέρος γυρίζει την πλάτη του) είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή. Βλέπουμε  ένα λιβάδι έναν βοσκό να βόσκει τα πρόβατά του, έναν ανεμόμυλο, μια φωτιά στο βάθος και μερικά σύννεφα. ΖΩΗ.

Η Ελληνική επανάσταση στις ταπισερί του Jean Zuber

Το 1828, ο Jean Zuber, που έχει μια γαλλική εταιρεία κατασκευής της Papier Peints et Tissus ( ταπετσαρίες και υφάσματα) δημιουργεί ένα πανοραμικό χαρτί τοίχου μήκους17 μέτρων, με θέμα ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1821.Ενας ύμνο στον αγώνα των Ελλήνων για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, που αποτελείται από τρία διαφορετικά κομμάτια, τα οποία πωλούνται και ξεχωριστά και διακοσμούσαν τους τοίχους στα σπίτια των Ευρωπαίων.

LES COMBATS DES GRECS  1828 museum-kassel

Η Μάχη της Ακρόπολης

Από τις 3 Ιουλίου του 1826 ο Κιουταχής με 10.000 ιππείς, πεζούς και πολλά πυροβόλα είχε στρατοπεδεύσει κοντά στην Αθήνα. Ο Καραϊσκάκης αναχώρησε από το Ναύπλιο στις 19 Ιουλίου και έφθασε στη Σαλαμίνα με μια δύναμη που δεν ξεπερνούσε τους 130 πολεμιστές, λόγω της αδυναμίας της κυβέρνησης να τον εφοδιάσει καλύτερα. Εκτός της Ακρόπολης των Αθηνών που τη φρουρούσε ο Γκούρας, τις θέσεις Κάζα και Δερβενοχώρια φρουρούσαν δύο οπλαρχηγοί, ο Βάσσος και ο Κριεζώτης οι οποίοι είχαν απορρίψει όλες τις προτάσεις υποταγής. Ο Καραϊσκάκης αφού συνεννοήθηκε με αυτούς έστησε το στρατηγείο του στην Ελευσίνα όπου κατόρθωσε μέσα σε μικρό διάστημα να συγκεντρώσει 1.000 περίπου Πελοποννήσιους υπό τον Γεώργιο Χελιώτη, τους οποίους έθεσε στις διαταγές του Φαβιέρου. Έτσι με τα αποσπάσματα στρατιωτών που ήδη υπήρχαν ο στρατός αυξήθηκε στους 3.500 μαχητές. Ο Καραϊσκάκης προέλασε χωρίς εφόδια, μόνο με ψωμί επί τρεις ημέρες και στρατοπέδευσε στο Χαϊδάρι. . Ο Καραϊσκάκης αδυνατώντας να αντιμετωπίσει αυτή τη δύναμη κρούσης ζήτησε τη βοήθεια του Φαβιέρου αλλά ούτε και με τη βοήθειά του μπόρεσε να αντιμετωπίσει τους χιλιάδες ιππείς και το πεζικό των Τούρκων. 

Οι δυνάμεις των πολιορκημένων Αθηναίων ήταν γύρω στους 1.400 άνδρες αποφασισμένοι να πεθάνουν μέχρις ενός, εμπνεόμενοι από το παράδειγμα του Μεσολογγίου.

Γύρω από την Ακρόπολη στρατεύματα υπό τον Καραϊσκάκη, τον Φαβιέρο, τον Μαυροβουνιώτη και τον Κριεζώτη, διεξάγουν μάχες με τα στρατεύματα του Κιουταχή.

Τραυματίστηκε μεταξύ άλλων και ο Μακρυγιάννης σκοτώνεται  ο φρούραρχος της Ακρόπολης Γιάννης  Γκούρας.Ο Φαβιέρος, ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση, μαζί με δύο τάγματα πεζικού, τους φιλέλληνες και τους πυροβολητές, συνολικά 480 άνδρες, έφτασε από την περιοχή Τρείς Πύργοι (λιμάνι του Φαλήρου), μεταφέροντας την πυρίτιδα. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα οι άνδρες του Φαβιέρου και ενώ βρίσκονταν στην περιοχή ανάμεσα στο λόφο των Μουσών και στο Ωδείο, έγιναν αντιληπτοί από την τουρκική φρουρά και ενεπλάκησαν σε μάχη σώμα με σώμα.

Η άφιξη του Καραϊσκάκη χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό, γιατί όλες οι ελπίδες για την σωτηρία της Ακρόπολης έχουν εναποτεθεί σε αυτόν. Τόσο η κυβέρνηση όσο και ο Καραϊσκάκης γνώριζαν ότι αν έπεφτε η Ακρόπολη θα υποτάσσονταν ολόκληρη η Στερεά. 

Για τον σκοπό αυτόν το στρατόπεδο της Ελευσίνας είχε ενισχυθεί από τον Καραϊσκάκη και την κυβέρνηση στο μεταξύ διάστημα με 6000 άνδρες, δύο ατμοκίνητες φρεγάτες, την «Ελλάς» και την «Καρτερία» και πολλά μικρότερα πλοία, ενίσχυση που έγινε δυνατή τόσο λόγω φιλελληνικών προσφορών, μετά την πτώση του Μεσολογγίου, όσο και λόγω της εκτέλεσης της παραγγελίας πλοίων και πολεμοφοδίων με χρήματα του δεύτερου δανείου. 

Εξ αιτίας αυτής της ενίσχυσης του στρατού της Αττικής ο Καραϊσκάκης άφησε το μεγαλύτερο μέρος τού στρατού του στο Μεσολόγγι και γύρισε μόνο με 1000 άνδρες. Ο ίδιος θεωρούσε τόσο τον πρώτο στρατό του στην Αττική όσο και τον στρατό της Ρούμελης αποκλειστικά δικό του έργο, καθώς δεν είχε ενισχυθεί αρκετά από την κυβέρνηση. Το σχέδιο του Καραϊσκάκη στην Αττική προέβλεπε αποκλεισμό του Κιουταχή, ώστε να υποχρεωθεί να λύσει την πολιορκία της Ακρόπολης, λόγω έλλειψης τροφίμων και πολεμοφοδίων. 

Τραυματίστηκε θανάσιμα ο Καραϊσκάκης στην κοιλιά από Τούρκο ιππέα και μεταφέρθηκε σε ένα καράβι, Στις τελευταίες του στιγμές νουθέτησε τους παρόντες αρχηγούς και τους παρακίνησε να πολεμήσουν με πείσμα για την πατρίδα τους. Πέθανε στις 23 Απριλίου, την ημέρα της γιορτής του, σε ηλικία 45 ετών.

"Un corps de troupes régulières, conduit par Fabvier, et dans le rang desquels se trouvent quelques vieux grenadiers français, arrive sur le champ de bataille, arborant l’étendard de la Croix. Au premier plan, le général Karaïskakis, blessé, reçoit des secours. L’Acropole, au fond, domine le paysage et attend ses libérateurs). Parmi les « sources » du dessinateur Deltil, artiste travaillant pour la manufacture Zuber pour ces vues comme pour celles des Etats-Unis, se trouvent des lithographies de Langlois, X1806."

Τελικά, η Ακρόπολη παραδόθηκε στις 25 Μαΐου και οι πολιορκημένοι επιβιβάστηκαν σε γαλλικά και αυστριακά πλοία με προορισμό τη Σαλαμίνα. Φυσικό ήταν να αναζητηθούν ευθύνες για την ατυχή έκβαση των προσπαθειών να απελευθερωθεί η Αττική από τους Τούρκους. Έτσι ως υπαίτιος της απόφασης για παράδοση υποδείχθηκε ο Φαβιέρος και ζητήθηκε να δικαστεί. Στην πραγματικότητα όμως η απώλεια του Καραϊσκάκη, η έλλειψη άλλου ικανού αντικαταστάτη καθώς και τα καταστροφικά σχέδια των Κόχραν και Τσωρτς είχαν κάνει την παράδοση της Ακρόπολης αναπόφευκτη. Μετά την παράδοσή της ο Κιουταχής, θα αφήσει φρουρές στο Φάληρο και στον Πειραιά και θα αναχωρήσει για τη Θήβα, όπου και θα δημιουργήσει στρατόπεδο.

Στον πρώτο πίνακα βλέπουμε τη μάχη μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων κατά την Πολιορκία της Ακρόπολης. Ο Γάλλος συνταγματάρχης Fevrier ηγείται της ελληνικής προσπάθειας, και  εισέρχεται στον Παρθενώνα για να δώσει πολεμοφόδια στους ταμπουρωμένους Ελληνες.

Ηταν ξημέρωμα της 30ης Νοέμβρη του 1826 όταν ο Fevier με δυο τάγματα πεζικού κατόρθωσε να μπει στον Παρθενώνα .
Βλέπουμε επίσης το λάβαρο του σταυρού στο βάθος ενώ  ο στρατηγός Καραϊσκάκης θανάσιμα τραυματισμένος μεταφέρεται απο τους συμπολεμιστές του στο καράβι όπου δέχεται τις φροντίδες του Ελβετού γιατρού. Στις λωρίδες 4 και 5 αυτού του πίνακα βλέπουμε Ελληνες από τα υψώματα να πυροβολούν Τούρκους, ενώ στις λωρίδες 6 ως 10 ένα στρατιωτικό σώμα Ελλήνων καταδιώκει Οθωμανούς που τρέπονται σε φυγή.

Στον δεύτερο πίνακα έχουμε την εντυπωσιακή καταστροφή του Οθωμανικού Στόλου από τα πλοία και τα μπουρλότα του Κανάρη. Στον τρίτο πίνακα από αποτελείται από τις λωρίδες  ξεχωρίζει Γάλλος στρατιώτης που εκπαιδεύει τους Ελληνες στρατιώτες. Μια ακόμα αναφορά που γεμίζει περηφάνεια τους Γάλλους αγοραστές της ταπετσαρίας, όπως και αυτή βέβαια του συνταγματάρχη Charles-Nicolas Fabrier στον πρώτο πίνακα. Ηταν αξιωματικός της μεγάλης στρατιάς του Ναπολέοντα κατά την Παλινόρθωση των Βουρβόνων. Από το 1825, κατόπιν πρόσκλησης της Αθήνας, συνέπραξε με τον ελληνικό στρατό. 

Μάλιστα κατά την Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας πολιτογραφήθηκε Ελληνας.

Ο  Zuber, ήταν πρόεδρος του Φιλελληνικού Κομιτάτου του Μilhouse, με σημαντική επιρροή στο Παρίσι. Εγραφε το 1826 σε ένα κείμενο που κυκλοφόρησε ευρέως: «Ουδείς αγνοεί, εκτός και αν δεν παρακολουθεί καθόλου τα γεγονότα των ημερών μας, ότι υπάρχει ένα έθνος, το οποίο κάποτε υπήρξε το φωτεινότερο στον κόσμο και υπόδειγμα για όλους τους πολιτισμένους λαούς, που αναστενάζει εδώ και τετρακόσια χρόνια κάτω από τον ζυγό των βαρβάρων Οθωμανών. Ωστόσο, μέσα στην αφόρητη σκλαβιά του. Ο λαός αυτός δεν λησμόνησε την αξιοπρέπεια, τα δικαιώματα και τη θρησκεία του. Ζητάει να ξαναβρεί τη θέση του ανάμεσα στα πολιτισμένα έθνη της Ευρώπης. Είναι καθήκον όλων μας»

Jean Julien Deltil (1791-1863), Πανόραμα του αγώνα (λεπτομέρειες), 1828. Χαρτί επένδυσης τοίχου παραγωγής 300x480 εκ. Μουσείο Μπενάκη

To πανοραμικό χαρτί zuber   Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης